Part 4 |
Part 4 # # # # LOVE IS MAGIC # # # # “เฮ้อ....เหนื่อยชะมัด” วันนี้ที่น่าจะสดใสของผมกลับกลายมาเป็นตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิงซะได้ ก็จะอะไรซะอีกล่ะ “เดี๋ยวชั้นไปอาบน้ำก่อน นั่งกินขนมดีๆอย่าทำหกเลอะเทอะล่ะ” ผมหยิบผ้าเช็ดตัวเดินมาสั่งเจ้าอากิระที่กำลัง “ค้าบ พี่ชายสุดหล่อ” >//< เหอๆ ดูท่ามันยังคงอายเรื่องฉี่ราดอยู่แฮะ เด็ก10ขวบยังจะฉี่ราดกันอยู่เหรอเนี่ย ตอนผมอายุเท่านี้นะทำอะไรได้ด้วยตัวเองตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นจะปัญญาอ่อนเหมือนเด็กนี่เลยสักนิด(- -“) “พี่ค้าบ...อุลตร้าแมนทาโร่ที่ดูตอนเช้าจบแล้ว อากิระดูแผ่นใหม่นะคับ” “เออๆตามใจ แล้วอย่ารื้อของให้รกล่ะ!!” ผมตะโกนออกมาในขณะที่กำลังแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่างอาบน้ำ ตอนนี้ .................................................... **แกร๊กก** เฮ้อ พอได้อาบน้ำแล้ว ก็สดชื่นอย่างนี้หละนะ ผมเดินผิวปากออกจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี พลางหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่พาดบนไหล่ซับหยดน้ำที่เปียก ตามเนื้อตัวเบาๆ “อาา....แฮ่กๆ...อ๊า....ตรงนั้น...อืออ...” O.O นั่นๆนั่นมันเสียงอะไรกัน....เสียงเหมือนกับหนังเอ๊กส์....อ๊ะ...ให้ตายสิผมลืมไปซะสนิทเลยว่าในชั้นที่เก็บซีดี มีซีดีอย่างว่าที่ไอ้ริวมันไร้ท์มาให้เก็บเอาไว้ด้วย แล้วนี่ อากิระดันมาเปิดดู “อากิระ.....นายจะดูไอ้นี่ไม่ได้นะ” ไม่ได้การ ขืนปล่อยให้เด็ก10ขวบดูหนังอย่างนี้มีหวังได้ใจแตกยกใหญ่แน่ๆ “อากิระ?” ผมร้องเรียกเมื่อเห็นว่าอากิระยังคงนั่งจ้องทีวีอย่างไม่กระพริบตา ใบหน้าขาวใสเริ่มมีเส้นเลือดฝาดขึ้น “อือ....พี่ฮะ.....อะ...อากิระ....อึดอัด...ฮือ....” เจ้าหนูนั่นหันมามองหน้าผมด้วยสายตาที่มีน้ำตาคลอแวววาว เสียงที่พูดออกมากะท่อนกะแท่น ทั้งยังหอบหายใจถี่ๆ....ให้ตายเหอะ....ในเวลาแบบนี้ผมกลับรู้สึกว่าอากิระ น่ารักมากเหลือเกิน “เป็นอะไรอากิระ....อึดอัดอะไร” ผมจับไหล่ของเด็กนั่นให้หันเข้าหา เสียงครางในทีวีนั่นมันทำให้ผมเริ่มคิด “ฮือๆ....พี่ค้าบ....ผม...ผม...ไม่ไหวแล้ว...ผมจะตายมั้ย?