# Part 1

คฤหาสน์หลังใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองมากนัก เป็นคฤหาสน์ที่เก่าแก่ และดูยิ่งใหญ่
รอบๆที่แห่งนี้ถูกล้อมไปด้วยการ์ดที่ถูกจ้างให้มาคุ้มกันเป็นจำนวนมากนับตั้งแต่ประตูรั้วมาจนถึง
ตัวบ้านต่างรายล้อมไปด้วยการ์ดฝีมือดีที่จ้างมาอย่างแพงทั้งนั้น

“คุณอิซากิครับ....ทางนั้นติดต่อมาเรียบร้อยแล้วตอนนี้รอแค่คำอนุมัติจากคุณเท่านั้น”
มือขวาขององค์กร...คิตามุระ ยู...เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มหนาๆปึกหนึ่งเอามาวางตรงหน้าชายหนุ่ม
ใบหน้าคม แววตาที่ดูเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึก เมื่อมองดูแล้วกลับทำให้ชวนหวาดกลัวขึ้นได้ง่ายๆ
“...ตกลงไปสิ...” หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงบนเอกสารก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างเมื่อยล้า

ณ.ทางเดินในตัวคฤหาสน์สุดหรูหรา.......อิซากิ ยูสุเกะ....หัวหน้าองค์กรค้าอาวุธ ค้าของเถื่อน
ที่มีอิทธิพลเป็นอย่างมาก....เดินบิดตัวอย่างอ่อนล้า....นั่งทำงานมาเกือบ3ชม. เหนื่อยสายตัวแทบขาด....เวลาอย่างนี้อยากจะได้อะไรบางอย่างที่มาช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดสักนิดหน่อย
“ฮึกก...ฮือๆ...” เสียงสะอื้นปริศนาที่ดังกระทบเข้าหูของชายหนุ่มทำเอาหันไปมองที่ต้นเสียงอย่างระแวง
ล้วงมือเข้าไปในกางเกงกระชับกระบอกปืนไว้แน่น.....ค่อยๆเดินไปที่มุมกำแพงมืดๆนั้นอย่างช้าๆ
แต่ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้ก็เริ่มเห็นบุคคลนั้นได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น....ร่างของเด็กหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาผิวพรรณ
ผุดผ่อง....ขาวนวล......ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม......ดวงตาเรียวใสมีน้ำตาคลออยู่เต็มเบ้าตานั้น....ยูสุมองอย่างพิจารณา
เด็กคนนี้หน้าตาสวยถูกใจซะจริง.......เอามาเล่นด้วยก่อนขายส่งให้คลับอื่นดีกว่า
“เธอหนีออกมาใช่มั้ย!!!!” ยูสุเกะพูดด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก พลางดึงแขนร่างเด็กคนนั้นให้ลุกขึ้น
“ฮึก....คุณอย่าจับผมเลย....ช่วยผมด้วยเถอะฮะ....พ่อผมถูกไอ้คนเลวอิซากิ ยูสุเกะ...บีบบังคับให้ขายผมเพื่อแลกกับเงิน
คุณช่วยพาผมออกไปจากคฤหาสน์นี้ได้รึเปล่าฮะ?...ได้โปรดเถอะ...ฮึกๆ” เด็กหนุ่มร้องไห้โฮพลางอ้อนวอนชายตรงหน้าที่กระตุกริมฝีปากขึ้นมาอย่างกับเห็นว่าเป็นเรื่องขำขัน

