# Part 4

.....เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาอีกครั้ง.....แสงสว่างจากข้างนอกส่องผ่านเข้ามาในห้องที่มืดมิด.....อากิระลืมตามอง
ไปที่หน้าประตู......เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงค่อยๆยันตัวขึ้นนั่ง

“ยูจัง.....มีอะไรรึเปล่าฮะ?” ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ คนที่เพิ่งเดินเข้ามาพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับ

“เค้าจะทำอะไรผมอีกล่ะ...?” แค่เห็นสีหน้าของยูก็รู้ได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

“คือว่า....ผมได้รับคำสั่งให้ย้ายคุณไปอยู่ห้องเดียวกับคุณยูสุเกะครับ” พูดไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ มองไปที่อากิระ
ที่เงียบไปชั่วอึดใจนึง ก่อนที่จะค่อยๆพยักหน้าให้ยูเบาๆ

“ถ้าผมไม่ยอม......ก็คงไม่ได้ใช่มั้ยฮะ.....” ก้มหน้าพูดจางึมงำๆ อยู่ในลำคอ ยูเดินมายืนข้างๆเตียงลูบหัว
เด็กน้อยตรงหน้าอย่างรู้สึกเห็นใจ......คนอย่างยูสุเกะถ้าไม่พอใจอะไรขึ้นมา....ไม่ว่าจะเป็นใครๆหน้าไหน
เป็นอันทำร้ายได้หมด......แล้วยิ่งอากิระมาทำอวดดี ไม่ยอมอ่อนข้อให้แบบนี้.....มีหวังได้เจ็บตัวอยู่บ่อยๆแน่

“คุณอากิระ....ผมขอร้องล่ะอย่าไปขัดใจคุณยูสุเกะอีกเลย.....ผมรู้ว่าคุณยูสุเกะทำไม่ถูกนักที่ทำร้ายคุณแบบนี้
แต่คุณลองคิดดูนะครับถ้าคุณยูสุเกะไม่เอาตัวคุณไว้ที่นี่......ป่านนี้คุณอากิระต้องไปถูกขายอยู่ที่คลับอื่นๆแล้ว”

“ผมต้องขอบคุณเค้าใช่มั้ยครับ....ที่ไปขู่บังคับให้พ่อเอาผมมาขาย....ฮึก....ทั้งๆที่ผมเคยอยู่อย่างมีความสุข
เคยไปโรงเรียนเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ....แต่มาวันนี้ผม....ผม...กลายเป็นเหมือนของเล่นของเค้าเท่านั้น....ฮือๆ”

ทั้งๆที่สัญญาไว้กับตัวเองเรียบร้อยแล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีกต่อไป....แต่เมื่อคิดถึงภาพความทรงจำที่มีความสุข
ในอดีตขึ้นมาน้ำตาก็พาลไหลออกมาอย่างไม่อาจที่จะห้ามได้เลย
“คุณยูสุเกะ...ไม่ได้ข่มขู่คุณพ่อของคุณอากิระนะครับ” ยูพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ความเป็นจริงแล้ว
พ่อของอากิระติดการพนันซะจนแทบหมดเนื้อหมดตัว......ถึงขนาดเอ่ยปากขายลูกชายให้กับคุณยูสุเกะเองแท้ๆ
บรรดาเด็กที่ถูกส่งขายไป.....ไม่มีใครที่ถูกบังคับจากคุณยูสุเกะเลยสักนิด......!!

“หมายความว่าไงฮะ....ฮือ...จะบอกว่าพ่อเอาตัวผมมาประเคนให้เองเหรอฮะ....ไม่มีทางเป็นไปได้แน่ๆ”
อากิระขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ มือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างลวกๆ

“ผม.....เฮ้อ....ความจริงแล้วผมก็ไม่อยากจะบอกคุณเลย.....แต่วันนี้เห็นทีต้องให้คุณได้รู้ความจริงสักที....
คุณพ่อของคุณเป็นคนยื่นข้อเสนอนี้ให้คุณยูสุเกะเองครับแลกกับเงินก้อนใหญ่เพื่อจะเอาไปใช้หนี้….”

