Part 1 |
Part 1 ถ้าหากโลกนี้มีเวทมนตร์อยู่จริงๆ ได้โปรดขอให้ผมได้พบได้เจอกับความรักด้วยเถอะครับ---ทาจิบานะ เคตะ ##### LOVE IS MAGIC ##### “กร๊ากกกกกๆๆๆๆ เฮ้ย พวกแกมาดูนี่ดิวะ ไอ้เคะแม่งโคดจะน้ำเน่าเลยให้ตายสิ เฮ้ยๆพวกมึงมาดูเร็ว” “โอ้โห.....ขอให้ผมได้เจอกับความรัก.....ฮ่าๆๆๆ ขำโว้ย ปวดท้องชิบ” ฮิโรกิที่วิ่งเข้ามาดึงสมุดเล่มเล็กๆออกจากมือ “เฮ่ยยยย!!!!!พวกแกจะมากไปแล้วนะเว่ย เอาคืนมานี่เลย โธ่เว่ย ไอ้พวกไร้มารยาทนี่” ผมที่ตอนนี้พยายามเก๊ก “อะไรกันเคจัง^^อยากมีความรักก็ไม่บอกนะ เดี๋ยวชั้นคนนี้จัดสาวๆให้เองก็ได้” ริวอิจิหนุ่มนักดนตรีประจำโรงเรียน “ถ้าสาวๆของริวมันไม่ดีพอ เอาของชั้นก็ได้นะเว่ย!!” ส่วนนี่ ฮิโรกิ คณะกรรมการนักเรียนที่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง....น่ารำคาญชะมัด!บรรดาฮาเร็มของพวกแกน่ะมีแต่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ไม่ใช่สเป๊คเว่ย” “โธ่เว้ย ทำเป็นหยิ่งแล้วดูดิ๊ เพราะงี้ชีวิตนี้แกถึงไม่มีแฟนไงเล่า----!!!ดูคนที่แกชอบแต่ละคนดิ๊มีแต่พวกแก่กว่า “ไอ้ริว แกนี่ปากดีจริงนะเว่ย.....ทำไมวะก็คนที่แก่กว่ามีเสน่ห์กว่าเด็กๆเป็นไหน มีแฟนเด็กๆน่ารำคาญจะตายไป “อ้าว...เคตะคุง?” “อ๊ะ .... รุ่นพี่” แต่แล้วผมก็ต้องนิ่งไป เมื่อเจอกับหนุ่มน้อยน่ารักที่ยืนขวางอยู่หน้าห้อง หน้าตาดูเด็กๆก็จริง “คือว่า.....ประธานให้มาตามคณะกรรมการเข้าประชุมน่ะ ฮิโรกิคุงยังไม่กลับใช่มั้ย?” รุ่นพี่พูดพลางชะเง้อ “คือผมกำลังจะไปอยู่พอดีเลยนะครับ......เดี๋ยวนี้ประชุมทุกวันเลยนะครับรุ่นพี่ แต่ก็ดีเหมือนกันนะครับ “งั้นก็ รีบไปเถอะจะได้ไม่ต้องเลิกเย็น” รุ่นพี่ยิ้ม อ๊ากกก รุ่นพี่เรียวเฮยิ้มแล้วน่ารักเป็นบ้าเลย ผมล่ะอยากเป็นคณะกรรมการแทนไอ้ฮิโระมันซะเหลือเกิน >o< “เอ้ย....กูกลับก่อนล่ะ เดี๋ยวต้องไปซ้อมต่อ” จู่ๆริวอิจิมันก็พูดโพล่งขึ้นมา ไม่รู้นะฮะ ว่าทำไมจู่ๆจากที่มันหัวเราะเยาะ “รุ่นพี่ ช่วยถอยไปหน่อยได้มั้ย.....เกะกะ!!!” เฮ้ย นี่แกจะบ้าเหรอไงวะ ? ทำไมแกพูดอย่างนี้กับรุ่นพี่ที่รักของชั้น “ขะ...ขอโทษครับ” รุ่นพี่ก้มหน้าจ๋อยๆ ใบหน้าแดงแจ๊ดเลย โธ่....รุ่นพี่ที่น่าสงสารของผมคงจะเสียใจสินะ ที่โดน “แม่งๆ ไอ้ประธานน่าโง่ เรียกใช้กูอย่างกะทาส จะประชุมหาหอกไรทุกวันวะ!!!กูก็มีธุระของกูนะโว้ย เซ็งชิบ” “เมื่อกี๊ บอกว่าจะทุ่มตัวเต็มที่ไม่ใช่เหรอไงวะ?”
