Part 2 |
Part 2 มาถึงตอนนี้ความคิดของผมก็ยังเหมือนเดิมนะพระเจ้า....ผมอยากมีแฟนที่โตกว่า โตในที่นี้หมายถึงความคิดและอายุนะครับ ไม่ใช่โตแต่ตัวแบบเจ้าอากิระนี่ โธ่เอ๊ย กลับมาเปลี่ยนแฟนให้ผมใหม่เดี๋ยวนี้นะ --- ทาจิบานะ เคตะ ##### LOVE IS MAGIC ##### “ทำไมอากิระ ถึงได้ตัวโตแบบนี้ล่ะ?” (-0-) หลังจากที่เจ้าเด็กนี่มันตื่นเต็มตาจนเห็นความแปลกไปของตัวเอง “เป็นเพราะเมื่อวานชั้นให้นายกินยาเพิ่มพลัง ตัวนายเลยโต และแข็งแรงขึ้นไง” (-*-) “O.Oหา จิงหรอฮะ....ดีจังเลย ทีนี้อากิระตัวโตแล้วจะได้ไปสู้กับชินยะ ชินยะชอบแกล้งอากิระ” “แล้วนี่.....ตัวโตขึ้นแบบนี้ พวกเสื้อผ้าก็ต้องเปลี่ยนอีกล่ะสิ” ผมกุมขมับอย่างปวดหัว จริงๆแล้วเสื้อผ้าใส่ของผม “พี่ชาย อากิระอยากกินหมูห่อชีส >.<” นี่...ชั้นไม่ใช่ขี้ข้านายนะว้อย สั่งนู่นสั่งนี้อย่างกะองค์ชาย “ไม่มีเฟ้ย....กินอะไรง่ายๆได้มะเนี่ย ถั่วหมักเนี่ยของโปรดชั้นอุตส่าห์แบ่งให้กินเข้าไปซะ” “ไม่อาว อากิระไม่ชอบมันเหม็นนะ...อากิระจะกินหมูห่อชีส จะกินๆๆๆๆๆ” >_< เหวอๆ ดูทุบโต๊ะซะแรงเชียว “เรื่องมากชะมัด...ถ้าไม่กิน วันนี้จะไม่พาไปเที่ยวนะ” (-*-) “เที่ยวหรอ...อยากไปเที่ยว อยากไปเที่ยวคับ^^” ฮะฮ่า ได้ผลแฮะ ไม่ว่าเด็กที่ไหนพอบอกจะพาไปเที่ยวล่ะ “ถ้าอยากไปก็กินข้าว ให้หมดสิ” ^-^ “แต่อากิระไม่ชอบถั่วหมัก” T^T ทำหน้าจ๋อย เอาช้อนกดข้าวไม่ยอมตักกินซะที อะไรจะเกลียดขนาดนั้น “อย่าเล่นข้าวได้มั้ย เรื่องมากซะจริงมานี่มา เอ้า อ้าปากซะสิ” ผมชักทนไม่ไหวแล้ว จึงต้องเป็นคนจัดการ “ฮือ....แหวะ...ฮือ อากิระไม่ชอบถั่วหมักอะ...ไม่เอาแล้ว..ฮือๆ” ToT กินไปได้คำเดียวก็ทำท่าจะอ้วกออกมาซะแล้ว เด็กสมัยนี้ ทำไมชอบมองข้ามอาหารที่มีประโยชน์กันจัง ...... (- -“) “เอาล่ะๆเลิกร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวพาไปกินข้างนอกก็ได้” ยอมแพ้แล้ว....ขืนฟังเจ้านี่แหกปากร้องไห้ตั้งแต่เช้าแบบนี้ “....//^v^//....” แหม....ยิ้มแป้นเชียวนะแก เด็กเวรเอ๊ย--!! ………………………………… ร้านอาหารแห่งหนึ่ง “นี่.....ช่วยนั่งดีๆหน่อยได้มั้ย” ดูสิฮะ....เด็กนี่ซนเหมือนลิงชะมัดเลย นั่งดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่ได้ แถมยังยก “พี่ชาย......