เด็กโง่เอ๊ย...อิซากิ ยูสุเกะ คนเลวที่พูดถึงน่ะ ตอนนี้ก็ยืนอยู่ข้างหน้าแล้วนี่ไง

“ ชั้นจะช่วยเธอหนีออกไปก็ละกัน” มือใหญ่บีบคางเด็กคนนั้นให้เงยขึ้น....สำรวจทั่วใบหน้าหวานๆของเด็กหนุ่ม
“แต่ว่า....ต้องเป็นของชั้นก่อนเท่านั้น!!” พูดจบก็กดริมฝีปากเข้าบดขยี้ริมฝีปากแดงอิ่มอย่างรวดเร็วอย่างไม่ต้องการ
ให้เด็กตรงหน้าตั้งตัวได้ทัน.....เด็กน้อยดวงตาเบิกโพลงเมื่อสัมผัสถึงลิ้นนุ่มๆในปากที่เข้ามาพัวพันกับของตัวเอง
“อื้ออ....” มือพยายามดันตัวเองให้ออกจากการจับกุมของชายคนนี้ แต่ยิ่งดิ้นหนียิ่งโดนบีบคางแรงมากขึ้นเท่านั้น
“โอ๊ยย....” ยูสุเกะละริมฝีปากออกมาเพราะตอนนี้ปากของเค้าถูกเด็กคนนี้กัดจนเลือดออกซิบๆ
ยูสุเกะเลียเลือดตัวเองเบาๆทั้งยังมองเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างไม่พอใจนัก
“จะทำอะไรน่ะ....ฮือๆ...ปล่อยผมนะ....เลวกันทั้งบ้านเลย” เด็กหนุ่มเมื่อหลุดออกมาแล้วก็ตะโกนร้องด่าไปทั้งน้ำตา
“หึๆ...ทำมาปากดีนัก....ถูกขายแล้วยังไม่รู้จักเจียมตัว” สายตามองจิกร่างเด็กคนนั้นอย่างดูถูกดูแคลน....ยิ่งเห็นสายตา
ที่แข็งกร้าวของเด็กคนนั้นที่จ้องกลับมาอย่างเกลียดแค้น.....ก็ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา

จนแล้วยังจะอวดดีอีก
~~RRR….RRRR~ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะ ยูสุเกะที่กำลังตั้งใจจะให้บทเรียนอันเจ็บแสบกับ
เด็กตรงหน้าเป็นอันต้องชะงักไป.....มือข้างนึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่วนอีกข้างจับต้นแขนเด็กหนุ่มไว้แน่น
“มีอะไร...!!บ้าเอ๊ยย...จับมันตัดนิ้วเลยถ้ามันไม่ยอม.....” ดูท่าการสนทนาดูเคร่งเครียดจนยูสุเกะ เริ่มผ่อนมือ
ออกจากต้นแขนแล้ว......จึงใช้โอกาสนี้....ผลักตัวยูสุเกะออกอย่างแรงจนไปกะแทกเข้ากับกำแพงอย่างเต็มแรง
แล้วก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว.....
“ใครที่อยู่แถวนี้....มีเด็กหลุดออกมา...ตามไปจับเดี๋ยวนี้!!!!!!” ยูสุเกะตะโกนลั่นปาโทรศัพท์ทิ้งมองตามอย่างแค้นใจ
ไม่มีใครคนไหนที่ชั้นที่ต้องการแล้วจะหนีรอดพ้นมือชั้นไปได้หรอก.......

ในห้องใต้ดิน....เหล่าบรรดาเด็กหนุ่มต่างแออัดอยู่ในนี้ คืนนี้อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเด็กพวกนี้ก็จะถูกขายไปตามคลับต่างๆ......ไม่เว้นแม้แต่อากิระที่ถูกจับกลับมาขังไว้อีกครั้ง....เค้านั่งอยู่ตรงมุมห้องอย่างหมดอาลัยตายอยากขึ้นมา

เจ้านั่นคนเดียว...เพราะเจ้านั่นตะโกนเรียกคนมาจับเรา...เลวที่สุดเลย
“อ๊ะ...คุณอิซากิ...มีอะไรรึเปล่าครับถึงได้ลงมาที่นี่ด้วยตัวเอง” การ์ดที่เฝ้าอยู่โค้งตัวลงให้ชายหนุ่มที่เดินมา
อย่างนอบน้อมและเจือปนไปด้วยความเกรงกลัวเป็นอย่างมาก
“ชั้นถูกใจเด็กคนนึง...จะเก็บเอาไว้เล่นเอง” พูดออกมาทั้งยังยิ้มๆอย่างเยือกเย็น

