# Part 5

....รุ่งเช้า ร่างบนเตียงที่เริ่มดิ้นตัวเล็กน้อยเมื่อแสงแดดเริ่มส่องผ่านม่านเข้ามา ทำให้ต้องค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา
อย่างงัวเงีย ปากก็หาวหวอดๆ เมื่อคืนกว่าจะข่มตาให้หลับได้ ใช้เวลานานแสนนานเลยนะ นอนนิ่งๆอย่างนั้น
อยู่สักพักเมื่อหันไปข้างตัวชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมเข้มยังคงนอนหลับอยู่อย่างสบาย ทำเอาอากิระรู้สึกหมั่นไส้
ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขยิบตัวลุกขึ้นจะลุกออก แต่แล้วสายตาก็พลันเห็นโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆเตียง
อากิระหันกลับไปมองยูสุเกะอีกครั้ง ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่เลย มือเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายนิ้วค่อยๆ
กดหมายเลขปลายทางอย่างหวั่นๆ ถ้ายูสุเกะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเข้ามีหวังได้เจ็บตัวอีกแน่ๆ

------โมชิๆเคตะพูดครับ--------

“เคตจัง.............นี่ชั้นเองนะ อากิระ” พูดกระซิบเบาๆ สายตาคอยเหลือบมองแผ่นหลังของยูสุเกะอย่างระแวง

------ห๊า...!!!!อากิระ.....นี่นายไปอยู่ไหนน่ะ.....ชั้นไปหานายที่บ้านมาพ่อนายก็บอกว่านายหนีออกจากบ้าน------

“พ่อบอกอย่างนั้นเหรอ?” ใบหน้าหวานตอนนี้เริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เสียงที่พูดก็อ่อยลงเช่นกัน

---- แล้วตกลงตอนนี้อยู่ไหน?โรงเรียนก็เปิดมาอาทิตย์นึงแล้วนะ.....นายจะไม่มาเรียนเหรอไง?----
“เคตะ......ชั้นอยากไปโรงเรียนที่สุดเลยรู้มั้ย……แต่ว่าชั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะออกไปไหนได้ ชั้นน่ะคงไม่มีทางที่จะได้ไป
โรงเรียนอีกต่อไปแล้วล่ะ…………”

------ทำไมล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกับนาย.....อากิระบอกชั้นสิ------

“อ๊ะ....แค่นี้นะ...ต้องวางแล้ว” เมื่อยูสุเกะขยับตัว ทำเอาอากิระถึงกับสะดุ้งรีบตัดสายทิ้งทันที แต่ก็ต้องโล่งอกไป
เมื่อยูสุเกะไม่มีทีท่าว่าจะรู้เรื่องราวเลยสักนิด อากิระถอนหายใจออกมาแผ่วเบา อยากกลับไปเรียนจังเลย อยากกลับ
ไปหาเพื่อนๆที่โรงเรียน แต่มันคงไม่มีวันนั้นแล้วล่ะ....ในเมื่อชีวิตของเค้ามันกลายเป็นของอิซากิ ยูสุเกะไปแล้วนี่...!!

ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แล้วก็ลุกออกจากเตียงเดินออกจากห้องไป โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าร่างสูงที่แกล้งทำเป็นนอนหลับ
อยู่นั้น ความจริงตื่นอยู่นานแล้ว นานพอที่ได้ยินเรื่องที่อากิระแอบเอาโทรศัพท์ของเค้าไปโทรหาใครคนอื่น
ชายหนุ่มค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งมองประตูห้องที่ถูกปิดลง แล้วก็ยิ้มๆมุมปากเหมือนกำลังคิดอะไรบางอยู่ในใจ

*+*+*+ ก๊อก ก๊อกก *+*+*+

เสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ไหลกระทบพื้นดังแข่งกับเสียงเคาะประตูหน้าห้องน้ำ ยูสุเกะที่กำลังอาบอย่างเพลินๆจึง
ทำเสียงจิ๊จ๊ะอยู่ในลำคออย่างหงุดหงิด

“......มีอะไร?…..”

“คุณยูสุเกะฮะ......ผม.......ผมมีเรื่องอยากจะขอ...............” หลังจากที่ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดอากิระก็ตัดสินใจ
ยอมเสียเกียรติเอ่ยปากขอร้องยูสุเกะจนได้

“....อะไร?.....”

“คุณยูสุเกะ....คือว่าผม.....ผมอยากไปเรียนครับ.....”