“ไม่จริงอะ...ฮือ...โกหก...พ่อไม่ทำอย่างนั้น.....ถึงจะไม่ใช่พ่อแท้ๆแต่พ่อก็สัญญากับแม่ผมที่เสียไปแล้วว่าจะดูแลผม
พ่อไม่มีทางขายผมอย่างนั้นแน่....ฮึกๆ....ยูจังโกหกผม.....พ่อถูกบังคับ....พ่อถูกขู่จะฆ่า....ยูจังโกหก”

อากิระส่ายหน้า มองยูทั้งๆที่น้ำตาคลออยู่เต็มเบ้าตา......สะอึกสะอื้นขึ้นมาอีกระลอกใหญ่.....ยูดึงตัวอากิระเข้ามา
โอบกอดเบาๆเป็นการปลอบโยน......ตอนนี้จิตใจอากิระคงบอบช้ำมากเลย......แต่ว่าถ้าไม่บอกความจริงไป
อากิระก็จะเข้าใจผิดยูสุเกะอยู่อย่างนั้น.....และถ้าอากิระยังคงคอยยั่วโมโหยูสุเกะ....คนที่ต้องเจ็บก็คืออากิระเอง!!
“ฮือๆ...ยูจัง......พ่อ....พ่อขายผมได้ยังไง.....ฮือๆ....ยูจังง” สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างไม่หยุด
มือจับเสื้อของยูไว้แน่น.....น้ำตาอุ่นๆเปียกเสื้อของคนตรงหน้าหมดแล้ว.....ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างนอกประตู
มองภาพคนทั้งคู่อยู่เงียบๆ......ได้ยินเรื่องที่ทั้งคู่คุยกันหมดแล้ว......เจ็บปวดมากสินะ.....โดนคนที่รักและไว้ใจหักหลัง
มันก็เหมือนกับชั้นนี่แหละ.....คนที่รักหักหลังกันได้อย่างเลือดเย็น.......!!ยูสุเกะหันหลังเดินจากไป....หวนนึกถึง
เหตุการณ์ในอดีตขึ้นมา......น้องชายกับคนที่เค้ารัก......หักหลังกันได้ลงคอ.....ได้แต่เม้มปากไว้แน่น....บ้าเอ๊ย....
เลิกคิดถึงมันได้แล้ว......พอซักทีกับความรัก.......มันจะไม่เกิดขึ้นกับอิซากิ ยูสุเกะ คนนี้อีกแล้ว........

...........................................
..............................
................

ภายในห้องนอนของยูสุเกะที่แสนกว้างขวาง.......ยูสุเกะที่อยู่ในชุดคลุมสีครีมกำลังนั่งรอคอยการปรากฏตัว
ของอากิระอยู่อย่างสบายใจเฉิบ......และแล้วประตูห้องก็ถูกเปิดแง้มเบาๆ......อากิระค่อยๆเดินเข้ามาอย่างเก้ๆกังๆ

“กว่าจะมาได้.....ชั้นรอจนจะหลับอยู่แล้วนะ” พูดยิ้มๆมุมปาก จ้องมองทั่วร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนตัวสั่นๆอยู่
แล้วก็กระตุกนิ้วสื่อความหมายว่าให้อากิระเดินเข้ามาใกล้ๆ