อากิระอยากได้ลูกโป่งมั่ง” ^o^ เหอะ.....เวรกรรมจริงๆเจ้านี่ดั๊นไปเห็นเด็กเล็กๆที่ได้ลูกโป่งจากทางร้าน “ไม่ได้....นายไม่ใช่เด็กๆนะ” ( -*- ) “แต่....อากิระอยากได้นี่นา....อากิระอยากด้ายยยยย ~~~~!!!” (>o<) “บอกว่าไม่ได้ไงเล่า ที่นี่เค้าให้แต่เด็กตัวเล็กๆเท่านั้น” “อากิระก็เด็กนะ อากิระเป็นเด็ก10ขวบเองนะ” (-0-) ชักจะปวดหัวอีกแล้ว ดูหน้าพนักงานที่รอรับออเดอร์สิ “คือ....ขอลูกโป่งให้เค้าใบนึงนะครับ” ผมหันไปยิ้มให้พนักงานที่พยักหน้าก่อนจะเดินไปหยิบลูกโป่งกระต่ายน้อย “ขอสต็กปลา1ที่นะครับ....อากิระ อย่าเพิ่งเล่นจะกินอะไร สั่งเร็วๆ” หลังจากที่ผมสั่งอาหารแล้วก็หันไปหาเจ้า “เอาอันนี้ อากิระเอาอันนี้^o^” เหวอ.....ทำไมนายถึงได้สั่งอันนั้นนะ อากิระ!! “เอ่อสต็กปลา1ที่กับชุดอาหารคุณหนูเซตบี1ที่นะคะ” ^^ พนักงานทวนรายการอาหารอีกครั้งด้วยหน้าตาที่ / / /ผ่านไป10นาที / / / “คิกๆๆโต๊ะนู้นน่ารักจังเลยนะ หล่อทั้งคู่เลย ดูคนนั้นสิทำตัวเหมือนเด็กเลย ตลกจัง^^” “ดูจิๆ....คุณปลาหมึก มีคุณปลาหมึกด้วย ลั้นลา~>o<” พออาหารนำมาเสิร์ฟแล้ว อากิระก็เอาส้อมจิ้มไส้กรอก “เออๆ.....รีบกินเข้าเหอะ จะได้รีบๆไปต่อ” ผมจัดการกับอาหารในจานอย่างรวดเร็ว พอเงยหน้าขึ้นมาก็ “อากิระ----!!!” “....O.O....” เจ้านั่นเงยหน้าสะดุ้งที่ได้ยินผมเรียก “ทำไมกินมูมมามแบบนี้ห๊ะ.....ดูซิปากเปื้อนแล้ว” ผมหยิบทิชชู่เช็ดคราบซอสออกจากปากและหน้าหน้าของ “ว้ายๆๆดูสิ ชั้นว่าเค้า2คนต้องเป็นแฟนกันอยู่แน่เลยเนอะ เช็ดปากให้กันด้วย” เอาเข้าไป........ยัย2คนนั้นยังคงนินทาไม่เลิกเชียวนะ.........(-*-)........โธ่เว่ย......รีบกินแล้วรีบไปจากที่นี่ดีกว่า ###################################### ในห้างชื่อดังแห่งหนึ่ง “ไอ้ริว.....เมื่อคืนเป็นห่าไรวะ โทรไปก็เสือกปิดเครื่อง” ฮิโรกิที่กำลังก้มๆเงยๆมองตู้โชว์นาฬิกายี่ห้อหรู “รำคาญคนบางคน....โทรมาตื๊ออยู่ได้ น่าเบื่อ” ไม่รู้จะพูดไงกับเรียวเฮแล้ว ทั้งๆที่โดนพูดจาทำร้ายจิตใจขนาดนั้นยังคงไม่ตัดใจอีก ..... ชั้นไม่เข้าใจนายเลยนะเรียวเฮ “มึงฮอตขนาดนั้นเชียวเรอะ?...เฮ้ย มาดูนี่ดิ๊ เรือนไหนสวยกว่ากันวะ?” ฮิโรกิกวักมือให้ริวอิจิช่วยเลือกนาฬิกาให้ “คุณชายฮิโรกิครับ....