ฮือๆ....” น้ำตาเม็ดเล็กๆค่อยรินไหลออกมาจากตาคู่สวยนั้น “ฮือ.....ทรมาณจังเลย.....อากิระไม่อยากตายนะ....ฮือ.....พี่ช่วยผมด้วยนะ” โอ๊ยยย นี่ ผมควรจะทำไงดีเนี่ย >//< “ฮือๆ ร้อน อึดอัดจัง แม่ค้าบ ช่วยผมด้วย ฮือ” T~T เสียงของอากิระยังคงร้องโวยวายไม่หยุด ใบหน้าหวานตอนนี้ “อ๊ะ....พี่ชายจะทำ....จะทำอะไรผมฮะ.....??” อากิระเริ่มงง เมื่อตอนนี้ผมค่อยๆกระชับตัวเค้าเข้ามาใกล้ ทั้งยังดึงกางเกงขาสั้นของเค้าออกมาจากสะโพกขาวนั้นและพอไร้เสื้อผ้าปกปิดก็ดูเหมือนว่าเด็กนั่นพยายามใช้มือปิดส่วนกลางลำตัวที่ตื่นตัวมาจากซีดีโป๊อย่างเขินอายเต็มที่ “ทรมาณไม่ใช่เหรอ.....ชั้นจะรักษาให้....เอามือออกซะ” พอพูดจบผมก็จัดการดึงมือที่ปิดบังส่วนนั้นออกก่อนจะก้มลงใช้ปากจัดการกับส่วนนั้นของอากิระที่คั่งค้างอยู่ ... นี่.... ไม่ใช่เพราะผมคิดจะเอาเปรียบเด็กนี่หรอกนะ แต่ผมต้องการให้อากิระหายทรมาณก็เท่านั้นเอง “อ๊าา.....อือ....พะ....พี่ชาย....อืออ.....~~” เมื่อส่วนนั้นของอากิระถูกกับลิ้นกับปากของผมที่คอย ดูดเม้ม ไล้เลีย “อือออ.....อาา....อื้มม.....” ไม่กี่อึดใจ ของเหลวของเด็กแสบนี่ก็ค่อยไหลล้นออกมาให้ผมได้ลิ้มลองรสชาติ “อะ....อากิระเป็นโรคอะไรเหรอ?....โรคนี้เค้ารักษากันอย่างนี้แล้วก็หายใช่มั้ย?” อากิระถามเสียงอ่อยๆ พอได้ปลดปล่อยออกมาแล้วไอ้เด็กนี่ก็เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อกี๊ แต่ผมนี่สิ กลับกลายเป็นอารมณ์คึกขึ้นมาแทนซะได้ >//< “พี่ชายก็เป็นด้วยนี่....พี่ชายอึดอัดเหมือนผมเหรอคับ?” ทำตาโตพลาง ทำท่าเขยิบเข้ามาหา...โธ่ๆไม่ต้องเข้ามาใกล้ “ของพี่ชายเป็นเหมือนอากิระเลย.......งั้นอากิระจะช่วยพี่บ้างนะ” = =’ นายจะมาช่วยอะไรชั้นไอ้เด็ก10ขวบ “หยะ...หยุดเลย....ถอยออกไป...อะ...ชะ..ชั้นรักษาเองได้ ไม่ต้องยุ่ง!!” ผมตะคอกเสียงดังใส่ ก่อนจะค่อยๆยันตัวลุก ......................................................... เฮ้อ.....พอได้จัดการด้วยตัวเองแล้วมันก็โล่งขึ้นเยอะเลย >//< ในที่สุดผมก็เดินกลับมาที่ห้องนอน O_o แต่...อะไรกัน “ทะ....ทำไมไปนอนตรงนั้น?” ผมเดินเข้าใกล้ตัวเจ้าเด็กนั่น ก้มนั่งลงถามเจ้าตัวดีที่นอนตะแคงหันไปอีกทางด้านอยู่ “อืม....