“ยูจังบอกว่า....คุณไม่ได้ขู่จะฆ่าพ่อผมจริงรึเปล่าฮะ?” อากิระยอมเดินเข้ามาตามคำสั่งของยูสุเกะ แต่ก็ยังคงเว้น
ระยะห่างไม่ให้เข้าใกล้มากเกินไปนัก
“ก็ถ้ามันไม่คืนเงินที่มันเอาของชั้นไปจมอยู่ที่บ่อนคาสิโน....รับรองมันได้ไปเที่ยวนรกแน่ๆ.....แต่ก็ดีที่มันเสนอ
ตัวเธอมาให้.....ทำให้ชั้นได้เจออะไรที่มันน่าท้าทายดี” ยูสุเกะดึงข้อมือของอากิระนั่งลงบนตักตัวเองทันที

“ทำไมพ่อทำกับผมแบบนี้ล่ะ....ไหนบอกจะดูแลผม....” อากิระยอมนั่งเฉยๆไม่ขัดขืน ใบหน้าหวานตอนนี้ดวงตา
และจมูกเป็นสีแดงกล่ำ.....ยูสุเกะถึงกับอึ้งๆเมื่อเห็นว่าเด็กปากดีนี่ไม่ต่อปากต่อคำเหมือนปกติ

“หึ...อากิระชั้นจะบอกเธอให้รู้เอาไว้.......บนโลกใบนี้ไว้ใจใครไม่ได้หรอก.....อย่าไปเชื่อใจใครเลยจะดีที่สุด!!”
พูดออกมาด้วยใบหน้าที่จริงจังและน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“คุณยูสุเกะ....ทำไม...?” อากิระหันหน้าเข้าหายูสุเกะ อย่างไม่ค่อยพอใจกับคำพูดของยูสุเกะเท่าไหร่นัก
“ช่างเถอะ....ว่าแต่ไม่น่าเชื่อเลยนะว่ายูจะทำให้เธอยอมมาได้โดยที่ไม่ต้องเจ็บตัว” ยูสุเกะจับปลายคางมล
หันเข้าหาตัวเอง มองใบหน้าหวานๆทีเริ่มทำหน้าบึ้งๆก็ ยิ้มอย่างถูกอกถูกใจขึ้นมา

“ถ้าผมไม่ยอม คุณก็จะให้คนมาซ้อมผมใช่มั้ยล่ะฮะ....?” อากิระลอยหน้าลอยตาถามอย่างเชิดๆ

“หึหึ....กลัวเหรอไง....กลัวเจ็บด้วยเหรอ ก็ทุกทีเธอกวนโมโหชั้นจนเจ็บตัวไปหลายหนแล้วนี่…ยังไม่ชินเหรอ?”

ยูสุเกะใช้ปลายนิ้วมือลูบใบหน้าของอากิระเบาๆ ดูซีดๆไปเยอะนะเนี่ย คงเพราะเอาแต่อดอาหาร หมกตัวอยู่แต่
ในห้องสินะ.......ดูริมฝีปากสิแห้งแตกเป็นขุยเชียว......ทำไมต้องทรมานตัวเองขนาดนั้นด้วยนะ.....เกลียดชั้น
มากขนาดนั้นเชียวเหรอ....อากิระ??

“คุณยูสุเกะ.....ผมง่วงแล้วฮะ....ปล่อยผมเถอะ” ในที่สุดก็เริ่มอิดออดขึ้นมา มือแกะมือใหญ่ของยูสุเกะออกจากเอว

“ก็นอนด้วยกันสิ....เตียงชั้นออกจะใหญ่.....”

“ผม.....ผมนอนโซฟาดีกว่า.....ไม่งั้นก็ให้ผมกลับไปนอนห้องเดิมเถอะนะฮะ” พยายามดิ้นตัวออกจากยูสุเกะ

