Deep Love ..1..

.
.
.

ถ้านายจะมีความเมตตา
ขอร้อง ... โปรดลดความเกลียดชังในตัวฉันหน่อย...
ไม่ได้ขอร้องในฐานะพี่ชาย...
แต่ขอร้องในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง...

ถ้านายจะเมตตา... กับฉัน คนนี้ ... คนที่...
.
.
.

“ ฮิโรกิ เจ้าชินยะ มันไปไหน...” ฮิโรกิได้แต่อึกอักเมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงของคุณพ่อ แววตาดุดันที่มองลูกชายบุญธรรมผู้แสนดีราวกับว่า เห็นคนตรงหน้าเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจอมดื้อคนนั้นเสียเอง...
“ ชินยะคง...” แค่เริ่มประโยค ผู้เป็นพ่อคงฟังออกว่า พี่ชายอย่างเขาคงจะแก้ตัวให้น้องอีกตามเคยเมื่อพ่อยกมือขึ้นห้ามในทันที
“แกไม่ต้องมาแก้ตัวให้มัน ไม่เหนื่อยรึไง ฮิโรกิ ต้องคอยแก้ตัวให้ไอ้เด็กดื้อมาตั้งแต่เด็ก... นี่งานครบรอบแต่งงานปู่ย่ามันนะ... ไม่มีปู่ย่าก็ไม่มีมันในวันนี้ มันจะรู้จักสำนึกในบุญคุณบ้างมั๊ย!?! ” คำพูดดุดันนั้น สื่อถึงลูกชายคนเดียว ลูกชายแท้ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นลูกแสนอกตัญญูในสายตาของใครหลายๆ คน....รวมทั้งตัวพ่อเองด้วย.. ...
“ เดี๋ยวผมไปตามเขานะครับ... น่าจะอยู่ที่คอนโด...” ฮิโรกิก้มหน้าพูด หลบสายตาที่พ่อส่งมาให้เขา
“ ลากมันมาให้ได้ ฉันไม่อยากให้ญาติผู้ใหญ่เขาไม่พอใจมันมากไปกว่านี้ ...” เสียงเข้มเอ่ย ฮิโรกิหันหลังกลับในทันที รู้ตัวว่าพ่อยังคงมองมาที่เขาอยู่....สายตาจับผิดที่แสดงออกมาโดยตลอด แหลมคมดุจมีดที่คอยจะทิ่มแทงให้ทะลุไปถึงความจริงที่เก็บไว้ในใจ และเหมือนกับรู้ว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่...มันมากกว่าการปกป้องน้องชาย

.
.
.

นานแล้วสินะ ที่ถ้อยคำ ความรู้สึกอบอุ่นที่เราเคยมีให้กันมันหายไป....
เท้าก้าวแรกที่เข้ามาในบ้านหลังใหญ่โต หลังนี้ มันสั่นที่สุด...
ความรู้สึกกังวล หวาดกลัว นั้นยังจำได้ดี ลูกบุญธรรม... เด็กที่ได้รับการอุปถัมภ์จากครอบครัวเศรษฐี
แล้วชีวิตจะเป็นอย่างไร
“ พี่ชายหรอครับ..” เด็กชายหล่อเหลาที่ยืนตรงหน้า ใบหน้าคมนั่นฉงนสงสัย แต่พลันมีรอยยิ้มตอบรับมา
รอยยิ้มที่ประทับเข้าไปในใจของพี่คนนี้ คนที่เคยอ้างว้าง... รอยยิ้มของน้องชาย ที่ชื่อ ชินยะ ทานิอุจิ
“ ไม่ต้องกลัวนะ ฮิโระซัง อยู่กับผมนะ.. “ เขาเอื้อมมือมากุมมือที่สั่นของคนแปลกหน้า บีบเบาๆ ... พร้อมกับรอยยิ้มนั่น...
ชั่ววินาทีนั้น ผม.. มีที่พักใจ... ที่พึ่งพิงของชีวิตแล้ว... คือ ที่นี่... เขา

 

 