ค้าบ?” อากิระพลิกตัวนอนหงาย ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย “ทำไมมานอนพื้น ไม่ขึ้นไปนอนบนเตียงล่ะ โกรธชั้นเหรอไง?” (-_-) “โกรธเรื่องอะไรเหรอฮะ....ทำไมอากิระต้องโกรธพี่ชายด้วย....อากิระรักพี่ชายตะหากล่ะ ก็วันนี้อากิระทำตัวไม่ดี “แล้วทำไมถึงไม่ยอมนอนบนเตียงกับชั้นล่ะ?” ( _. ._) ให้ตายสิ ตอนนี้ผมกำลังมีอาการเขินอยู่นิดๆด้วยหละ “ก็....ก็อากิระกลัวฉี่รดที่นอนอีก.....ถ้าอากิฉี่ราดเดี๋ยวพี่ชายก็เกลียดอากิระ” อากิระที่นอนสบตาผมกำลังหน้าแดง “แล้ว....นอนพื้นคนเดียวแบบนี้ไม่กลัว...ผีเหรอ?” “TTATT ฮึก...อากิระกลัวผี...แงๆ” เอาแล้วไง พอกระตุ้นด้วยเรื่องนี้ทำเอาเจ้าตัวแสบส่งเสียงร้องโวยวาย “เอาล่ะ ขึ้นมานอนบนเตียงกับชั้นมา ถ้าปวดฉี่ก็ปลุกชั้น เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน เลิกร้องไห้ได้แล้วน่า” ผมลุกขึ้นเดิน “ฮึกๆ...อากิระนอนกับพี่ชายได้เหรอ?” O.O เด็กนั่นเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหันมามองผมอย่างทึ่งๆ “อืมม….มานอนด้วยกันมา” ผมเปิดผ้าห่มออก พลางตบที่ข้างเบาๆเป็นการเรียกอากิระยิ้มหน้าบานเลยทีเดียว “อากิระไม่กลัวแล้ว...ถ้ามีพี่เคตะอยู่ด้วย คืนนี้อากิระก็จะนอนหลับสบาย” >__< ไม่พูดเปล่า เด็กนี่ยังเอาหน้ามาซุกบนอกผมด้วย ลมหายใจอุ่นๆของเด็กคนนี้ทำเอาผมนอนแทบไม่หลับเลยรู้บ้างมั้ย? TTATT ++++++++++++++++++++++++++++++++++ วันคืนที่แสนจะวุ่นวายดำเนินไปเรื่อยๆจากตอนแรกที่เกลียดเด็กนักหนา แต่ตอนนี้ผมกลับชักเฉยชากับการงอแง ---ติ๊งต่องงงง--- “ค้าบบบบ” ^_____^ “ไอ้เคะ เมิง....o.O…อ๊ะ...ห้องอากิระจังหรอกเหรอ สงสัยพี่คงดูห้องผิด” ฮิโรกิที่ยืนเด๋อด๋าอยู่หน้าห้อง “-*-เอ....อากิระอยู่ที่นี่เหรอ?” “ค้าบบ ..... อากิระอยู่ที่นี่กับพี่เคตะ” อากิระพยักหน้าตอบรับอย่างอารมณ์ดีสุดๆ “ห๊า---!!อยู่กับเคตะที่นี่แล้วเหรอ อย่างนี้ก็นอนด้วยกันแล้วใช่มั้ย?” =[]= “ใช่แล้ว อากิระนอนกับพี่เคตะทุกคืนเลย” >o< “หนอย....ไอ้เคะนะมึง ปากก็บอกว่าน้องๆน้องห่าไรนอนด้วยกันทุกคืนเนี่ย น่าโมโหจิงๆไอ้เพื่อนบ้า!” “อากิระกินข้าวอยู่หละ^^ พี่เคตะทำข้าวห่อไข่ให้ กินมั้ยๆ” ^o^ อากิระรีบวิ่งไปนั่งบนโซฟายื่นจานข้าวโชว์ “อากิระกินแครอทได้ด้วยนะ .... พี่เคตะบังคับให้อากิระกินทุกวันเลย” ยังคงโม้ไม่เลิก ทำเอาฮิโรกิฉุนๆอะไรๆ “เก่งจังเลยนะ....