# Part 3

ค่ำคืนดึกดื่นในขณะที่คนส่วนมากต่างเข้านอนไปเพื่อพักผ่อนกันเรียบร้อยแล้ว.....แต่สำหรับยูสุเกะนั้น
ในเวลาแบบนี้ถือเป็นเวลาที่เป็นที่รื่นรมย์และสุขสมเป็นอย่างมาก......เสียงครางที่ดังออกมาจากห้องเล็กข้างในสุดของชั้น2ซึ่งเป็นห้องนอนของอากิระ. รวมไปทั้งเสียงเตียงเล็กๆที่ดังเอี๊ยดอ๊าดไปเพราะการขยับของร่างของคน2คนที่กอดรัดกันอย่างเร่าร้อนเป็น. .ทำให้รู้ได้ว่าคืนนี้ทั้ง2คนคงจะไม่ได้นอนหลับกันอย่างแน่นอน

“ฮึก...ฮือ...” หลังจากที่ได้รับการปลดปล่อยจากยูสุเกะแล้ว...ร่างนุ่มที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนหมอนก็เริ่ม
ส่งเสียงสะอึกสะอื้นออกมา.....ทั้งที่ไม่อยากจะร้องไห้ซะหน่อย.....แต่มันกลับกลั้นไว้ไม่ไหวซะนี่....

“....เสียใจมากเหรอไง....ที่เป็นของชั้นไปแล้วน่ะ....” ร่างสูงที่ขยับตัวออกไปนอนข้างๆกายของอากิระยังคงนอนหอบหายใจถี่ๆเล็กน้อยหลังจากที่เพิ่งจะอิ่มเอมกับร่างกายของเด็กคนนี้ไปเรียบร้อยแล้ว

“.......ผมควรจะดีใจเหรอฮะ......?” หันมามองหน้าของยูสุเกะที่นอนอยู่ข้างๆแล้วก็ผ่อนลมหายใจ
ที่เหนื่อยล้าออกมาเบาๆ........น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอยู่อย่างนั้น.......ยูสุเกะลุกออกมาจากเตียงทันที.....คว้าเสื้อผ้า
ที่เรี่ยราดอยู่ที่พื้นขึ้นมาสวมใส่.........มองไปที่ร่างบนเตียงอย่างนึกหงุดหงิดขึ้นมา........คำพูดแต่และคำของเด็กคนนี้มันกวนประสาทมากเลยจริงๆ........และเมื่อสวมเสื้อเรียบร้อย.....ก็เดินเข้ามาบีบคางอากิระไว้อย่างแรง

“ก็ควรจะดีใจอยู่แล้ว.....ก็เธอเป็นถึงของเล่นที่ชั้นเอาไว้เล่นสนุกๆเพื่อคลายเครียด.........เพื่อระบายความใคร่.......ไม่น่าดีใจเหรอไง.....ที่คนจนอย่างเธอมีโอกาสแบบนี้น่ะ!!” สะบัดมือที่จับใบหน้าอากิระให้หันไปอีกทางและร่างสูงก็เดินออกจากห้องไปอย่างไม่แยแสอากิระอีกเลย.......เมื่อได้อยู่ตามลำพัง......เสียงสะอื้นของอากิระยิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิม......ทั่วกายตอนนี้ถูกคนอย่างยูสุเกะนั้นสัมผัสไปทุกซอกทุกมุม.....สัมผัสของยูสุเกะมันติดอยู่ทุกส่วนของอากิระแล้ว
~เช้ารุ่งขึ้น ในห้องอาหาร~

“อากิระ...ทำไมยังไม่ลงมาอีก....” เมื่อรออยู่นานยูสุเกะก็เริ่มที่จะหงุดหงิดแล้วจึงหันไปตะคอกใส่ยูที่ยืนอยู่
ข้างๆอย่างฉุนเฉียว

“ชิ....เด็กบ้าเอ๊ย....นึกว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหนกัน....จนขนาดนั้นยังกล้ามาอวดดีอีก....น่าโมโหจริงๆ”