นิ้วเรียวยาวหยิบกุญแจเรียวเล็กไขประตูห้องสีดำสนิท... ห้องที่คุ้นเคย
ชินยะแยกตัวออกมาจากบ้านหลังใหญ่มาอยู่คนเดียวที่คอนโดนี้นานแล้ว
ไม่อธิบายสาเหตุ แม้แต่ข้าวของ เสื้อผ้าก็ไม่เอาไปสักชิ้น
ฮิโรกิยังมาเยี่ยมเสมอ แม้จะถูกขับไล่ไสส่งอย่างไม่ไยดีในทุกครั้ง
แต่เขาก็ยังจะมา... มาดูแล ด้วยความห่วงใยเหมือนเดิม

แม้ว่า ภายในห้อง ทุกอย่างจะพร้อมสรรพ ... ครบถ้วนไปด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่าง
ไฟสลัวอ่อนๆภายในห้องนั้นไม่ได้สร้างความอบอุ่นเลยนะ ชินยะ ...
ในห้องนายมีแต่ความอ้างว้าง โดดเดี่ยว และสายตาเย็นชาที่นายส่งมาให้ทุกครั้ง
มันทำให้พี่คนนี้เจ็บปวดอย่างถึงที่สุด
“ เฮ้อ “ ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ จะลากชินยะไปงานครบรอบแต่งงานของคุณปู่คุณย่ายังไง
เข้าไปหา... ชินยะก็คงมีท่าทีอย่างเคย ตวาด ด่า ไล่...

.
.
อย่างที่เคย…
‘ ชินยะ อย่าเอาแต่กินเหล้าเมา เที่ยวกลางคืนสิ... แล้วนายทานอาหารครบทุกมื้อรึเปล่า นายดูซีดเซียวลงนะ..
ต้องการอาหารเสริมบ้างรึเปล่า ‘ ฮิโรกิยืนมองน้องชายที่เมาไม่ได้สติ เอนร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงลงบนโซฟานุ่ม
เปลือกตาปิดสนิท แต่คิ้วเริ่มขมวดมุ่นเมื่อได้ยินถ้อยคำห่วงใยจากพี่ชาย...
‘ อย่ามายุ่งกับฉันมากได้มั๊ย แล้วก็ไม่ต้องถือวิสาสะ เข้ามายุ่งกับของในห้องฉันอีก ! ‘ เสียงตวาดดังลั่น ที่มันก้องในสมองของคนที่ได้ยิน
‘ ชั้นแค่ห่วงนาย...’ ฮิโรกิเอ่ยด้วยเสียงอ่อนล้า แต่แววตาของชินยะไม่ลดความแข็งกร้าวลงเลย
‘ คลื่นไส้! พี่น้องกันก็ไม่ใช่ เจ้ากี้เจ้าการ นายนี่มันน่ารังเกียจที่สุด !!! ‘
ไม่มีอีกแล้วสินะ เสียงนุ่มที่ตอบรับความห่วงใยของฉัน กดน้ำตาไว้ ไม่ให้มันไหลออกมา
ยิ่งปวดร้าวเมื่อหวนนึกถึงวันเก่า...

‘ ครับ ผมจะกินผัก เพราะมันมีประโยชน์ต่อร่างกายอย่างที่พี่บอก ‘
‘ จะพยายามข่มอารมณ์ไว้ เวลาคนอื่นมาหาเรื่อง... ทำได้แค่พยายามนะ ฮิโรกิ ก็เรื่องต่อยตีน่ะ มันเป็นเรื่องของลูกผู้ชายอย่างฉันนี่นา...จะพยายามไม่ทำให้พี่เป็นห่วง ” ยิ้มขี้เล่นพลางยืดอกแกร่งด้วยท่าทางกวนๆของน้องชายคนนี้ นานแล้วสินะ สำหรับเหตุการณ์เหล่านั้น ตอนนี้ มันห่างไกลเหลือเกิน

ชินยะ น้องชายที่ร่าเริง สดใส.. น้องชายที่รักคนนั้น ในตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว
และ ฮิโรกิ พี่ชายที่แสนดีของนาย ก็คงไม่มีอีกแล้วในสายตานาย..
ทำไมล่ะ ชินยะ ทำไม...
นายไม่คิดจะย้อนกลับไปถึงวันของเราเลยหรือ ...
วันที่ความรู้สึกดีๆ ความรัก ความห่วงใยที่เรามีให้กัน มันยังคงอยู่...