อากิระเก่งจิงๆ” ฮิโรกิยกมือลูบหัวอากิระเบาๆ = =’ เฮ้ย แล้วไหงเป็นแบบนี้ล่ะ?? “ลองกินดูสิฮะ....อาหร่อยนะ แครอทไม่ขมด้วยหละ” อากิระยิ้มแก้มปริเมื่อได้รับคำชม มือตักข้าวยื่นส่งให้ฮิโรกิ “หวา....ไม่เป็นไร พี่ทานมาแล้ว” ฮิโรกิดันมืออากิระออกห่าง ก็จริงๆแล้ว ฮิโรกิเองนั้นเกลียดแครอทเอาซะเหลือเกิน “ไม่เอาๆๆๆ ลองชิมก่อนนะ....อ้ามมม” >3< อากิระยังคงดื้อที่จะยัดใส่ปากฮิโรกิให้ได้ “ไม่...อย่า พี่ไม่หิวครับ” ฮิโรกิดันมืออากิระไปมา จนช้อนที่เต็มไปด้วยข้าวหล่นลงกางเกงฮิโรกิเต็มไปหมด “หกหมดเลย เดี๋ยวอากิระเช็ดให้นะ” เจ้าหนูอากิระหยิบผ้าทิชชู่ จัดการเช็ดๆลงบนเป้ากางเกงของฮิโรกิทันที “o_o พี่เป็นโรคเหมือนผมเลย แย่แล้วๆ” อากิระตาโตขึ้นเมื่อรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติตรงกางเกงฮิโรกิ “อ๊ะ...ซวยแล้วไง” ฮิโรกิที่เผลอเคลิ้มไปเริ่มลำบาก เมื่อดันเกิดอารมณ์เปลี่ยวขึ้นมาซะได้ >///< “เปล่านะ พี่ไม่ได้คิดอะไรลามกหรอกนะ อากิระจัง...อย่าเข้าใจพี่ผิดนะ” ฮิโรกิรีบแก้ตัว หน้าตื่นๆ “พี่ฮะทรมาณมั้ย....ตอนนั้นผมก็เป็นแบบนี้ แล้วพี่เคตะก็ช่วยผมไว้ เดี๋ยวผมจะรักษาให้พี่บ้างนะ” “อ๋า....อา...อากิระจัง....จะทำอะไรน่ะ ไม่...ไม่ต้องหรอก พี่ไม่เป็นไรหรอก” ฮิโรกิเริ่มอึ้งๆ อยากก็อยากอยู่ “ไม่ต้องกลัวนะ...อากิระไม่ทำเจ็บหรอก....อากิระรู้ว่าต้องทำยังไง” ^^ พูดจบก็ก้มหน้าลงตรงหว่างขาฮิโรกิ “อะ...อา...อากิระจัง” ฮิโรกิเงยหน้าขึ้น เนื้อตัวร้อนผ่าวไปหมดทั้งตัวแล้ว ระหว่างที่ฮิโรกิกำลังเคลิ้มสุดๆก็....? ***ปังงง*** “กลับมาแล้วอากิระ นี่นายซนรึป่าวห๊ะ?” ผมกลับมาถึงคอนโดเร็วกว่าทุกครั้ง ว่าแต่ว่าทำไมประตูถึงไม่ได้ล้อคนะ? “o_O คะ เคตะ????” เสียงของฮิโรกิตะโกนลั่นอย่างตกใจ “อ๊ะ...พี่เคตะกลับมาแล้ว ^o^” ส่วนอากิระพอได้ยินเสียงเคตะก็ละใบหน้าออกจากหว่างขาของฮิโรกิ ทั้งๆที่ตอนนี้แก้มใสๆเปื้อนคราบขาวขุ่นของฮิโรกิไปแล้วก็ยังคงยิ้มหน้าระรื่นอย่างไม่รู้เรื่องราวอะไร “เฮ้ยยย ไอ้ฮิโระ ......อากิระ??????ทำไมพวกนาย.................” =[]=