จะใส่เรือนไหนคุณก็ดูดีหมดล่ะครับ ไม่ต้องเลือกมากนักก็ได้” “อ้าว กรุณาอย่ามากวนตีนครับ.....มาช่วยเลือกหน่อยดิวะ” ริวอิจิยิ้มก่อนจะเดินมาข้างฮิโรกิ ช่วยเลือกให้ “เมื่อคืนนี้ตอนกลับจากรร.กวดวิชา ไปเจอพี่เรียวเฮมา ดูพี่แกหน้าตาไม่ค่อยดีเลยว่ะ ดูซึมๆไงไม่รู้” ”เหรอ.....คงจะอกหักมาละมั้ง?เอ่อ นี่....เรือนสีทองนี้ดูหรูหราเหมาะกะมึงดีนะ” ริวอิจิทำเป็นยิ้มระรื่น “กูก็ว่างั้น....พี่เอาเรือนนี้ครับ” ฮิโรกิหยิบบัครเครดิตในกระเป๋ายื่นส่งให้พนักงาน ก่อนจะหันมาคุยกับริวอิจิต่อ “รุ่นพี่อกหักเหรอ....จะมีคนโง่กล้าหักอกเค้าด้วยเหรอวะ.....รุ่นพี่ทั้งน่ารักทั้งฉลาดแถมยังใจดีอีก ใครหักอกพี่เค้า “นี่มึงดูเหมือนจะปลื้มรุ่นพี่เค้าจังนะ.....ชอบเค้าอยู่รึไงวะ ไม่ได้นะเว่ยมึงก็รู้ว่าไอ้เคะมัน...” “ชอบ....ก็รุ่นพี่เค้านิสัยน่ารักดีก็เท่านั้น....แต่ถ้ามึงหมายถึงว่าอยากเป็นคนรักรึเปล่า อันนี้ไม่ใช่ชัวร์!!เพราะกูแค่ชื่นชม “อ้อ....ก็เห็นมึงชอบพูดถึงรุ่นพี่นี่หว่า...ช่างเหอะ...ว่าแต่มึงนี่ไม่คิดจะรักใครมั่งเหรอวะ?” ระหว่างทางไปร้านขาย “ไม่นะ......ถ้าชอบน่ะก็ชอบแฟนคลับทุกๆคนหละ แต่ว่าถ้ารักนี่ยากหน่อยว่ะ” ริวอิจิมองหน้าเพื่อนคนนี้แล้วก็ “ว่าแต่มึงเหอะ.....ช่วงนี้ข่าวเรื่องสาวๆซาลงเยอะนี่ จะเป็นเสื้อสิ้นลายแล้วเหรอวะ” ไม่ทันไรริวอิจิก็โดนคำถาม “ก็....ช่วงนี้อยากจะทุ่มเทให้กับวงอย่างเดียวน่ะ...เรื่องรักๆใคร่ๆขอพักไว้ก่อน” ริวอิจิแสร้งหัวเราะออกมา “อ้าว เฮ่ย.....ไอ้ฮิโระ มึงไม่ได้ฟังกูเลยรึวะเนี่ย??” เมื่อเห็นว่าฮิโรกิยืนมองสนใจอย่างอื่นอยู่ทำให้เริ่มฉุนๆขึ้นมา “เดี๋ยวๆไอ้ริว ดูนั่นดิวะ ไอ้เคะไม่ใช่เหรอ?” ฮิโรกิชี้ไปตรงคนที่กำลังขึ้นบันไดเลื่อนให้ริวอิจิดู “เออ ใช่เว่ย!!มันมากะใครวะ หน้าตาจิ้มลิ้มพิลึก อย่าบอกนะว่ามันมีแฟนแล้ว?” “นั่นดิวะ ต่อมอยากรู้กำเริบแล้วว่ะ ตามไปกันเหอะ” ว่าแล้วฮิโรกิก็รีบวิ่งไปทันที โดยที่มีริวอิจิวิ่งตามไปอีกคน .................................................... “พี่ชายค้าบ.....อากิระชอบอันนี้” >__< “แต่หม่ามี๊ก็ซื้อให้เค้าแบบนี้นี่....ลายคาเมนไรเดอร์ด้วย” (-0-) “นั่นมันตอนเด็กๆนี่หว่า ตอนนั้นนายยังตัวเล็กอยู่เลย แต่ตอนนี้.......” >///< ตอนนี้ไม่เล็กแล้วรู้มั้ย คิกๆ(ทะลึ่งแล้ว) “ตอนนี้อากิระทำไมล่ะ....