แม้ว่า วันดีๆเหล่านั้น มันจะมีค่ามากสำหรับฉัน
แต่มันคงไม่มีค่าในใจนายเลยใช่มั๊ย...
ฉันคนเดียวที่เก็บมันไว้...
กับนาย... ที่ทิ้งมันไปหมดแล้ว ไม่ไยดี...

 

 

แอด ... ฮิโรกิเปิดประตูอย่างเบามือ ก้าวเท้าเข้ามาอย่างแผ่วเบา ไร้วี่แววของน้องชายตัวดี
คงนอนหลับอยู่อย่างไม่สนใจอะไร...

ร่างบางเดินตรงดิ่งไปยังห้องนอน ประตูดำสนิทนั่น เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย
“ ชินยะ นาย...” ถ้อยคำขาดหาย... ราวกับก้อนอากาศจุกอยู่ที่คอ ฮิโรกินิ่งอึ้งเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้า
....ยูอิจัง....คู่หมั้นของฮิโรกิ กับน้องชายของเขา....และเพลงรักที่ดูเหมือนเพิ่งจะจบลงไปเมื่อไม่นาน สองร่างกายเปลือยเปล่าที่กอดก่ายกันชื้นไปด้วยเหงื่อ กับจูบที่คนที่เป็นคู่หมั้นอย่างฮิโรกิไม่ได้มอบให้คู่หมั้นสาวของตน แต่กลับเป็นน้องชายบุญธรรมที่เกลียดเขาอย่างกับอะไรดี....
เรื่องราวความเป็นไปภายในห้องที่ไม่อาจห้ามไม่ให้สมองคาดเดาได้ ทำให้ฮิโรกิต้องรีบกลืนก้อนที่จุกอยู่ในลำคอลงไปก่อนที่มันจะขับดันออกมาเป็นน้ำตา มือที่สั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ พยายามกำแน่นอย่างระงับอารมณ์
“ ฮิโรกิ...” ร่างบางของหญิงสาวพรวดลุกขึ้น ดวงตาคู่สวยมีแววตระหนกอย่างถึงที่สุด ต่างกับชายข้างๆที่เหยียดยิ้มที่มุมปาก
“ ฮิโรกิ คือ ชั้น...” คู่หมั้นคนสวย คนที่เขาทะนุถนอมมาตลอดเรียกคนรักที่ยืนนิ่งอึ้งเสียงสั่น
“ ยูอิจัง กลับบ้านเถอะ “ เสียงสั่นเครือพูดประโยคที่แม้แต่ตนเองก็ไม่ได้รับรู้ความหมายที่พูดออกไป เพราะภายในใจมันปวดร้าวอย่างถึงที่สุด ยิ่งสายตาเย็นชาที่เขาคนนั้นมีมาให้
ปวดร้าวอย่างที่สุด ... ไม่ได้ปวดร้าวเพราะเธอ แต่ปวดร้าวเพราะเขา....
“ ขอโทษ ฮึก ฮึก ฮิโรกิ..” หญิงสาวพรวดลุกแล้วสวมเสื้อผ้าอย่างลวกๆ แล้ววิ่งออกไป น้ำใสไหลคลอตา
แต่ไม่มีค่าอะไร ในเมื่อความเสียใจที่เธอมีไม่เท่ากับความเสียใจที่คู่หมั้นหนุ่มได้รับแม้แต่นิด