พระเจ้าครับ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้หละ ..... ไหนบอกว่าส่งให้เป็นแฟนผม แต่ไหงไอ้ฮิโระมันถึงยุ่มย่าม ########################### ทุกคนที่อ่านเรื่องนี้คงจะรู้สึกสงสารและเวทนาผมกันมากเลยใช่ไหมครับ ผมทาจิบานะ เคตะเป็นเพียงนร.ไฮสคูลปี2 “อ่อก...อี้เออ่า...เอ๊บอ๊ะ” เสียงพูดของเด็กหนุ่มหน้าแมวฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่นัก เพราะอะไรน่ะเหรอก็ตอนนี้ผมกำลังทำความสะอาดช่องปากและฟันของเด็กนี่ให้สะอาดหมดจดน่ะสิ “ไอ้เคะ...มึงใจเย็นดิวะ....มันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด” ไอ้ตอแหลฮิโรกินี่ยังจะมีหน้ามาบอกให้ใจเย็น ไม่ใช่อย่างที่คิดงั้น “ยังไม่สะอาด...เอานี่ไปกลั้วปากเดี๋ยวนี้!!!” ผมหยิบขวดน้ำยาพยายามจะกรอกใส่ปากเจ้าเด็กบ้าล้างปากให้หมด “เฮ้ยย เมิงจะบ้าเรอะ นั่นมันเป็ดโปรฯนะมึง” (-*-) ไอ้ฮิโรกิตะโกนลั่นพลางรีบกระชากขวดสีม่วงออกจากมือ “พี่เคตะ ให้อากิระล้างปากทำไมคับ?” อากิระที่กลั้วคอเรียบร้อยแล้วหันมามองหน้าผมตาแป๋ว เด็กแก่แดดเอ๊ย “แล้วนายทำอะไรไว้ล่ะ ไปทำอย่างนั้นกับไอ้ฮิโรกิมันได้ไง สกปรกรู้มั้ย!!” (-*-) “ก็พี่ฮิโรกิเค้าเป็นแบบผมเมื่อคืนนี่ ผมก็เลยทำแบบที่พี่เคตะเคยทำให้ผม ผมทำผิดอะไรเหรอฮะ?” ( ‘o’ ) “ฮึๆที่แท้มึงก็หึงน้องอากิจังนี่เองนะ แล้วทำมาตอแหลบอกว่าเป็นแค่น้องๆ อยากจะขำน้องแบบไหนของมึง “ตอนที่กูบอกขอจีบน้องเค้าแล้วเสือกทำเป็นมาหวง ไอ้หมาหวงก้าง มาว่าแต่กูชอบหลอกเด็ก มึงก็ใช่ย่อย หลอกฟันน้องอากิระจังไปแล้วนี่ อีโธ่!!” รู้สึกไอ้ฮิโรกิมันจะอารมณ์เสียมากเลยแฮะ กลับกันแล้ว ผมสิฮะที่ต้องเป็นคนโกรธ “ไอ้ฮิโรกิ....มึงช่วยกรุณาออกจากบ้านกูก่อนได้ไหม?” ผมพยายามข่มอารมณ์โกรธเต็มที่เชิญชวนมันออกจากบ้าน “โหยแม่ง ...ทำเป็นไล่กูเชียว...เออๆ....เห็นแก่ว่าตั้งแต่เกิดมาในชีวิตมึงยังไม่เคยมีแฟนหรอกนะ เอาเหอะ “พี่ฮิโรกิไปแล้วเหรอฮะ...แล้วมาเล่นกับอากิระอีกนะ” ^v^ อากิระยิ้มแฉ่งออกมาส่งเจ้าตอแหลฮิโรกิ เฮอะ “ครับ...น้องอากิจังน่ารักมากเลยนะครับ วันนี้ขอบใจมากนะที่ช่วยพี่ไว้น่ะ” ไอ้ฮิโรกิอมยิ้มเก๊กหน้าเทพบุตรเต็มที่ “เห็นมั้ย อากิระเป็นเด็กดีล่ะ^o^พี่ฮิโรกิชมอากิระด้วย อากิระเป็นเด็กดีๆ” อากิระกระโดดโลดเต้นอย่างอารมณ์ดี “เด็กบ้า...