######################################### อพาตร์เมนท์ของเคตะ “........O.O...........” “........-*-..............” “........O_O.......” “อะไร.....จ้องอะไรวะ?” ตอนที่ผมกำลังไขกุญแจจะเข้าห้องของผม ก็ต้องมาหัวเสียกับเด็กห้องข้างๆเอาซะแล้ว “ขโมย” –0- ไอ้เด็กนั่นมันพูดงึมงำขึ้นมาตายังจ้องผมเขม็ง “ขโมยบ้านแกดิ.....นี่มันบ้านชั้นโว้ย!!!!” (- -“) “ขโมยยย!!!ยายคับ ขโมยค้าบบบบบ ช่วยด้วยยยยยยยย!!!” =[]= ว้าก---!!!ไอ้เด็กเวร จะตะโกนทำไมเนี่ยย “จะบ้าเหรอไง นี่บ้านชั้นโว้ย หุบปากเดี๋ยวนี้นะเฟ่ย!!!!” ต้องหาทางปิดปากไอ้เด็กเปี๊ยกนี่ซะ ไม่งั้นวุ่นวายแน่ “อ้าว.....เคจัง กลับมาแล้วเหรอเนี่ย แล้วอะไรเนี่ยอากิจังทำไมชอบหาว่าพี่เค้าเป็นขโมยจังเลยฮะเรา?” “ดีนะ ที่พี่เค้าใจดีไม่โกรธ ดูดิยังเล่นกับอากิจังด้วย น่ารักจังเลยนะเคตะเนี่ย.....ขอบใจมากนะเคจัง^^ หลานคนนี้ “ไม่ขนาดนั้นหรอกฮะ.....ผมน่ะเข้ากับเด็กได้ดีเสมอล่ะฮะ^^” แต่ดูท่าว่าผมจะติดเชื้อไอ้ฮิโรกิมาแหงมๆเลยนะเนี่ย “จริงเหรอ.....เคจังรักเด็กเหรอ?” ป้าทำตาโตอย่างอึ้งๆ ผมพยักหน้ายิ้มๆไม่ได้รู้ถึงสิ่งจะเกิดขึ้นกับตัวเองแล้ว “เคจัง.......พอดีเลย ป้ามีเรื่องที่ขอร้องเคจัง!!ยังไงงานนี้ต้องขอความช่วยเหลือด้วยนะจ๊ะ” “......?......” ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็พยักหน้าตอบรับไปแล้ว ....ช่วย.....ช่วยอะไรงั้นเหรอ?ช่างเถอะ เราเป็นคนจิตใจดี .............................................................................. “.......O.O........” “.......-_-^.........” ไม่น่าเลย......เพราะไปตกปากรับคำง่ายๆแบบนั้น ความโชคร้ายเลยได้มาซวยถึงผมจนได้ ทำไมน่ะเหรอก็ลุงกับป้า “เลิกจ้องชั้นซักทีได้มั้ยวะ....ไปนั่งไกลๆเลยไป” “อากิระ อยากกลับบ้าน” “โว้ย!!พูดอยู่ได้ ชั้นก็อยากให้นายกลับไปจะแย่แล้ว” “อากิระ ไม่ชอบพี่ชายเลย ดุชะมัด!!” -3- เจ้าเด็กบ้านั่นทำหน้าฮึดฮัด ก่อนจะหันหลังไปนั่งระบายสี “เฮ้ย......นี่......สมุดที่เอาไปวาดเนี่ย เอามาจากไหน?.....=[]=.....