“ ชินยะ ฮึก ฮึก ใส่เสื้อผ้าซะ.. นาย ฮึก ต้องไปงานครบรอบวันแต่งงานของคุณปู่คุณย่า..” ฮิโรกิเอ่ยไม่เป็นคำในเมื่อตอนนี้ ความเสียใจมันผลักดันให้น้ำตามันไหลออกมาไม่หยุด
“ อยากไปงานแต่งงานนายมากกว่า..” ถ้อยคำเยาะเย้ยที่ราวกับมีดที่กรีดลึกลงกลางใจ ที่ทำให้พี่ชายที่แสนดีคนนี้ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว ฮิโรกิหันหลังกลับในทันที
“ ดูร้องไห้ฟูมฟายเข้าสิ นี่น่ะหรอ ฮิโรกิลูกชายสุดที่รักของทุกคน คนที่ทุกคนต่างฝากความหวัง ฝากทุกอย่างของวงศ์ตระกูลไว้ที่นาย... อ่อนแอเพราะผู้หญิงร่านคนหนึ่ง..” ชินยะตรงดิ่งเข้าไปจับแขนเล็กเอาไว้ ส่งผ่านความโกรธและเกลียดชังไปกับแรงบีบที่แขนทั้ง 2 ข้าง ใบหน้าเรียวที่อาบไปด้วยน้ำตาไม่สามารถก่อเกิดความปรานีในใจของชายคนนี้ได้
“ ชินยะ ทำไมนายทำอย่างนี้...” ฮิโรกิน้ำตาไหลเปื้อนแก้มใส ห่อไหล่เล็กจนลู่ลงเพราะความเจ็บจากแรงเขย่าและบีบล็อคเขาเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปจากความจริงที่กำลังเผชิญหน้า
“ อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลย ฮิโรกิ ที่จริงนายคงไม่อยากมาพูดกับฉันด้วยถ้อยคำสุภาพๆ อย่างนี้ใช่มั๊ย..
นายไม่คิดที่อยากจะฆ่าฉันรึไง...” สายตาเย็นชาที่ส่งมาให้แสดงออกถึงความเกลียดชังที่เขามีให้พี่ชายบุญธรรม อย่างไม่มีปิดบัง... ปวดร้าวจริงๆ ที่ต้องมาเห็นสายตานี้ ด้วยระยะใกล้เพียงแค่นี้
“ แฟนนายมันมายั่วฉันเอง ... ใครเขาจะทนกับคนจืดชืด เอาแต่ทำตัวเป็นพ่อพระอย่างนาย เห็นหน้าแล้วจะคลื่นไส้... แต่... ไม่อยากเชื่อเลยนะว่า แฟนนายจะร้อนแรงได้ขนาดนี้... เสียงครางกระเส่านั่น ...
เพียะ ฝ่ามือเล็กเหวี่ยงลงที่หน้าของชินยะอย่างแรง ถ้อยคำก้าวร้าวของชินยะทำให้ฮิโรกิถึงขีดสุด ตบหน้านาย.. คงไม่ได้ทำให้นายได้สติขึ้นมาหรอกชินยะ นอกจากเกลียดชังฉันมากขึ้นไปอีก
“ กล้าดีนี่...” ลิ้นเรียวยาวเลียมุมปากที่แตก เลือดไหลซึมออกมา สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมมือที่บีบแน่น
“ ฉันเกลียดนาย...” แม้จะพูดออกไปว่าเกลียด แต่เสียงสั่นกับน้ำตาที่ไหลออกมามันไม่ได้หมายความอย่างที่พูดเลยซักนิด ขามันจะไร้เรี่ยวแรง จะทรุดอยู่แล้ว ถ้าไม่มีแรงหนักจากมือของเขาบีบรั้งไว้
“ หึหึ ... ฉันก็เกลียดนายมานานแล้ว... ก็ดี อยากลิ้มรสคนที่เกลียดอยู่เหมือนกัน...”
มือหนาฉวยข้อมือเล็กแล้วเหวี่ยงร่างบางกระแทกลงบนเตียงที่ยับยู่ยี่นั้น เตียงที่มีร่องรอยรัก เตียงที่มีเรื่องราวที่สร้างความช้ำใจให้แก่ฮิโรกินัก...
สายตาที่แข็งกร้าวจากคนที่พูดว่าเกลียดชัง สื่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับร่างบางโดยไม่ต้องพูด ฮิโรกิจะตะกายหนีแต่กลับถูกชินยะกดไว้กับเตียงและขึ้นคร่อมตัวเขาทันที.....นายคงไม่มีความปราณีให้ฉันเลยสินะ...
น้ำหนักที่กดทับทำให้ร่างบางหมดหนทางที่จะดิ้นหนี จูบรสชาติขมเฝื่อนบาดคอจนน้ำตาไหล....จะแตกต่างกันไหมกับจูบที่ชินยะมีให้กับคู่หมั้นของเขา

จะถามทำไม???....ในเมื่อจูบของชินยะรสชาติมันก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย....เพราะมันเป็นจูบที่มีแต่ความเกลียด