นายน่ะเด็กบ้า...ไม่เห็นน่ารัก ไม่เห็นดีตรงไหนเลย” (-*-) “=[]= ไม่น้า....อากิระเป็นเด็กดีนะ...อากิระไม่น่ารักเหรอ?” เพราะคำพูดของผมทำเอาเด็กนี่หน้าจ๋อยลงไปในทันที “เด็กแก่แดด....ไม่มีความน่ารัก....ไปชิ่วๆ” ให้ตายสิ วันนี้ผมเป็นอะไรกันเนี่ย ทำไมปากถึงได้หมาแบบนี้นะ(-*-) “ฮือๆ...ไม่ใช่นะ..อากิระน่ารัก...ฮือๆ...ใครๆก็รักอากิระ แม่ก็บอกว่าอากิระเป็นเด็กดี ตากับยายก็บอก ฮือๆๆๆ” TOT “ชั้นเกลียดเด็กแบบนายที่สุด....เด็กดื้อ เด็กเอาแต่ใจตัวเอง เด็กบ้า!!!!” (-0-) “แง~~แงๆ....อากิระไม่ใช่เด็กดื้อ ฮือๆ พี่เคตะบ้า” เสียงร้องไห้ แถมยังตะโกนแหกปากโวยวายลั่นอย่างถูกขัดใจ “หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้นะ ...หยุดกรี๊ดด้วย.....น่ารำคาญ!!!” ผมต้องพยายามกันมือไม้ของอากิระอย่างลำบาก “อากิระไม่น่ารักตรงไหน ฮือๆ...อากิระไม่ใช่เด็กดื้อนะ” น้ำตาของอากิระไหลพรากเลยทีเดียว โธ่เอ๊ย ร้องไห้ทำไม? “นายไม่น่ารักเลย....นายทำแบบนั้นกับฮิโรกิ....นายมันบ้าๆๆๆรู้ตัวมั้ยว่าทำให้ชั้นโกรธ ทำให้ชั้นหงุดหงิดมากขนาดนี้ ชั้นไม่ชอบให้นายถูกฮิโรกิหอมแก้มด้วย ไม่ชอบให้ฮิโรกิมายุ่งกับนายและไม่ชอบให้นายพูดถึงเจ้านั่น!!!” “อากิระทำอะไรเหรอ ฮึกๆ..ถ้าพี่ชายไม่ชอบ ทีหลังอากิระจะไม่ทำแล้ว...ฮือๆ...อากิระจะเป็นเด็กดีนะ พี่เคตะต้องรักอากิระนะคับ ฮึก” อากิระตอนนี้น่ารักมากเหลือเกินครับคุณผู้อ่านทุกท่าน คำพูดเจื้อยแจ้วของเค้าทำเอาหัวใจผมเต้นแรงมากเหลือเกิน แรงจนแทบยืนไม่อยู่ โอย เด็ก10ขวบทำไมฟีโรโมนทางเพศถึงได้แรงขนาดนี้ //>___<// “ก็นะ....ไอ้แบบที่นายทำตอนเย็นน่ะ เค้าไว้ทำกับคนที่รักกันเท่านั้น” “งั้นอากิระก็ทำกับหม่ามี๊กับตากับยายได้ใช่ไหมฮะ?” ดวงตาใสที่คลอด้วยน้ำตาเงยหน้าขึ้นถามผมอย่างสงสัย “ไม่ได้สิ...ทำกับคนในครอบครัวแบบนั้นไม่ได้...ชั้นหมายถึงคนรักแบบที่ทำให้นายใจเต้น มีความสุขเวลาที่ได้อยู่ใกล้ “อ๋า...งั้นก็พี่เคตะน่ะสิฮะ...อากิระมีความสุขเวลาได้อยู่กับพี่ชาย อากิระไม่อยากให้พี่ไปไหนโดยทิ้งอากิระไว้คนเดียว “แล้วที่สำคัญนะฮะ....อากิระจะใจเต้นแรงมากเลยเวลาทีอยู่กับพี่เคตะ...อากิระไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อนเลย “แบบนี้...อากิระจะทำแบบนั้นกับพี่เคตะคนเดียวนะฮะ อากิระจะทำให้พี่เคตะคนเดียวเท่านั้น เพราะอากิระ “อากิระรักพี่จริงๆเหรอ?” ผมลองถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง เจ้าหนูนั่นหน้าแดงแต่ก็พยักหน้าตอบรับอย่างเขินอาย .................................................... “อืม..ม...” เสียงครางของอากิระที่ร้องออกมาอย่างอัดอั้น ร่างของเค้านอนหงายอยู่บนเตียงโดยที่มีร่างของเคตะ “พี่เคตะ....ผม...เจ็บจังเลย...อือ” อากิระซุกหน้าลงบนซอกคอของเคตะ ตอนนี้ร่างใหญ่ขยับเร่งจังหวะเข้าสู่อากิระ “จะ...จะเสร็จแล้ว อดทนอีกนิดนะ เด็กดี อา” ผมครางเสียงต่ำเพราะความคับแคบของอากิระที่บีบรัดบ่งบอกให้รู้ว่าผมเป็นคนแรก....ผมค่อยๆ กระซิบปลอบโยนอากิระอย่างนุ่มนวล ผมกอดร่างของเค้าเอาไว้แน่น พลางขยับตัวอย่างช้าๆ .....ผมรักอากิระ ผมรักอากิระ...ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพระเจ้าทำถูก ที่ทำให้ผมได้พบกับเค้าคนนี้.....คางิโมโตะ อากิระผู้ชายที่เด็กกว่าผมหลายปี ทั้งๆที่ผมไม่เคยคิดอยากจะได้เด็กๆมาเป็นคู่รักเลยสักนิด แต่ในตอนนี้ ในเวลานี้ เด็กคนนี้ทำให้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมด ............................................................. “คนรักกันเค้าต้องทำแบบนี้ตลอดเลยเหรอคับ?”( =‘o’=) เจ้าตัวยุ่งที่นอนเล่นหุ่นยนตร์อยู่ข้างๆผมถามขึ้นมาลอยๆผมยิ้มกับคำถามเด็กนั้นของอากิระ ผมค่อยๆลูบหัวไหล่เปลือยของเค้าไว้อย่างเบามือ “จริงๆก็ไม่ตลอดหรอกนะ....แต่มันเป็นการเข้าถึงอีกฝ่ายได้ดีที่สุดไง” ไม่รู้จะตอบว่ายังไง เลยต้องมั่วๆตอบน่ะครับ “อย่างนี้ถ้าอากิระรักพี่เคตะเยอะๆก็ต้องทำแบบนี้เยอะๆเหรอ?” O.O “ถ้าอากิระรักพี่ แค่จูบแบบนี้ก็ได้นะ ผ่อนผันให้แล้ว^^” ผมยื่นหน้าเข้าจุ๊บปากนุ่มๆนั้นจนอากิระหน้าแดงแจ๋เลย “ผมรักพี่เคตะฮะ” >///< เด็กหนอเด็ก มาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ต้องบอกชั้นรู้อยู่แล้วน่า ฮิฮิ “ชั้นก็รักนาย อากิระ” ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ก๊อก ก๊อก ทั้งที่เพิ่งจะได้หลับเมื่อไม่กี่ชม. เสียงเคาะประตูที่น่ารำคาญก็ดังขึ้น ผมลุกขึ้นงัวเงียๆสวมเสื้อผ้าก่อนจะออกไปเปิด “ไอ้ห่า....