# Part 6

.....หลังจากที่รถคันหรูขับออกไปจากคฤหาสน์แล้ว อากิระก็เอาแต่นั่งเหม่ออยู่ที่สวนกว้างขวางที่อยู่หน้าตัวตึก
สายตาของอากิระในตอนนี้มันดูแล้วช่างว่างเปล่ายิ่งนัก

“คุณอากิระ....มานั่งอยู่ที่นี่เอง” ยู ที่เดินผ่านมาเห็นเลยต้องเดินเข้ามานั่งข้างๆและยังเอ่ยขึ้น

“ไม่ไปทำงานกับคุณยูสุเกะเหรอฮะ?” เมื่อเห็นว่ายูมานั่งอยู่ด้วย จึงหันหน้ามาถาม

“วันนี้คุณยูสุเกะแค่ไปเคลียร์งานนิดหน่อยเท่านั้น ผมจึงไม่จำเป็นที่ต้องไป....ว่าแต่มานั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวครับ?”

“...............................................”

“ยูจัง.....ผมอยากไปโรงเรียน....” อากิระพูดขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน

“แล้วคุณยูสุเกะ ว่ายังไงล่ะครับ?”

“.................................” ไม่มีคำตอบอะไรที่จะออกมาจากริมฝีปากสวยนั้นเลย ยูมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเห็นใจ
ทั้งคู่ต่างนั่งเงียบๆกันอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ๆ......จนกระทั่งจู่ๆยูก็ลุกออกไปจากตรงนั้น แล้วก็กลับมาอีกครั้งโดยที่
เค้าได้เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าอากิระพร้อมกับของบางอย่างที่อยู่ในมือ
“เตะบอลกันเถอะครับ^^”
“อะไรนะฮะ......เตะบอลน่ะเหรอ?” อากิระเงยหน้าขึ้นมองอย่างงงๆ ยูที่มักจะดูเงียบๆขรึมๆอยู่แต่ในชุดสูทสีดำที่ดู
เนี้ยบอยู่เสมอ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูทะมัดทะแมงมากขึ้น แถมยังมีลูกฟุตบอลอยู่ในมืออีก

“ครับ.....ไหนๆก็อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่....เราก็มาแข่งบอลกันหน่อยเป็นไง?”

“ยูจังเนี่ยนะ....เล่นบอลเป็นด้วยเหรอฮะ?” อากิระมองหน้ายูอย่างสงสัย

“อ้าว...ทำไมจะเล่นไม่เป็นล่ะก็ตอนเรียนอยู่ก็ได้เข้าร่วมทีมโรงเรียนตลอดนะครับ” ยูส่งยิ้มกว้าง ดูๆแล้วท่าทาง
จะภูมิใจมากซะเหลือเกิน

“ก็ได้ฮะ.....ตอนผมเรียนอยู่ก็เล่นอยู่บ่อยๆและผมก็ได้เข้าร่วมทีมเหมือนกันนะ...แต่ว่าเป็นแค่ตัวสำรองน่ะฮะ”
อากิระเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาได้ เค้าลุกขึ้นยืนหยิบลูกบอลมาจากยู

“แต่ว่า.....ถ้าผมเล่น ยูต้องเอาจริงนะ อย่ามาอ่อนข้อให้ผมนะ”

“รู้แล้วล่ะครับ....ผมก็ไม่คิดจะดูถูกฝีมือคุณอากิระหรอกครับ” ว่าแล้วทั้งคู่ก็เล่นเตะบอลตามประสาผู้ชายกันอย่าง
สนุกสนานอยู่ในสวนนั้น จากที่เศร้าเรื่องโรงเรียนพอได้ยูมาเล่นด้วยก็เลยทำให้อากิระเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว
/ / / ที่บริษัท / / /

ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ในห้องตอนนี้กำลังนั่งคิดอะไรอยู่เงียบๆ....คิดไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาของเมื่อเช้านี้
ถึงแม้ว่าจะได้ร่างกายของอากิระมาเรียบร้อยแล้วแต่ทำไมมันยังถึงรู้สึกไม่พอใจอีกนะ.......เพราะสายตาแข็งกร้าวนั่น
รึเปล่า ? อย่างเมื่อตอนเช้าตอนที่เค้าจะออกไปทำงาน อากิระก็มองอย่างกับชิงชังเค้าซะเหลือเกิน.......และรู้มั้ยว่าเวลาที่อากิระมองยูสุเกะแบบนั้นมันทำให้รู้สึกอยากจะบีบคอให้ตายไปนักเชียว......เกลียดสายตาอย่างนั้น........ทั้งๆที่เป็นแค่ของเล่นแต่กลับไม่รู้ถึงฐานะของตัวเอง

“คุณอิซากิ....มีคนมาขอพบค่ะ”

“ใคร?”