“เดี๋ยวผมขึ้นไปตามที่ห้องให้ครับ” เมื่อเห็นว่ายูสุเกะพยักหน้าจึงเดินอ้อมขึ้นไปที่ห้องของอากิระ
เดินไปจนสุดทางก็ลงมือเคาะประตูแต่ก็ไม่มีเสียงตอบจากคนในห้องเลยสักนิด ยูจึงถือวิสาสะเปิดเข้าไปเอง

“...คุณอากิระ....” ร้องเรียกด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแต่เมื่อเข้ามาก็พบกับเสื้อผ้าของอากิระที่กองอยู่ที่พื้น.......ร่างบนเตียงนั้นนอนคว่ำอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า.....ใบหน้าที่ร่าเริงของยูนั้นกลับสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

“....คุณยูสุเกะ....ให้มาตามแล้วครับ” ยืนก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เจื่อนๆไป

“ฮือๆ...ผมไม่หิว...” น้ำตาของอากิระ....ทำเอายูใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว.....ตกเป็นของคุณยูสุเกะไปแล้วสินะ.....มือใหญ่เอื้อมไปลูบหัวของอากิระเบาๆอย่างอ่อนโยน.........นั่นยิ่งทำให้อากิระยิ่งสะอื้นหนักเข้าไปใหญ่
ในห้องทำงานของยูสุเกะ......ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด......ในเวลาอย่างนี้คงไม่มีใคร
ที่จะกล้าเข้าไปรบกวนเป็นอย่างแน่........เว้นแต่ยูที่ลังเลอยู่นานแต่แล้วก็จึงตัดสินใจเคาะประตู

“คุณยูสุเกะครั บ...”

และเมื่อได้ยินเสียงที่รบกวนสมาธิ ยูสุเกะจึงส่งเสียงจิ๊จ๊ะอยู่ในลำคอ....ถ้าไม่ใช่ยูเลขาคนสนิทคงโดน
ลากออกไปซ้อมเรียบร้อยแล้ว

“อย่าเพิ่งมากวนชั้นตอนนี้ได้มั้ย?ออกไปก่อนเลยไป....!!” ปัดมือไล่ออกไปอย่างหงุดหงิด

“คือ....คุณอากิระไม่ยอมทานอาหารน่ะครับ”

“เรื่องของมัน......ปล่อยให้อดตายไปเลยก็ได้.....ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินอีกต่อไป....ยูนายออกไปได้แล้ว”

ยูสุเกะพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย......ไม่สนใจ......จะเป็นยังไงก็ช่าง.....ยูจึงต้องยอมเดินออกไปอย่างไม่รู้จะพูดไงดี
เวลาผ่านไปสองสามวันแล้ว.......อากิระยังคงหมกตัวอยู่แต่ในห้องอับๆนั้นของตัวเอง......และยูสุเกะก็ไม่เคยมายุ่ง
อีกเลย........ยูคอยหมั่นยกอาหารมาให้อากิระทุกวัน.....ทุกวัน.......แต่ถึงอย่างนั้นอากิระก็กินเพียงคำ2คำแล้วก็ไม่ยอมแตะอีก.........วันเวลาที่ผ่านไปได้แต่เพียงนอนเหม่ออยู่แต่ในห้อง......อยู่อย่างนี้ก็ดีเหมือนกันนะ.......ไม่ต้องมีใครมาสนใจ........ถ้าตายไปได้ก็คงจะดีนะ......จะได้เป็นอิสระซักที.......

“ยูสุเกะ.......ผมกลับก่อนนะ” เสียงใสๆของเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก ยื่นหน้าเข้ามาจูบเบาๆที่แก้มของชายหนุ่ม

“อืม....ขอบคุณนะสำหรับของที่พ่อเธอให้มาน่ะ” ส่งยิ้มให้เรียวเฮ ...... พ่อของเรียวเฮเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญ
ของเค้าเลยทีเดียว......ถ้าทำให้ลูกชายเค้าเสียใจมีหวัง.......รายได้จากการขายสินค้าคงต้องลดฮวบแน่
ดังนั้น....จึงต้องทำตัวดีกับจิบะ เรียวเฮ คนนี้อย่างขัดขืนไม่ได้

“วันนั้นน่ะ....ผมเห็นเด็กผู้ชายคนนึงในห้องทำงานยูสุด้วยล่ะ.....เลี้ยงต้อยเหรอฮะ.....ไม่ไหวนา”