เสียงของสายน้ำขาดหายไป เมื่อยูสุเกะเปิดประตูห้องน้ำออกมา ในสภาพตอนนี้ที่มีเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวเอาไว้เท่านั้น เส้นผมที่เปียกชื้นแนบลงมาปรกใบหน้าหล่อ ทำให้ร่างของคนๆนี้ดูน่าลุ่มหลงมากเหลือเกิน
“.......ว่าไงนะ.......??” ยูสุเกะยืนพิงประตูห้องน้ำจ้องอากิระที่ยืนก้มหน้า พูดเสียงงึมงำๆอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ก็....ผมอยากไปเรียน……”

“หึ......ก็ไปสิ......ไปแต่งตัวซะ......โรงเรียนเข้า9โมงรึเปล่า?นี่มัน8โมงแล้วนะเดี๋ยวไม่ทันหรอก”
ยูสุเกะพูดยิ้มๆ ทำเอาอากิระเงยหน้ามองอย่างไม่ค่อยที่จะอยากเชื่อนัก ทำไมถึงได้ยอมง่ายๆอย่างนี้ล่ะ?

“คุณอนุญาติจริงๆเหรอครับ?” ถามออกไปเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ยูสุเกะพยักหน้าให้ทำเอาเด็กหนุ่มเริ่ม
ยิ้มหวานออกมาได้อย่างดีใจ
“เดี๋ยวชั้นจะอาบน้ำ....เธอไปแต่งตัวแล้วมารอชั้นที่ห้องนี้ เดี๋ยวชั้นพาไปส่ง” ส่งยิ้มให้อากิระก่อนจะกลับเข้า
ไปในห้องน้ำอีกครั้ง อากิระมองตามยูสุเกะไปอย่างอารมณ์ดี ความจริงยูสุเกะก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น
หรอกเหรอเนี่ย ก็ใจดีเหมือนกันนะ ว่าแล้วอากิระก็รีบไปแต่งตัว ตอนที่ถูกส่งมาที่นี่เค้าเตรียมชุดนร.มาเพียงชุดเดียว ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ใช้มันอยู่อีก
/ / / 10นาทีต่อมา / / /

ยูสุเกะในชุดคลุมสีน้ำเงิน ที่เพิ่งจะออกมาจากห้องน้ำก็ได้พบกับอากิระที่แต่งตัวในชุดนร.เรียบร้อยแล้ว
ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงของอากิระในวันนี้กลับเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มอย่างเบิกบานเป็นที่สุด

“.....ใส่ชุดนร.แล้วน่ารักดีนะ....” ยูสุเกะนั่งลงบนเตียงนุ่ม มองอากิระแล้วก็อมยิ้มขึ้นมา

“....ขอบคุณฮะ....แล้วจะไปรึยังฮะ.....แต่ว่า....คือ....คุณยูสุเกะไม่ต้องไปส่งผมก็ได้นะ....ผมไม่อยากรบกวน”
เด็กหนุ่มยืนอยู่ที่หน้ากระจก สำรวจตัวเองอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้ชุดนร.นี่มานานเท่าไหร่แล้วนะ

“ไม่ต้องเกรงใจชั้นหรอกน่ะ......เพราะว่า......ชั้นไม่ได้ให้เธอไปฟรีๆหรอก” ยูสุเกะลุกขึ้นเดินเข้ากอดเอว
อากิระจากข้างหลัง จมูกโด่งได้รูปสูดดมกลิ่นหอมหวานที่ซอกคอขาวอย่างเพลินใจ

“....คุณ....คุณยูสุเกะ......??” อากิระเริ่มแปลกๆเขยิบตัวถอยออกห่างจากยูสุเกะ แต่กลับถูกดึงตัวให้นอนลง
บนเตียงเอาซะได้

“ใส่เครื่องแบบนี่มันคงจะอึดอัดนะ......ถอดออกเหอะ.....” มือคู่ใหญ่รูดเน็คไทออกจากเสื้อ ดึงเสื้อสูทสีครีมออกจนร่นไปถึงไหล่ ทั้งยังพยายามจะปลดกระดุมเสื้อนร.ข้างในออกอีกด้วย

“ยะ...อย่า.......คุณยูสุเกะ.....ปล่อยผม.......” ดิ้นพลิกตัวจะหนีออกจากมือหนาที่ลูบไล้แผ่นอกขาวของตัวเองอยู่
อย่างลำบาก ยิ่งเมื่อมือของยูสุเกะอีกข้างสอดเข้าไปในกางเกงของเด็กหนุ่มก็ยิ่งทำให้ร่างกายเริ่มอ่อนระทวย

“ดะ...ได้โปรด.....อา....” อากิระที่พลิกตัวนอนคว่ำกำผ้าปูเตียงไว้แน่น ใบหน้าแดงก่ำ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกดึงจนเผย
เห็นผิวไหล่ขาวนวลผ่องน่าสัมผัสซะเหลือเกิน มือของยูสุเกะยังคงหยอกเย้ากับส่วนอ่อนไหวของร่างกายของ
อากิระจนทำให้เค้าต้องยิ่งจิกผ้าปูไว้แน่นกว่าเดิม ปลายลิ้นชื้นไล้เลียไปที่แผ่นหลังขาวและซอกคอของอากิระอย่างหื่นกระหายนัก
“คุณยูสุเกะ......8โมงครึ่งแล้ว......อ๊า.....ปะ...ปล่อยผม.....ดะ....ได้โปรด” น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ร้องอ้อนวอน
ขอร้องร่างสูงใหญ่อย่างน่าสงสารยิ่งนัก

“อ้าวเหรอ.......ถ้าไม่รีบคงสายสินะ” ละริมฝีปากออกจากซอกคอของเด็กหนุ่ม ทำเอาอากิระเริ่มโล่งใจขึ้นมา
แต่คิดว่าแค่นี้แล้วจะรอดก็คิดผิดแล้วล่ะ.........