“คุณคางิโมโตะค่ะ...”

“คางิโมโตะเหรอ?ให้เข้ามา” หลังจากที่บอกเลขาหน้าห้องไปแล้ว ยูสุเกะก็นั่งกอดอกจ้องชายหนุ่มที่เป็นพ่อเลี้ยงของ
อากิระที่เพิ่งเดินเข้ามาอย่างสำรวจ

“ว่าไง.....มีปัญหาเรื่องเงินอีกเหรอไง?” ยูสุเกะเหยียดยิ้มขึ้นอย่างรู้ทัน ทำเอาชายวัยกลางคนถึงกับหน้าเจื่อนๆ

“คือ....ผมทราบมาว่าอากิระอยู่กับคุณอิซากิใช่มั้ยล่ะครับ.....ตอนแรกผมก็นึกว่าคุณจะส่งอากิระไป....”

“ ส่งไปขายตัวน่ะเหรอ?”
“คะ....ครับ...แต่ว่าพอรู้ว่าอยู่กับคุณอากิก็เลยโล่งใจหน่อย.....อย่างนี้แสดงว่าอากิระคงจะถูกใจคุณอิซากิใช่มั้ยครับ?”
ชายวัยกลางคนมองยูสุเกะแล้วก็ยิ้มๆออกมา

“ใครบอกว่าชั้นถูกใจ....เด็กนั่นน่ะชั้นก็แค่เอามาไว้เล่นเวลาที่เบื่อๆ....” ยูสุเกะพูดออกมาอย่างเรียบเฉย มองคนที่ขึ้น
ชื่อว่าเป็นพ่อและเป็นคนที่อากิระไว้ใจมากที่สุดอย่างเหยียดหยัน มองตาก็รู้แล้วว่าเจ้าคนหิวเงินนี่มันคิดอะไรอยู่

“นี่คงคิดจะให้ลูกนายมาเป็นที่โปรดปรานของชั้นเพื่อที่นายจะได้ไถเงินของชั้นได้ง่ายๆใช่มั้ย?คิดผิดซะแล้วล่ะ”

คำพูดของยูสุเกะทำเอาชายคนนี้เงียบไปชั่วครู่ เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นมาเต็มตัวแล้ว

“ผะ.....ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นครับ....คือ.......ผมแค่มีความสุขที่รู้ว่าอากิระไม่ต้องถูกส่งไปขายที่อื่น”

ยูสุเกะยิ้มเล็กน้อย มีหรือที่เค้าจะเชื่อคำพูดของเจ้านี่น่ะ ก็บอกแล้วดูจากท่าทางและสีหน้าก็รู้ว่าเจ้านี่
ไม่ได้เป็นห่วงอากิระอย่างที่พูดหรอก นี่คงจะเล่นการพนันเสียมาอีกแล้วล่ะสิ
“เหรอ....งั้นก็กลับไปได้แล้ว มีความสุขดีแล้วนี่ที่รู้ว่าอากิระอยู่กับชั้น”

“เอ่อ เดี๋ยวครับ คือตอนนี้ผมเดือดร้อนมากเลยครับ” นั่นไง ยูสุเกะเงยหน้าขึ้นมองอย่างเอือมระอา

“จะมากู้เงินอีกเหรอไง?น้ำหน้าอย่างนายนี่จะมีปัญญาจะใช้หนี้ชั้นเหรอไง”

“ผมสัญญาครับว่าจะเอามาคืนให้แน่ๆได้โปรดเถอะครับ คุณอิซากิ” ว่าแล้วก็โค้งตัวลงอย่างนอบน้อมที่สุด
เท่าที่จะทำได้