ตอนนี้อากิระไม่เล็กแล้วเหรอฮะ ทำไมล่ะ ทำไมอากิระใส่ไม่ได้?” //OoO// “โธ่เอ๊ย....ก็ไม่เล็กแล้วน่ะสิ มานี่เลยชั้นจะเลือกให้เอง ของนายต้องเอาพวกนี้ไปใส่ เอ้าให้หลายสีเลยด้วย” “ไม่อาวอะ ไม่มีลายการ์ตูนเลย ไม่เอาๆๆๆๆๆ” >0< ดู ดู๊ ดู มันสิ โวยวายเรื่องมากอีกแล้ว เด็กอะไร? -*- “พี่ฮะ เอาแบบนี้ไป7ตัวเลยฮะ” โวยวายไปเหอะ เจ้าอากิระ....ผมรีบหยิบเงินยื่นให้พี่คนขายที่มองหน้าพวกผม “คิกๆๆดูสิ ใครบอกว่าพ่อลูกยะ ชั้นว่านะ2คนนั้นน่ะต้องมีอะไรกันแล้วแน่ๆเลยถึงได้มาเลือกกางเกงในให้แบบนี้น่ะ” เอากันเข้าไปยัย2คนนี้ ตามมานินทาจากร้านอาหารจนถึงที่นี่เลยรึเนี่ย......กลุ้มใจจริงวุ้ย--!!!! ( //O~O//) “ไปเหอะ อากิระ” ผมรีบดึงแขนอากิระให้ห่างออกจากที่ตรงนั้น เจ้านั่นทำอิดออดทำหน้างอแงแต่ก็ยอมเดินตาม “อะแฮ่ม เห็นหมดแล้วนะเว่ย” ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แตะอยู่ที่ไหล่ข้างซ้ายของผม ผมพอจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น “ไอ้ฮิโระ ไอ้ริว......แก2คนตามชั้นมาเหรอวะ??” ให้ตายเหอะ วันนี้นี่มันวันอะไรกันแน่เนี่ย มาเจอไอ้พวกนี้ “ปล๊าวว.....กูกะไอ้ฮิ เดินเล่นกันอยู่แล้วบังเอิ๊ญมาเห็นพอดีตะหาก?เออ แล้วนี่ใครอะ แฟนเหรอ เห็นมาซื้อ “ไม่ใช่แฟน.....เป็นแค่น้อง เป็นหลานคนข้างบ้านน่ะ เค้าฝากเอาไว้น่ะ” ///>0</// “ฝากเอาไว้....มึงก็เลยได้โอกาสหลอกแอ้มเด็กเลยใช่มั้ยวะ” หืม ไอ้ริวไอ้เรื่องชั่วๆนี่ฉลาดคิดจริงๆเลยนะมึง “ไม่ใช่เว่ย!!!บอกว่าน้องก็น้องดิวะ อ้าว นั่น ไอ้ฮิโระทำอะไรน่ะ?” เผลอแป๊บนึง ไอ้ฮิโระก็ไปยืนจ้อกับอากิระแล้ว “ชื่ออากิระเหรอครับ...พี่ชื่อฮิโรกินะครับ^^” หนอยม่อเชียวนะมึง.....นั่นมันเด็ก10ขวบนะว้อยยยย~~~!!!!!! “คับ^o^พี่ฮิโรกิ” ทำไมถึงได้ไปยิ้มให้หมาป่าอย่างฮิโรกิมันแบบนั้น ทำอย่างนั้นเดี๋ยวก็ได้เสร็จเจ้านี่หรอก (-*-) “เฮ้ย วันนี้กูไม่ว่างนะเว่ย ขอตัวก่อนต้องไปซื้อเสื้อผ้าให้เจ้านี่อีก เดี๋ยวต้องไปจ่ายค่ามือถืออีก ยุ่งมากมาย ลาก่อน” “เอางี้ดีกว่าไอ้เคะ....เสื้อผ้าน้องมึง เดี๋ยวกูพาไปซื้อเองดีมั้ย?ส่วนมึงก็ไปจ่ายเงินค่ามือถือเหอะ จะได้เร็วๆ” “นี่ มึงคิดว่ากูจะทำอะไรน้องมึงลงคอเหรอไงวะ?