อิซากิ?อิซากิ ยูสุเกะ??คนที่ทำให้พ่อขายเรา....ต่ำช้าที่สุด

อากิระชะโงกหัวเพื่อที่จะได้เห็นหน้า บุคคลที่ตัวเองรู้สึกเกลียดชิงชังมากที่สุด พลันสายตาได้เห็นร่างนั้นอย่างชัดเจน
ก็ถึงกับรีบทรุดตัวลง เจ้านั่นคืออิซากิ ยูสุเกะ หรอกเหรอเนี่ย???
“เอ๋...เด็กคนไหนล่ะครับที่คุณต้องการ?” พยายามพูดจาให้นอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้
“คนที่หนีไปเมื่อกี๊ไง...จัดการเอามาส่งให้ชั้นที่ห้องด้วยส่วนคนอื่นๆเอาขึ้นรถส่งไปขายได้แล้ว!!!” หันมาสั่งก่อน
จะเดินออกจากห้องที่มืดมิดนั้นอย่างอารมณ์ดี

ตามทางเดินที่จะไปที่ห้องของยูสุเกะ เด็กหนุ่มอากิระที่ถูกมัดมือมัดเอาไว้พยายามดิ้นพร่านตลอดทาง ดิ้นเพื่อที่จะให้หลุดออกจากผู้ชายร่างใหญ่ที่อุ้มเค้า อยากจะร้องโวยวายแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมีผ้าบางๆที่ปิดปากตัวเองอยู่แน่น
“เด็กคนนี้ใช่รึเปล่าครับ...คุณอิซากิ” เมื่อเข้ามาในห้องที่กว้างขวางแล้ว ชายคนนั้นก็โยนเด็กหนุ่มลงบนเตียงนุ่ม
อย่างแรงทันที ยูสุเกะเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อคลุมกำมะหยี่สีน้ำเงินสุดหรู ปรายตามองร่างที่นอนดิ้น
อยู่บนเตียงก็เหยียดยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ
“ใช่....ส่วนนายน่ะออกไปได้แล้ว” เมื่อได้ยินอย่างนั้นชายหนุ่มจึงก้มหัวให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เมื่อส่วนเกินออกไปจากห้องแล้วชายหนุ่มจึงเดินมานั่งบนเตียง เอื้อมมือจะไปสัมผัสร่างกายของคนตรงหน้า
แต่กลับชะงักเมื่อสายตาที่เคยดูหมองเศร้ากลับส่งประกายแห่งความเกลียดชิงชังมาที่เค้า
“หึ...กล้าดียังไงถึงได้มองชั้นแบบนั้น?” จัดการจับคางของอากิระบีบให้หันมาสบตากับเค้า
“อย่ามามองชั้นด้วยสายตาแบบนี้อีก...ชั้นไม่ชอบ!!” แล้วก็ฝ่ามือใหญ่ตบฉาดลงบนใบหน้าของอากิระอย่างแรงจนร่างบางหงายลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง .....ตอนนี้ที่ริมฝีปากแดงนั่นเริ่มจะมีเลือดซึมออกมาแล้ว!!! แต่อากิระก็ยันตัวกลับมามองด้วยสายตาแบบเดิม....สายตาที่แสดงให้รู้ว่าเกลียดชังมากมาย.......
“ รู้มั้ยสายตาอย่างนั้นน่ะมันกระตุ้นอารมณ์ของชั้นมากแค่ไหน.....ว่าแต่ว่าผิวพรรณเธอนี่เนียนนุ่มมือดีนะ”
พูดยิ้มๆพลางเลิกเสื้อยืดของอากิระขึ้นเหนือแผ่นอกให้เห็นผิวขาวเนียนได้อย่างกระจ่างตา มือที่ถูกมัดไขว้ไว้ข้างหลังพยายามที่จะดึงให้หลุดออกจากเชือกที่รัดเพื่อจะปกป้องตัวเอง....ยูสุเกะยื่นมือมากระตุกผ้าที่มัดปากอากิระออก
อยากจะฟังเสียงร้องครางที่หวานหูนัก
“จะ...จะทำอะไรน่ะ?ปล่อยผมนะ...ปล่อย” ยุสุเกะไม่ฟังคำพูดเหล่านั้นสักนิดมือหนาๆลูบไปที่แผ่นท้องแบนราบ
ก่อนจะค่อยๆเลื่อนไปไล้ที่ผิวอกเนียนอย่างพอใจกับผิวลื่นๆของเด็กตรงหน้า.....อากิระพยายามพลิกตัวหนีแต่กลับ