“ทำให้ชั้นพอใจก่อนซิ.....แล้วชั้นจะพาไปส่งที่โรงเรียน” คำสั่งเฉียบขาด ของยูสุเกะทำเอาอากิระถึงกับ
หน้าตื่นๆขึ้นมาทันที......ทำให้คุณยูสุเกะพอใจ??..........หมายความว่ายังไง?

.......................................................
....................................
...................

“อืมม......ดี....ดีมาก....อาา~~” ในตอนนี้อากิระเข้าใจความหมายนั้นเรียบร้อยแล้ว ทำให้ยูสุเกะพอใจก็คือ
แบบนี้นี่เอง...........ริมฝีปากแดงของอากิระตอนนี้กำลังครอบครองส่วนนั้นของยูสุเกะ......เม้มรัดส่วนนั้น
ของยูสุเกะอย่างถี่และแรง ยูสุเกะที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียงโดยที่มีอากิระนั่งอยู่บนพื้นและใบหน้าซุกอยู่ตรงหว่างขาของ
ยูสุเกะอยุ่ มือของยูสุเกะที่ตอนแรกกำผ้าปูเตียงไว้แน่น แต่พอเริ่มเสียวซ่านมากขึ้นจึงต้องเลื่อนขึ้นมาจับไปที่หัวเล็กๆกดให้ใบหน้าหวานเข้าชิดร่างกายตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม

“อะ...อือ” เมื่อยูสุเกะอารมณ์ใคร่ขึ้นสูงเต็มที่แล้วเค้าก็ได้ปลดปล่อยน้ำขุ่นสีขาวออกมา

“....กลืนเข้าไป....อากิระ....” สั่งอีกครั้ง อากิระมองยูสุเกะน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะค่อยๆกลืนน้ำรักของยูสุเกะลงคออย่างทรมาณ ถึงอย่างนั้นน้ำรักของยูสุเกะก็ยังคงไหลล้นออกมานอกปากของอากิระอย่างไม่ตั้งใจ
“ฮือๆ.....ผม.....กลืนหมดแล้ว....ปล่อยผมไปเถอะ.......” เงยหน้าขึ้นอ้อนวอนทั้งน้ำตาที่ไหลรินออกมา
ยูสุเกะเห็นอย่างนั้นจึงโน้มหน้าลงจูบซับน้ำตา แล้วก็เลียคราบขาวๆออกจากใบหน้าของอากิระออกให้

“ชั้นยังไม่พอใจเลยนะ.......ในเมื่อชั้นยังไม่ได้.......กับเธอเลย” พูดเสียงแผ่วเบาก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากเล็ก
นั่นอย่างดูดดื่ม ลากตัวอากิระขึ้นมานอนลงบนเตียง กางเกงนร.ถูกปลดออกยูสุเกะจับขาขาวนวลแยกออก
ใส่ส่วนนั้นของเค้าเข้าสู่ร่างกายของอากิระที่นอนหลับตาอย่างอัดอั้นความเจ็บเอาไว้ ยูสุเกะขยับตัวเข้าสู่ร่าง
ของเด็กหนุ่มเข้าออกๆไปมา อย่างเพลินในอารมณ์เต็มที่ อากิระน้ำตายังคงไหลพราก สายตาจับจ้องอยู่ที่เพดาน
มองไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่ริมผนังอย่างช้ำใจ และเค้าก็ไม่ยอมมองหน้าของยูสุเกะเลยแม้แต่น้อย

“แฮ่ก....แฮ่ก....เอาล่ะ....พอแค่นี้ก่อน” ผ่านไปนานเท่าไรแล้วไม่รู้ ในที่สุดยูสุเกะก็ยอมถอนตัวออกอย่างเหน็ดเหนื่อย
แต่ถึงอย่างนั้นยูสุเกะก็ยังคงเหลือบตามองร่างขาวนวลที่นอนนิ่งแล้วก็อมยิ้มขึ้นมาอย่างสะใจ

“อ้าว.....9โมงกว่าแล้วเหรอเนี่ย....อย่างนี้ก็ไปไม่ทันแล้วสิ.....ขอโทษทีนะ.....อากิระ”

ทำเหมือนจะขอโทษแต่ใบหน้ากลับไม่แสดงความรู้สึกผิดเลยสักนิด........คิดว่าชั้นใจดีนักเหรอไงที่จะยอม
ให้เธอออกห่างจากการควบคุมของชั้นได้น่ะ.........เธอไม่มีทางที่จะไปไหนได้ทั้งนั้น..........อากิระ--!!!!

........

to be continued.