เรียวเฮส่งเสียงหัวเราะอย่างหนุกหนานที่ได้แซว.....ยูสุเกะที่ชอบเก๊กหน้าขรึม.....ทำเอายูสุถึงหลุดหัวเราะออกมา
เหมือนกัน

“เปล่า.....ไม่มีอะไรหรอกน่า.....ยู....ไปส่งเรียวเฮที่บ้านหน่อยสิ” หันมาเรียกคนสนิท ทำเอาเรียวเฮมองไปที่ยู
อย่างเขินๆ......ยูโค้งตัวให้ยูสุเกะและก็ผายมือให้เรียวเฮเดินนำไป

เพราะคำพูดของเรียวเฮทำให้ยูสุเกะนึกขึ้นมาได้.......อากิระ.......ลืมไปเลยว่าแล้วร่างสูงจึงเดินไปที่ห้องอากิทันที
“เชิญครับ” เมื่อเดินมาถึงรถแล้ว ยูก็เดินมาเปิดประตูหลังให้เรียวเฮขึ้นไปนั่งอย่างสุภาพ

“ฮ่าๆเหมือนหุ่นยนต์เลยนะ....ยูคุง” ยกมือขึ้นมาปิดปากหัวเราะอย่างขำๆกับท่าทางของยูที่ยืนทื่อๆ

“เอ๋....หุ่นยนต์??” ยูก้มลงสำรวจตัวเองอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

“แวะไปเที่ยวกันก่อนได้มั้ย?” เรียวเฮไม่ยอมเข้าไปนั่งตรงที่ยูเปิดประตูรถให้ แต่กลับไปนั่งหน้าข้างคนขับแทน

“เอ่อ.....คุณยูสุเกะบอกให้ไปส่งที่บ้านนี่ครับ” เมื่อเห็นเรียวเฮขึ้นรถแล้วจึงเดินเข้าไปนั่งตรงที่คนขับ
สตาร์ทรถก่อนจะขับออกจากคฤหาสน์ใหญ่ไป ......เรียวเฮที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้างอๆอย่างไม่ถูกใจ

“ยูคุงน่ะ.....น่าเบื่อที่สุดเลยอะไรๆก็คุณยูสุเกะ....เชอะ” เรียวเฮบ่นงึมงำๆอย่างหงุดหงิด

“คุณเรียวเฮ....อยากไปไหนเหรอฮะ?” แต่แล้วยูก็ตัดสินใจหันมาถามคนที่นั่งข้างๆเบาๆ และนั่นจึงทำให้เรียวเฮเริ่มยิ้มหวานๆออกมาได้

.....................................................................
~ทางด้านยูสุเกะ~

เมื่อเดินก้าวเข้ามาในห้องที่ตอนนี้มืดสนิท........ก้าวเท้าเดินเข้ามาเรื่อยๆจนมาถึงเตียงที่ร่างบางนอนอยู่
ใบหน้าหวานตอนนี้เปลี่ยนเป็นซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด......ร่างบางนอนหอบหายใจอย่างติดขัด
คงเป็นเพราะห้องที่อับและอากาศถ่ายเทไม่เพียงพอ......รวมไปถึงการที่ไม่ยอมแตะอาหาร........ทำให้
ร่างกายในตอนนี้ดูซูบผอมและอ่อนแอมากเหลือเกิน........ดีแล้วล่ะ.......สำหรับอากิระนั้นถือว่าเป็นเรื่องดี.....
อย่างนี้อีกไม่นานก็คงจะตาย......จะว่าไปสติในตอนนี้มันก็เริ่มเลือนรางขึ้นมาแล้ว.....ใกล้เวลาแล้วสินะ

“กินเข้าไปซะ!!!” เมื่อเห็นอย่างนั้น....ยูสุเกะจัดการหยิบจานอาหารที่วางอยู่ข้างๆป้อนอากิระทันที
แต่ไม่เป็นผลเพราะอากิระพยายามหันหน้าหนี......ยูสุเกะจึงบีบคางอย่างแรงเพื่อที่จะให้อ้าปาก