อ๊ะ.....นี่เอาสมุดการบ้านชั้นไปเขียนเล่นงั้นเรอะ “แงๆตะคอกเค้าทำไมอ่า.....เค้าจะฟ้องมามี๊ด้วย....แงๆๆๆ” ToT ผมอยากจะตายซะให้รู้แล้วรู้รอด --ช่วงหัวค่ำวันนั้น— และแล้ว วันแรกของการเอาเด็กมาเลี้ยงที่บ้านก็เริ่มขึ้นอย่างลำบาก - -“ ตอนนี้ผมต้องพาเจ้าเด็กนี่ ออกมาเดินเล่น “พี่ชาย....อากิระอยากได้นี่” เจ้าหนูนั่นมันไปยืนชี้หุ่นยนตร์ชุดใหญ่ครบชุดราคา3หมื่นกว่า แถมยังหันหน้ามาทำตา “ไม่ได้.....บอกยายนายเองละกัน” ผมรีบลากตัวเด็กนั่นออกมา เอาแล้วไงมันเบะปากอีกแล้ว โธ่เว้ย ไม่ได้อะไรดังใจ “นี่...เงียบเดี๋ยวนี้นะ....โธ่เว้ยย บอกให้เงียบ!!!!!” ผมตะโกนลั่น ก็อากิระเอาแต่ยืนแหกปากร้องไห้โวยวายจนใครๆต่างหันมามองกันเป็นตาเดียวแล้ว อายชะมัดเลยวุ้ย (-_-“)ก่อนที่จะมีคนมุงมากกว่านี้ผมตัดสินใจ อุ้มเด็กนั่นวิ่งหนี “โธ่....ทำไมชีวิตถึงได้โชคร้ายแบบนี้นะ....พระเจ้าบ้า ผมอยากมีแฟนนะ ทำไมถึงได้เอาไอ้เด็กบ้านี่มาให้แทนเล่า” “หนอย.....ทั้งที่ตอนปีใหม่ผมก็ทำบุญไปตั้ง500เยน ทำไมพระเจ้าถึงไม่เมตตาผมบ้างวะเนี่ย?หาแฟนน่ารักๆให้ผม อีกมุมนึงของเมืองโตเกียว ในผับเล็กๆแห่งหนึ่ง หลังจากที่เสร็จงานเล่นดนตรีแล้ว คนในวงก็เก็บของกันเพื่อ “ไอ้ริว....มีคนมายืนรอแกอยู่หน้าร้านแน่ะ” เสียงของเพื่อนร่วมวงตะโกนเข้ามา ริวอิจิชะงักก่อนจะคว้ากีตาร์สะพาย “ว่าแล้ว....ว่าต้องหลบหน้าผม” เสียงอ่อยของชายหนุ่ม ทำริวอิจิคิ้วขมวดขึ้นมา “มีธุระอะไรเหรอรุ่นพี่....ตามผมมาถึงนี่เชียว ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ งั้นก็ขอตัวล่ะ?” ริวอิจิเดินหลบชายหนุ่มคนนั้น “ทำไมต้องทำเย็นชากับผมด้วยล่ะ....ทั้งที่ผมรัก.....ริวอิจิ” เสียงพูดของคนๆนั้นทำให้ริวอิจิหยุดชะงัก “ฮ่าๆ.....น่าดีใจจริงนะ ที่รองประธานจิบะ เรียวเฮมาบอกรักผม.....แต่ขอโทษนะฮะ รุ่นพี่ไม่ใช่แบบที่ผมชอบ” ####################################