“ปะ...ปล่อยยย....อื้ออ...” ฮิโรกิเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากไปมา จนชินยะตัดสินใจฝังรอยจูบลงที่ซอกคอแทน แรงดิ้นขัดขืนในตอนแรกหายไปทันทีเมื่อน้องชายของเขารวบสองมือเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วใช้มือข้างที่เหลือปลดกระดุมกางเกงยีนส์ตัวหลวม รูปซิปลง.... รอยยิ้มเหยียดที่มุมปากเมื่อสอดแทรกกายเข้าไปในร่างบางที่ไร้ซึ่งการขัดขืน ...
“ จำไว้นะ ว่า นายเกลียดฉัน และ ฉันก็เกลียดนาย...” กระซิบแผ่วเบาแต่ตอกย้ำเข้าไปภายในจิตใจ กรีดลึกลงไป.. พร้อมกับบดขยี้กลีบบางอย่างรุนแรง... เกลียด !
“ฮื้ออออ อื้ออ....” ประสบการณ์รักครั้งแรกที่น้องชายของฮิโรกิเป็นคนสอน เรียกเสียงครางกระเส่าและน้ำตาจากดวงตาคู่สวยไม่หยุด เจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย เมื่อแรงที่ถูกโถมกระแทกเข้ามาในช่องทางบริสุทธิ์นั้นมันรุนแรง ไร้ความปรานี เต็มไปด้วยความตัณหา และ ความเกลียดชัง...
“ อา.. ฮิโรกิ..” ชินยะกระซิบเสียงแหบพร่าเมื่อตักตวงความปรารถนาจากร่างบางของพี่ชาย สองร่างกายที่กอดรัดกันอย่างแนบแน่น น่าอายนักที่กลับต้องการจังหวะที่เร่าร้อน และรุนแรงที่น้องชายคนนี้มีให้...

ความสัมพันธ์ต้องห้าม เพลงรักที่ไม่ควรเกิดขึ้น ระหว่างพี่.. น้อง... ดำเนินไปตลอดคืน พร้อมกับความรวดร้าวภายในใจที่ก่อตัวอย่างไม่มีทางหยุด...
บทเพลงรักที่เริ่มต้นจากความเกลียด... แต่ไม่รู้ว่าจุดจบ....มันจะไปจบลงที่คำว่าอะไร??

.
.
.

ฮิโรกิค่อยๆยันตัวลุกขึ้น น้ำตายังคงไหลไม่หยุด......ชินยะหลับไปแล้ว แต่มือยังคงรั้งอยู่ที่เอวของร่างบาง ใบหน้าคมนั้นฝังลงที่ซอกคออ่อนนุ่ม... ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เพียงแค่นี้ ยามหลับ นายดูไร้พิษสง ... กลับมาเป็นน้องชายของฉันอีกครั้ง ... ฮิโรกิจับมือนั้นออกอย่างแผ่วเบา พลางลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบาก

พ่อจะว่าอย่างไร....ถ้ารู้ว่าคนที่ถูกสั่งมาให้ตามน้องชายกลับบ้าน กลับต้องมาคล้อยตามรสสัมผัสที่ชินยะปรนเปรอให้เขาตลอดทั้งคืน

พ่อจะว่าอย่างไร....ถ้ารู้ว่าลูกชายบุญธรรมคนนี้....พี่ชายที่แสนดีคนนี้....มีอะไรกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตน

แล้วพ่อจะว่าอย่างไร ถ้ารู้ว่า พี่ชายคนนี้ มีรัก.. รักที่ไม่ควรเกิด รักที่ให้กับน้องชายคนนี้...

.
.
.

ฉันจูบนายเพราะรัก....แต่นายจูบฉันเพราะเกลียด
รสจูบขมปร่าเสียจนน้ำตาไหล
บทเพลงรักแห่งความเกลียดชัง...
แต่ฉัน....รักนาย....
รักที่ไม่มีค่าอะไรเลย รัก... ที่จะยังคงมีให้นาย...

 

.
.
.

 

ถ้านายจะมีความเมตตา
ขอร้อง ... โปรดลดความเกลียดชังในตัวฉันหน่อย...
ไม่ได้ขอร้องในฐานะพี่ชาย...
แต่ขอร้องในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง...

ถ้านายจะเมตตา... กับฉัน คนนี้ ... คนที่... รัก นาย...

 

to be continued