บ้ารึเปล่า.....กูไม่เลวขนาดปล้ำน้องมึงหรอกน่า” “เออ ถ้างั้นฝากด้วยละกันนะ ไปเหอะ ไอ้ริว^^” ผมหันมากวักมือเรียกเพื่อนอีกคนที่ตอนนี้ทำหน้าเหวอแล้ว “อะไร...ใครจะไปกะมึง กูต้องไปกะไอ้ฮิโระมันเว่ย!!กูไม่ไว้ใจมันเหมือนมึงหรอก ขืนมันทำอะไรน้องชายมึง ############################################ “พี่ว่าเอาตัวนี้ดีกว่านะครับ” เสียงของฮิโรกิและริวอิจิตอนนี้กำลังต่างดังแข่งกันเพื่อจะเลือกเสื้อผ้าให้อากิระ “อากิระอยากได้ลายการ์ตูน>0<” อากิระยืนตัวตรงแด่วพูดงอแงๆ แต่ไม่มีใครสนใจฟังเลย (-*-) “อันนี้ตะหากเว่ย ดูซิใส่แล้วแนบเนื้อเน้นสัดส่วน เซ็กซี่ดี” ฮิโรกิโวยวายใส่ “ตัวนี้พี่ว่าไม่เหมาะกับอากิระหรอกนะครับ เอาตัวนี้ดีกว่านะ” >0< **tid tid** แต่แล้วก็ต้องเป็นอันชะงักไปเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามา ริวอิจิมองหน้าจอแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ “มีอะไรอีกรุ่นพี่.....เมื่อคืนนี้ยังไม่เข้าใจเหรอไงว่ารุ่นพี่ไม่ใช่สเป็คผม จืด เฉิ่มๆอย่างรุ่นพี่ น่าเบื่อจะตายชัก” “อยากเจอ....พูดขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอไงเนี่ย ผมไม่อยากเจอหน้ารุ่นพี่เข้าใจมั้ย ผมเบื่อคนช่างตื๊อน่ารำคาญ” “ก็ได้.....เดี๋ยวไปเจอที่คลับละกัน ยุ่งยากชะมัด” พูดจบก็กดวางสายก่อนจะเดินไปหาฮิโรกิที่กำลังจะถอดเสื้อ “กลับก่อนนะเว่ย ฝากบอกไอ้เคะมันด้วย.....แล้วมึงอย่าไปทำอะไรน้องเค้าล่ะ” ริวอิจิบอกลาแต่ก็ไม่วายเตือน “มึงจะบ้าเหรอ กูไม่ทำอะไรหรอกน่า กลับไปเหอะ บายเว่ย” บอกลาจบก็รีบดันริวอิจิออกแล้วก็ปิดประตูห้อง ……………………………………….. “เอ้า.....มาพูดกันให้รู้เรื่องเลยดีกว่ารุ่นพี่” ริวอิจิที่รีบมาที่คลับประจำที่ตัวเองเล่นดนตรีอยู่ พอเห็นหน้า “ทำไมไม่ให้โอกาสผมสักครั้งล่ะ ริวอิจิ” เรียวเฮเงยหน้าขึ้น ที่แก้มขาวมีเส้นเลือดฝาดขึ้นเป็นสีแดงนิดๆ “ทำไมรุ่นพี่ต้องมาชอบผมด้วย.....คนอื่นๆมีเยอะแยะที่เค้าหลงรักพี่อยู่ ทำไมไม่มองเค้าบ้าง” “ก็ผม....ผมรักริวอิจิ....” ริวอิจิมองหน้าเรียวเฮอย่างว้าวุ่น.....ทำไมกัน คนอย่างเค้ามีดีอะไรขนาดนั้นถึง “แต่ผมไม่ได้รักรุ่นพี่....