“ไม่อาว....เค้ากลัวผี....เค้าจะนอนด้วย” เมื่อกลับถึงห้องเรียบร้อย พออาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อย ทั้งๆที่ผมจัดปูฟูกข้างล่าง ใกล้ๆเตียงให้นอน แต่เจ้าเด็กนี่กลับกระโดดมุดผ้าห่มขึ้นไปนอนบนเตียงผมซะงั้น “นี่...ชั้นไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับคนอื่น แล้วที่สำคัญให้เด็กอย่างนายนอนขืนมาฉี่ราดบนเตียงชั้นไม่แย่เหรอไง!!” “อากิระโตแล้วนะ.....ไม่ฉี่ราดแล้ว หม่ามี๊กับตายาย ยังชมอากิระเลย” ^___^ นอนยิ้มแก้มแฉ่ง อย่างภูมิใจ “พี่ชายต้องร้องเพลงกล่อมด้วยนะ ไม่งั้นอากิระ จะนอนไม่หลับล่ะ^o^” ใครใช้ให้นายมาสั่ง ห๊ะ??? “หุบปาก ไม่งั้นชั้นจะเปิดหนังผีให้ดูก่อนนอน” “ใจร้ายชะมัด....เค้ากลัวผีนะ ถ้าดูแล้วจะนอนไม่หลับ แล้วจะฝันร้ายด้วยล่ะ” (-0-) “จะนอนซักทีได้มั้ยเนี่ย นอนๆได้แล้ว” ผมชักจะปวดหัวแล้ว ปล่อยให้นอนสุขสบายบนเตียงคืนนึงละกัน “ก็อากิระกลัวผีนี่....กลางคืนเดี๋ยวผีมาจับอากิระไป ต้องเกาะพี่ชายไว้” เด็กอากิระหลับตาพูดงึมงำๆแต่ ………………………………………………… “อืมม.....ทำไมมันหนักๆวะเนี่ย?” ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆ มองไปที่นาฬิกาเพิ่งจะ6โมงเช้า ทุกทีวันหยุดผมจะ “ว้ากกกกกกก......ใครเนี่ยย?” O.O คนที่นอนข้างๆกลับไม่ใช่เด็กน้อยอากิระตัวเปี๊ยกซะแล้ว กลับเป็นเด็กผู้ชาย “เฮ่ยๆ ตื่นเดี๋ยวนี้ นายเป็นใครเนี่ยย???” ผมเขย่าตัวคนข้างๆอย่างรีบร้อน จนเค้าลืมตาขึ้นมายกมือขยี้ตา “นายเป็นใครเข้ามาได้ไง แล้วเอาอากิระไปไหน?” “อากิระก็อยู่นี่ไงฮะ....พี่ชายปลุกอากิระทำไมอะ?” เด็กนั่นยังงัวเงียและขยี้ตาไม่เลิก....ฮ่าๆ นายน่ะเหรอ อากิระ “ตลกมากไปแล้ว.....บอกมาตามตรงนะ ว่านายเป็นใคร?” ผมจับไหล่(เปลือยๆ)ของเด็กคนนั้นที่ล้มตัวลงไปนอน “แงๆเค้าเจ็บนะ จะฟ้องหม่ามี๊ด้วย ฮือๆ แงๆๆโฮๆๆเจ็บอ่า เจ็บ” -*- ปวดหัว....ปวดหัวชะมัดเลยแฮะ เราให้ของขวัญอย่างที่เจ้าต้องการแล้วนะ คราวนี้จะมาหาว่าเราใจร้ายอีกไม่ได้ อากิระที่อายุ17คนนี้จะเป็นแฟนของ (- -“) อะไรกันเนี่ย ผมงงไปหมดแล้ว พระเจ้าเหรอ? คนรักที่พระเจ้าส่งมาให้ผมก็คือไอ้เด็กอากิระนี่น่ะเหรอ --จบตอน--
|
::
(C) 2007,Indy WFL Team, All Rights Reserved.