กี่โมงกี่ยามยังจะมามีหน้าเคาะประตูห้องคนอื่นอีก ไม่เกรงใจเลย” ผมเปิดประตูออกไปพร้อมทั้งคำด่าทันที “กี่โมงงั้นเหรอ....นี่มันเที่ยงแล้วนะเว้ย ไอ้เคะ!!” = =’ อะไรกันนักหนา เมื่อวานก็ไอ้ฮิโรกิ วันนี้เป็นไอ้ริว แถมพ่วง “เมื่อคืนไอ้ฮิโรกิ มันเป็นบ้าอะไรไม่รู้ บ่นอะไรคนเดียวงึมงำๆ แต่ก็พอจับใจความได้ว่าตอนนี้นายมีแฟนแล้ว “ก็....อย่างนั้นแหละ” ( _.._) อายจังแฮะ...ทำไมถึงได้รู้สึกหน้าบางขึ้นมาโดยฉับพลัน “พี่เคตะ...อากิระกินข้าวหมูห่อชีสนะคับ” >0< เสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าตัวดีมาแต่ไกล อากิระที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ “นี่น่ะหรือฮะ...แฟนเคตะคุง....น่ารักดีนะ เหมือนเด็กเลย” พี่เรียวเฮยิ้มหวาน ส่วนริวอิจิยังคงจ้องสำรวจไม่เลิก “แหม...แสดงความเป็นเจ้าของซะเต็มตัวเลยนะ ไอ้เคะ” ริวอิจิทำหน้ากรุ้มกริ่ม เอ่อ...อย่ามาทำเป็นแซว “ตกลง แกมาเพื่อจะถามเรื่องนี้อย่างเดียวใช่มั้ย? รู้แล้วก็กลับไปซะที” (- -“) ผมเอ่ยปากไล่มันไปตรงๆ “เออ...กลับก็ได้ เดี๋ยวชั้นกับเรียวจะไปเดทกันต่อ ไม่อยากอยู่ขัดคอว่ะ” ริวอิจิลุกขึ้นพลางดึงแขนเรียวเฮ “คือ....ต้องขอโทษแทนริวด้วยนะ เค้าเป็นห่วงน่ะอยากรู้ว่าเคตะคุงจะมีแฟนแบบไหน?” “เอาล่ะ....งั้นพวกชั้นไปก่อนหละ บายๆ” ว่าแล้วทั้ง2ก็พากันออกไป เหลือแต่ผมกับอากิระสองคน....สองคน^--^ “อากิระ....อยากกินอะไรนะ ไหนบอกอีกทีซิ?” ผมรีบวิ่งไปปิดประตูแล้วก็เดินเข้ามาโอบกอดคนรักของผมไว้แน่น “อากิระอยากกินหมูห่อชีสล่ะ...พี่ชายทำอร่อยที่สุดเลย” >___< “ถ้างั้น ต้องให้จุ๊บๆก่อนนะแล้วจะทำให้” ^o^ นี่คงไม่ได้เรียกว่าหลอกแต๊ะอั๋งใช่ไหมเอ่ย ฮี่ๆ ผมไม่รอให้อากิระ “คิกๆ...ตาแก่หัวงู...” >0< “...(=_=”)…” “ตาแก่ตัณหากลับ” >0< “นี่...ไปเอาคำพูดแบบนี้มาจากไหนกัน?” (-*-) “ก็พี่คนเมื่อกี๊เค้าบอกว่าถ้าพี่เคตะเข้ามาทำกับอากิระแบบนี้ก็ให้พูดแบบนี้ใส่เลย” (= ^ v ^ =) ให้ตายเหอะ....คนรักคนแรกของผม และจะเป็นคนรักเพียงคนเดียวในชีวิต ทำไมถึงได้ใสซื่อเกินกว่าเด็กทั่วไปนะ -*- -จบตอน-
|
::
(C) 2007,Indy WFL Team, All Rights Reserved.