“....แค่กๆ....” เพราะยูสุเกะยัดอาหารเข้าปากอย่างเร็ว ทำให้อากิระสำลักขึ้นมา มือที่อ่อนแรงพยายามปัด
ทั้งยังดิ้นไปมา.......ยูสุเกะใช้เข่ากดแขนของอากิระไว้มือยังคงบีบคางอย่างแรงมากยิ่งขึ้น.....ป้อนอาหารต่อไป
อย่างไม่ลดความพยายามเลยสักนิด

“แค่ก...แค่ก....ฮือ...” น้ำตาไหลพรากออกมาทันที......ทำไมต้องมาทำอย่างนี้ด้วย......ทำไมต้องมาบังคับ
กันทุกอย่างด้วย......แม้แต่จะตายคนอย่างผมก็ไม่มีสิทธิ์เลยเหรอ........

“อย่าคิดว่าจะทำอย่างนี้อีกนะ.....อะไรที่เป็นของๆชั้นแล้วไม่มีวันที่จะปล่อยไปง่ายๆหรอก.....เธอยังต้องอยู่
เป็นของเล่นของชั้นต่อไป.......ชั้นไม่มีทางปล่อยให้เธอตายอย่างแน่นอน!!!”
ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา.......แต่แววตานั้นแฝงไปด้วยความน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

“ฮือ....ฮึก....ฮึก....” เสียงสะอื้นยังคงดังออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน.....ยูสุเกะยิ้มอย่างเหี้ยมๆ

“ไม่ต้องมาบีบน้ำตาให้ชั้นสงสารหรอก.....น้ำตามันใช้ไม่ได้ผลกับชั้นหรอก....และชั้นก็ไม่คิดที่จะสงสารด้วย
จำเอาไว้นะ........ว่าร่างกายเธอมันเป็นของใคร........” และแล้วก็เดินออกไปจากห้องปิดประตูลงอย่างแรง

เสียงที่อากิระได้ยินยูสุเกะตะโกนขึ้นมา......เป็นเสียงที่เรียกให้บรรดาแม่บ้านเข้ามาจัดการกับจานข้าวที่เละเทะ
อยู่เต็มเตียง.......อากิระหลับตาลงช้าๆ.....น้ำตาไหลออกมาเป็นทางยาว......เหนื่อยเหลือเกิน......เหนื่อยกับการที่
ต้องมาตกเป็นเหมือนทาสของคนอย่างยูสุเกะอีกแล้ว......ไหลไปเถอะน้ำตา....ร้องไห้ให้กับชีวิตที่ทุเรศของตัวเอง
ซะให้พอ......วันสุดท้ายนะ.....สัญญา.....ต่อจากนี้ไป.....จะไม่มีน้ำตาไหลออกมาให้ได้เห็นอีกแล้ว

..............................................................
~ตกดึกในคืนนั้น~

ในห้องทำงานของยูสุเกะ......ตอนนี้ยังคงนั่งหน้าเครียดๆอยู่.......เกลียดชั้นถึงขนาดที่อยากตายเลยรึไงกัน อากิระ!!
เจ็บใจชะมัด.....ทำไมต้องไปโมโหกับไอ้เด็กอย่างนั้นขนาดนี้นะ......แต่แล้วเสียงเคาะประตูจึงทำให้ยูสุเกะสงบขึ้น
“คุณยูสุเกะ....เรียกพบผมมีอะไรให้รับใช้เหรอครับ?” ยูก้าวเข้ามาอย่างเงียบๆ

“สั่งให้คนไปย้ายห้องของอากิระมานอนห้องเดียวกับชั้น!!”

“...ห้องเดียวกับคุณ...?” ยูทวนคำขึ้นมาอีกครั้ง......อากิระคงไม่ยอมแน่ๆ....ถ้ารู้เรื่องนี้

“ใช่...ห้องชั้น....ถ้ามันไม่ยอมชั้นอนุญาติให้ลงไม้ลงมือกับมันได้......”

ปัดมือไล่ให้ยูที่ทำหน้าลำบากใจออกจากห้องไป แล้วยูสุเกะก็นั่งเซ็นเอกสารต่อไป......แค่ของเล่นชิ้นนึง
ทำไมมันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้นะ.......คอยดูเถอะของเล่นอย่างนั้น......ไว้รอให้เบื่อก็จะทิ้งไปอย่างไม่เสียดายเลย

to be continued.