“หึๆให้มันจริงเถอะ ถ้านายคิดเบี้ยวล่ะก็....อย่าคิดว่าจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้ล่ะ.....!!!” ยูสุเกะจากที่สีหน้า
ยิ้มแย้มอยู่กลับเปลี่ยนเป็นเหี้ยมทันที จนคนตรงหน้าได้แต่รับปากอย่างกลัวเกรงเต็มที่ ทั้งยังก้มโค้งเคารพให้
ยูสุเกะอย่างนับไม่ถ้วน ไม่มีใครหรอกที่ไม่รู้ถึงกิตติศัพท์ของอิซากิ ยูสุเกะ คนนี้ว่าโหด เหี้ยมและเลวร้ายมาก
ไม่มีใครคิดที่อยากจะเป็นศัตรูด้วยหรอกกับชายหนุ่มคนนี้น่ะ---!!

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+..+.+.+.+
ตกเย็นแล้ว ในสนามหญ้าอากิระและยูต่างนั่งหอบกันอย่างเหนื่อยล้าหลังจากที่แข่งบอลกันมาทั้งวัน

“นี่...ทีหลังสอนผมเดาะบอลให้เก่งๆเหมือนยูจังมั่งสิฮะ....” อากิระมองหน้ายูอย่างอ้อนวอน
“ครับๆสอนให้แน่นอน.....ว่าแต่คุณอากิระนี่ก็เล่นเก่งนะเนี่ยไหนบอกเป็นแค่ตัวสำรองไง...”

“ฮ่าๆๆ อย่าชมสิฮะ เขินจะแย่แล้ว” เสียงหัวเราะคิกคักๆของทั้งคู่ เรียกร้องความสนใจของ
ยูสุเกะที่เพิ่งกลับมาได้เป็นอย่างดี

“อ้าว....คุณยูสุเกะกลับมานานแล้วรึยังครับ?” ยูที่สังเกตเห็นก่อนเอ่ยทักขึ้น อากิระจึงหันไปมองตาม
“ก็สักพักแล้ว.....นายเล่นบอลด้วยเหรอยู?” มองคนสนิทอย่างแปลกใจ ไม่เคยเห็นยูเป็นแบบนี้มาก่อน

“ก็....ตอนเรียนก็เล่นอยู่นะครับ” ยิ้มให้อย่างเขินนิดๆ

“แล้ว....นี่ก็เล่นกับเค้าด้วยเหรอ?” หันไปถามอีกคนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ข้างๆยู แต่กลับไม่มีคำตอบอะไรหลุดออกมา
จากคนที่ถูกถามเลยสักนิด

“ผมไปอาบน้ำก่อนนะฮะ...ยูจัง” พูดกับคนข้างตัวแล้วก็ลุกเดินหนีไปทันที ไม่ได้สนใจคำถามของอีกคนเลย
ทำเอายูสุเกะกำมือไว้แน่น แล้วก็รีบเดินตามร่างของเด็กอวดดีนั่นไป ส่วนยูก็ได้แต่มองตามทั้งคู่ไปอย่างกังวล

++++++++++++
ทางด้านอากิระที่เดินเข้ามาในตัวคฤหาสน์แล้ว พอหันไปข้างหลังก็เห็นยูสุเกะเดินตามมา...แถมหน้ายังโหดๆอีก
เห็นอย่างนั้นเค้าจึงต้องรีบก้าวขายาวๆเพื่อจะได้ให้ยูสุเกะตามไม่ทัน

“อ๊ะ....อย่าเข้ามานะ!!!” เมื่อรีบวิ่งเข้ามาในห้อง แต่พอจะปิดบานประตูมือของยูสุเกะก็ดันเอาไว้ก่อน

“ทำไมจะเข้าไม่ได้นี่มันห้องของชั้น” ดันบานประตูออกจนสุดแรงแล้วก็เดินเข้ามาหน้าตาเฉย

“งั้นผมออกไปเองก็ได้” รีบเดินจะออกจากประตูแต่ยูสุเกะก็ดึงแขนเอาไว้ ทั้งยังปิดประตูห้อง แถมยังล็อคอีกด้วย

“จะไปไหน....เมื่อกี๊ที่ชั้นถามทำไมถึงไม่ตอบ คิดจะยั่วโมโหรึไง?” มือบีบคางของอากิระไว้อย่างแรง