ไม่เคยและไม่มีวัน ฟังให้ชัดเจนเลยนะ ว่าผมไม่ได้รัก ไม่ต้องมาตามผมอีกเข้าใจไว้ด้วย” “......................” ไม่มีคำพูดอะไรตอบมาจากเรียวเฮ ตอนนี้เค้าได้แต่ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ทั้งๆที่รู้ว่ามาแล้วจะต้อง “ขอโทษนะรุ่นพี่....ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าผมเจ้าชู้ขืนคบกับผมจะทำใจได้เหรอไงว่าผมจะซื่อสัตย์กับพี่คนเดียวน่ะ “พอเถอะ......อย่าบอกให้ผมเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นเลย......ขอโทษนะที่มาทำให้ริวอิจิคุงต้องรำคาญ ผมจะไม่มา “เฮ้อ.....เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้เคะ.....กูไม่น่าไปสัญญากับมึงเลย ให้ตายสิ!!” ริวอิจิทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่เรียวเอ เส้นทางเดินที่แสนยาวไกลของเรียวเฮ ร่างบางค่อยเดินอย่างช้าๆ บอกตรงๆตอนนี้เรียวแรงจะเดินแทบไม่มีเลย “นี่ๆน้องชาย กำลังเหงาอยู่เหรอ ต้องการคนแก้เหงามั้ย?” เสียงของชายหนุ่มมหาลัยแซวขึ้น แต่เรียวเฮยังเดิน “อ้าว .... ทำเล่นตัว น่ารักแบบนี้ใครกันนะทำให้ร้องไห้ได้ลง” ชายหนุ่มคนนั้นเอื้อมมือจะมาแตะไหล่ “อย่ามายุ่ง.....นี่แฟนชั้น” ริวอิจิโอบไหล่เรียวเฮไว้แน่น จนหนุ่มคนนั้นเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนเรียวเฮ “ถ้าคิดจะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะรุ่นพี่.......บอกแล้วนะผมเป็นคนนิสัยไม่ดี คบกับผมต้องลำบากน่าดูเลยนะ “ผมรักริวอิจิ....ต่อให้ริวอิจิจะเลวยังไงผมก็จะรัก...ฮือ” โผเข้ากอดริวอิจิที่ยกมือลูบหัวเรียวเฮเบาๆ “ใช้คำว่าเลวเลยเหรอ ฮ่าๆ เมื่อกี๊แค่บอกว่าถึงผมจะนิสัยไม่ดีเองนะ” (- -“) ริวอิจิพูดเบาๆเรียกรอยยิ้มจาก “เรียวจัง?” คำเรียกชื่อที่ผิดไปทำให้เรียวเฮมองหน้าริวอิจิอย่างทึ่งๆ “ต่อไปนี้ ผมจะไม่ทำให้เรียวจังร้องไห้อีกแล้ว จริงๆนะ” ยิ้มโชว์เขี้ยวให้ ก่อนจะดึงตัวเรียวเฮเข้ามากอด “ผมรักเรียวจัง แต่ที่ผมทำร้ายจิตใจก็เพราะเพื่อนผมชอบเรียวจังอยู่.....ผมถึงต้องทำตัวเลวร้ายแบบนั้น ทำไมตอนนี้รู้สึกว่าผมจะเสียเปรียบยังไงก้ไม่รู้แฮะ......ระหว่างที่ผมไปจ่ายค่าโทรศัพท์อยู่คนเดียว เหมือนกับว่า -- จบตอน --
|
::
(C) 2007,Indy WFL Team, All Rights Reserved.