ถูกตะครุบไว้ได้อีกครั้งโดยที่แขนแกร่งกดไหล่ของอากิระลงแนบเตียงไว้อย่างแน่นหนา
“หยุดนะ....ปล่อยผมเดี๋ยวนี้!!ไอ้คนชั่ว...บอกให้ปล่อย...!!”
“เดี๋ยวก็เลว...เดี๋ยวก็ชั่ว.....ถ้าไม่ได้ชั้นป่านนี้ต้องถูกส่งไปขายคลับแล้วยังไม่รู้จักสำนึกอีก อุตส่าห์ยกระดับให้มาคอยบำเรอชั้นแล้วยังจะมาปากกล้า อย่างนี้มันต้อง....” ชายหนุ่มจัดการต่อยลงไปที่ท้องของอากิระอย่างจังจนเด็กน้อยลงไปนอนขดตัวงอ.....มือใหญ่ดึงกางเกงตัวใหญ่และกางเกงชั้นในให้ร่นลงมาที่ข้อเท้าของเด็กน้อยตรงหน้า
“อะ.....หยุดเดี๋ยวนี้...หยุดนะ!!!!” ขาทั้ง2ข้างพยายามทั้งถีบทั้งดันตัวร่างสูงใหญ่ที่คล่อมตัวเองอยู่ให้ออกไปจากตัว
ยูสุเกะเห็นอย่างนั้นจัดการจับขาอากิระไว้แน่นให้อยู่กับที่.....ริมฝีปากสัมผัสลงระหว่างต้นขาขาวๆนั้น จัดการขบกัดจนจนเป็นรอยแดง...และเลือดไหลซึมไปทั่ว .....ทำเอาอากิระถึงกับน้ำตาคลอขึ้นมา
“อะ...ไอ้โรคจิต...ไอ้วิปริต” ยังคงที่จะพูดจาด่าทออย่างรุนแรง ถึงแม้จะรู้ว่ายิ่งพูดยิ่งทำให้เจ็บตัวมากยิ่งขึ้น
“หึๆชอบไม่ใช่เหรอรุนแรงแบบนี้น่ะ....อย่างตอนที่จูบเมื่อกี๊เธอเองก็กัดปากชั้นนี่....กล้าดียังไงมาทำให้ชั้นเป็นแผล!!”
ยื่นใบหน้าเข้าหาอากิระที่พยายามหันหน้าหนี จับใบหน้านั้นกดจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง อากิระเม้มปากไว้แน่น
ไม่ยอมให้ส่วนเกินล่วงล้ำเข้ามา ยูสุเกะเห็นอย่างนั้นมือจับไปที่ผมนุ่มๆกระชากให้หงายจนอากิระถึงกับอ้าปากร้องออกมาเพราะความเจ็บ ยูสุเกะจึงใช้โอกาสนี้สอดลิ้นอุ่นๆเข้าไปหาควานหวานในปากเด็กหนุ่มทันที
“ฮึก...อืออ....ปล่อยผมไปเถอะ” เสียงที่พูดเริ่มอ่อนลง เมื่อยูสุเกะเริ่มสัมผัสริมฝีปากไปทั่วเรือนร่างขาวนวลฝากรอยขบเม้มและกัดเบาๆไปทั่วกาย จนกระทั่งมือร้อนผ่าวผลักต้นขาของอากิระแยกขึ้น.......ความรู้สึกแปลกๆไหลพร่านอยู่ในตัวของอากิระทันทีเมื่อส่วนนั้นของเขาถูกครอบครอง....เป็นความรู้สึกที่เสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูก.....ลมหายใจเริ่มติดขัดกับสัมผัสลิ้นอุ่นๆของยูสุเกะที่กำลังหยอกล้อส่วนนั้นของเค้าอยู่.....กัดฟันไว้แน่น....พยายามระงับความเสียวซ่านที่แล่นไปทั่วร่างของเค้า......แต่ว่าลิ้นร้อนๆนั่นตวัดและดุดรัดจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว.....
“อาา....อืออ...” ความรู้สึกนั้นมันแทบจะล้นออกมาแล้ว เสียงครางอ่อนหวานออกมาอย่างไม่ตั้งใจ.....แต่แล้วจู่ๆ
ยูสุเกะก็ละริมฝีปากออกทันที.....ทั้งยังนั่งมองใบหน้าอากิระยามนี้แล้วก็เหยียดยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ.....ใบหน้าหวานที่
หอบหายใจอย่างอัดอั้นและติดขัด......สายตาที่เคยแข็งกร้าวในตอนนี้กับหวานฉ่ำอย่างน่าเหลือเชื่อ......ริมฝีปากแดงสดกำลังกัดเม้มริมฝีปากล่างของตัวเองไว้อย่างยากที่จะอดกลั้น.....