“ไม่มีผ้าห่มให้นะ....ถ้าจะนอนโซฟาน่ะ....ห้องชั้นแอร์เย็นจัดด้วย” ยูสุเกะยอมคลายมือออกจากเอวอากิระ
ที่รีบเด้งตัวขึ้นแล้วก็วิ่งไปที่โซฟาอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไรฮะ.....ผมยอมทนหนาวดีกว่า” ล้มตัวนอนลงบนโซฟาอย่างรวดเร็ว ยูสุเกะหน้าเริ่มบึ้งขึ้นมานิดๆ
ยอมทนหนาวมากกว่ามานอนร่วมเตียงกับชั้นงั้นเหรอ? ยูสุเกะมองร่างของอากิระบนโซฟาที่นอนหันหลังให้
แล้วก็กระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย.....หยิบรีโมทแอร์มาปรับให้เย็นที่สุด......ดูซิว่าจะทนได้จริงรึเปล่า??
ผ่านไปหลายชม.แล้ว ในเวลานี้ห้องทั้งห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงครางของอากิระที่ซุกตัวขดอยู่บนโซฟา
เพราะความหนาวเป็นอย่างมาก เสื้อที่ใส่อยู่ก็เป็นผ้าบางๆ ไม่ได้ช่วยทำให้อุ่นเลยสักนิด
อากิระลืมตาขึ้นในความมืด.....กอดตัวเองไว้แน่นเพื่อทำให้อุ่นขึ้น.....มองไปที่เตียงใหญ่ยูสุเกะนอนอยู่ภายใต้
ผ้าห่มผืนหนาอย่างสบาย......ส่วนตัวเค้าได้แต่นั่งซุกตัวอย่างทรมาณกับความหนาวเหน็บก็ชักอิจฉาขึ้นมาแล้ว

“นอนไม่หลับเหรอไง.....?” จู่ๆยูสุเกะก็เปิดไฟที่หัวเตียงแล้วก็เขยิบตัวขึ้นเอนพิงหัวเตียง มองมาที่อากิระ

“..........” พูดอะไรไม่ออกเพราะปากสั่นไปหมดแล้ว ยูสุเกะยิ้มอย่างสะใจขึ้นมาทันที

“หนาวล่ะสิก็บอกแล้ว...มานี่สิ...มานอนกับชั้น” อากิระมองหน้ายูสุเกะอย่างลำบากใจ จนยูสุเกะชักหงุดหงิด

“อย่ามาทำเป็นดื้อน่ะ....ชั้นรู้ว่าหนาวจนทนไม่ไหวแล้ว....บอกว่าให้มานอนนี่ไง!!” เริ่มใช้น้ำเสียงโหดๆ
อากิระก็จึงยอมเดินมาที่เตียง ค่อยๆล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างแต่ก็ยังเขยิบให้ห่างจากยูสุเกะมากที่สุด

“ดูเนื้อตัวสิ.....เย็นเฉียบเชียว.....ชั้นจะให้ความอบอุ่นเองละกัน” ยูสุเกะเขยิบตัวเข้าไปกอดอากิระไว้แน่น
อากิระพยายามดิ้นๆอยู่สักพักแต่ยูสุเกะก็ไม่ยอมแพ้ยิ่งกอดรัดแน่นเข้าไปใหญ่และเมื่ออากิระเห็นว่าสู้ไม่ได้แน่ๆ
จึงต้องยอมจำใจอยู่เฉยๆให้ยูสุเกะกอดเอาไว้อย่างนั้น

ความจริงอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน.....ค่อยอุ่นขึ้นมาหน่อย......อากิระคิดได้อย่างนั้นก็ค่อยๆหลับตาลงอีกครั้ง
วันพรุ่งนี้ตื่นมาจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้างนะ......คิดๆแล้วก็ไม่อยากที่จะลืมตาขึ้นมาอีกเลย.......ภาพของพ่อ
ที่รักและไว้ใจผุดขึ้นมาอีกครั้ง......อย่าเชื่อใจใครเลยจะดีที่สุด.....และคำพูดคำนั้นของยูสุเกะก็ลอยเข้ามาในหัว
จะเป็นไปได้ไงถ้าอยู่โดยที่ไม่สามารถเชื่อใจใครได้.....อากิระได้แต่ครุ่นคิดแล้วก็ผลอยหลับไปในที่สุด

to be continued.