“ไม่ได้ยั่ว....แค่ไม่อยากจะพูดด้วย” เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่สะทกสะท้านถึงจะรู้สึกว่ายิ่งพูดยูสุเกะก็ยิ่งออกแรงบีบ
มากยิ่งขึ้นจนต้องเม้มปากไว้ไม่ให้เผลอร้องออกมา
“จะปากดีมากเกินไปแล้วนะ.....อยากเจ็บตัวเหมือนเมื่อก่อนรึไง?” มือที่บีบคางอยู่ดันให้หัวของอากิระไปกะแทก
บานประตูอย่างแรง จนอากิระเบ้หน้าเพราะมันเจ็บเหลือเกิน

“อยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ....ตบตีตามใจเลยสิ........ไม่ต้องมาทำเป็นพูดมากหรอก”

เพียะ---!!!!
เสียงฝ่ามือใหญ่ที่ฟาดไปที่แก้มของอากิระ จนใบหน้าหันไปตามแรงตบนั้นทันที รอยฝ่ามือแดงปรากฏขึ้นบน
แก้มขาวๆอย่างเห็นได้ชัด

“หึ....เอาอีกสิ...ชอบไม่ใช่เหรอทำร้ายคนอื่นน่ะ เอาสิ ดูท่าผมก็จะเริ่มชินกับความเจ็บปวดแล้วนะ”

อากิระหันมายิ้มเยาะให้ มันยิ่งทำให้ยูสุเกะยิ่งโมโหมากขึ้นอีก บอกแล้วไงว่าเกลียดนักเชียวกับสายตา
ที่อวดดีของไอ้เด็กบ้านี่ ---!!!!!

“ชินกับความเจ็บงั้นเหรอ?งั้นก็ดีคืนนี้ชั้นจะทำให้เจ็บทั้งคืนเลย....เจ็บสมใจอยากแน่ๆ” กระตุกยิ้มมุมปาก
แล้วก็ดันตัวอากิระเข้าชิดประตูซุกไซ้ บดจูบไปทั่วอย่างรุนแรง

“อื้อ....อย่านะ.....” พอโดนอย่างนั้นอากิระก็ทำได้แค่คอยเบี่ยงหน้าหนียูสุเกะอยู่ตลอดเวลา
“อะไรกัน....ชอบไม่ใช่เหรอไง?เรียกร้องเองนี่.....รึว่าจริงๆแล้วดีแต่ปาก” ปากพูดไปแต่จมูกก็ซุกไซ้ไปทั่วแล้ว

“ไม่ใช่....แต่ว่าเมื่อกี๊เตะบอลมา......เหม็นเหงื่อ....อื้อ....อย่าเพิ่ง......”

“ไม่เห็นจะเป็นไร.....อย่ามาทำเป็นอ้างโน่นอ้างนี่หน่อยเลย......จริงๆแล้วกลัวใช่มั้ยล่ะ?” มองสบตาของอากิระ
ที่ตอนนี้อากิระเองก็เริ่มจ้องมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้แล้ว

“ไม่ได้กลัว.....ผมเป็นของเล่นนี่ อยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ เล่นซะให้พอแล้วก็รีบๆเบื่อซักทีล่ะ”

“รู้ตัวก็ดีแล้ว.....แล้วก็วางใจเถอะของเล่นอย่างเธอน่ะ........ชั้นจะเล่นจนกว่าจะยับเยินไร้ค่าแล้วก็จะทิ้งไปตามที่เธอต้องการ......พอใจมั้ย?” ยิ้มอย่างเหยียดหยามเต็มที่ จนอากิระต้องเม้มปากไว้แน่น และคืนนั้นของเล่นชิ้นนี้
ก็ต้องยินยอมให้เจ้าของทำตามที่ต้องการตลอดทั้งคืน ..... รู้มั้ย?ยูสุเกะไม่ใช่แค่นายหรอกนะที่เกลียดสายตา
ของอากิระ แต่คนๆนี้ก็เกลียดสายตาของนายเหมือนกัน ไม่ใช่แค่สายตา ทั้งรอยยิ้มเหยียดๆนั่น และทุกๆอย่าง
ที่เป็นอิซากิ ยูสุเกะ.....อากิระคนนี้เกลียดมากที่สุด----!!!!!!!

.......

to be continued.