คงจะทรมาณมากนักสินะ....เด็กน้อยเอ๊ย

อากิระเหลือบมองยูสุเกะอย่างงุนงง.....ทำไมถึงมาหยุดเอาดื้อๆ......ความต้องการของเค้าตอนนี้มันล้นปิ่มแล้ว
“คุณอิซากิ” เสียงเรียกที่เบาฟังดูเหมือนครางน้อยๆ....อารมณ์ที่ครั่งค้างอยากที่จะได้รับการปลดปล่อย
“ทำไม...ทีอย่างงี้ต้องการชั้นขึ้นมารึไง?” ยูสุเกะหัวเราะอย่างพอใจ ลุกขึ้นออกจากเตียงกระชับเสื้อคลุมที่หลุด
มาสวมใส่อีกครั้ง มองอากิระที่นอนขบเม้มริมฝีปากไว้แน่น เสียงร้องครางที่ฟังดูทรมาณนั้นยิ่งทำให้ยูสุเกะสะใจ
เป็นอย่างมาก

ทีเมื่อกี๊และด่าเอาๆ...น่าขำชะมัด

“นี่เป็นบทเรียนเล็กๆน้อยให้รู้ไว้....ว่าอย่ามาขัดใจคนอย่างชั้น….” พูดจบก็เดินออกจากห้องไปในทันที ปล่อยให้
คนบนเตียงนอนดิ้นไปมาอย่างทรมาณกับความร้อนรุ่มในกายที่ไม่ได้ปลดปล่อย อยากจะจัดการช่วยปลดปล่อยด้วย
ตัวเองก็ทำไม่ได้ เพราะมือทั้ง2ข้างยังคงถูกมัดไว้อยู่อย่างแน่นหนา น้ำตาใสๆไหลล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้
จะต้องทนทรมาณอยู่อย่างนี้จะต้องทนถูกคนเลวๆอย่างนั้นทรมาณไปถึงเมื่อไหร่กัน??

to be continued