# Part 7

.....“อือ....” หลังจากที่ลืมตาขึ้นได้ อากิระก็ต้องเบ้หน้าเพราะความเจ็บที่ยูสุเกะทำไว้มันแล่นไปทั่วร่างกาย.....
ร่างเปลือยที่นอนคว่ำหน้าอยู่มีเพียงผ้าห่มคลุมช่วงเอวไว้ได้แต่นอนนิ่งอยู่อย่างนั้น....มองไปที่คนข้างกายที่ตอนนี้
นอนหลับสนิทก็ยิ่งโมโหขึ้นมา......แต่จะทำไงได้ คนอย่างเค้าไม่สามารถจะทำอะไรยูสุเกะได้อยู่แล้ว.....ก็เป็นแค่
เด็กม.ปลายธรรมดาๆที่ถูกขายมา.....เป็นได้แค่ที่รองรับอารมณ์ของคนโหดเหี้ยมคนนี้เท่านั้น---!!!

“….อ๊ะ....” รีบก้มหน้าฟุบลงไปกับหมอนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ายูสุเกะลืมตาขึ้นมาแล้ว

“แกล้งหลับรึไง?” ยูสุเกะใช้มือเท้าหัวตัวเองขึ้นมองอากิระแล้วก็ยิ้มเล็กน้อย

“รู้นะว่าตื่นแล้ว” นิ้วมือเรียวเอื้อมไปลูบหัวไหล่ขาวเนียน ไล้วนทั่วแผ่นหลัง อากิระหันมามองค้อน
ยูสุเกะอย่างฉุนๆ

“เป็นไงล่ะ....ได้เจ็บสมใจอยากมั้ย?” ยิ้มอย่างขำๆ จนอากิระต้องหันหน้าหนี มือก็กำผ้าปูไว้แน่นอย่างโกรธแค้น

“ทีอย่างนี้ไม่กล้าปากดีแล้วเหรอไง?”
“นี่......ทำปากเก่งให้เหมือนเมื่อวานสิ อย่ามาทำเป็นเงียบ” ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าพูดคนเดียว

“เอ่อ....คุณยูสุเกะฮะ.....คือว่า......” แต่แล้วจู่ๆอากิระก็เอ่ยปากขึ้นมาจนได้ ทำให้ยูสุเกะยิ้มอย่างพอใจ

“ว่าไงล่ะ?” ยื่นหน้าเข้าหาอากิระ เพื่อรอฟังว่าจะพูดอะไรออกมา

อากิระเงียบไปสักพัก ลังเลอยู่นานว่าจะพูดไปดีมั้ย? แต่แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจได้

“คือ.....ถ้าคุณเบื่อผมแล้ว......จะยอมปล่อยผมไป.....จริงหรือเปล่าฮะ?” ใบหน้าขาวถามอย่างจริงจัง ดวงตาคู่ใส
จับจ้องยูสุเกะอย่างเฝ้ารอคำตอบเต็มที่

“ทำไม.....อยากจะไปจากชั้นมากนักเหรอ......อยากให้ชั้นเบื่อไวๆใช่มั้ย...งั้นก็มาเลย....ก็เอาตัวมาบำเรอชั้นบ่อยๆสิ
ชั้นจะได้เบื่อเธอเร็วขึ้น” ยูสุเกะกดไหล่ของอากิระลงบนเตียงใหญ่พร้อมทั้งขึ้นคร่อมตัวไว้ทันที

“อ๊ะ....พอแล้ว.......คุณยูสุเกะ.....ผม….ไม่ใช่อย่างนั้น...อือ.....” ร่างข้างใต้ผลักดันตัวของยูสุเกะออกห่างพลาง
พยายามพูดออกมาอย่างยากลำบาก
“ฟังนะ---!!ถ้าชั้นเบื่อเธอขึ้นมาเธอก็จะไม่มีทางได้รับอิสระอยู่ดี...เธอจะต้องเป็นทาสทำงานที่นี่ต่อไปจนตาย
เข้าใจมั้ย?อากิระ---!!” ทั้งคำพูดที่รุนแรง รวมทั้งสายตาที่มองอย่างดุดัน จนทำให้อากิระต้องพยายามกลั้น
เสียงสะอื้นเอาไว้ ไม่มีทางที่จะให้เจ้านี่เห็นน้ำตาเด็ดขาด สายตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กันจ้องกลับไปอย่างไม่กลัว
อะไรทั้งนั้น เอาสิ อย่างมากก็แค่ถูกตบ ไม่เห็นจะต้องกลัวเลย

“ใจร้าย.....เลวที่สุดเลย.....ผมทำอะไรให้คุณทำไมต้องมาทำแบบนี้กับผม....ถ้าอย่างนั้นปล่อยให้ผมไปทำงาน
เป็นทาสตั้งแต่นี้เลยสิ.....มันยังดีกว่าที่ต้องมาทนให้คุณมากอด มาถูกตัวผมแบบนี้....ปล่อยผมสิ--!!”

“รังเกียจชั้นมากนักเหรอ....คนจนอย่างเธอยังจะมีหน้ามาทำเป็นรักนวลสงวนตัวอยู่อีก.....คนอย่างเธอน่ะ แม้แต่พ่อ
ยังไม่ต้องการเลย ถึงได้เอามาประเคนขายให้คนอื่นเค้าแบบนี้ หัดเจียมตัวซะมั่ง”

คำพูดที่แสนจะรุนแรงและเจ็บปวดของยูสุเกะ....กระทบต่อจิตใจของอากิระเป็นอย่างมาก....ไม่มีใครต้องการ
ถึงขนาดที่เอามาขายให้กับคนอื่นแบบนี้.....ทั้งๆที่เคยสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วแท้ๆว่าจะไม่ร้องไห้อีกต่อไป
แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมถึงห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวเลย

“อะไรกัน....ร้องไห้เหรอเนี่ย?” ยูสุเกะเลิกคิ้วขึ้น ออกจะแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นคนข้างใต้ตัวเองร้องไห้ออกมา
ร่างขาวๆสั่นเพราะแรงสะอื้น ใบหน้าที่ขาวซีดตอนนี้กลับแดงกล่ำไปหมดแล้ว
“ไม่มีใครต้องการผม....ฮือ.....ฮึก....พ่อขายผม......” มือที่เคยใช้ผลักดันร่างสูงเปลี่ยนมาขยี้ตาตัวเองแทน
ยูสุเกะพอเห็นอากิระเป็นแบบนั้นก็เลยต้องยอมเงียบไป เค้ารวบมือของอากิระเอาไว้แล้วใช้นิ้วของตัวเองเข้าไป
เช็ดน้ำตาให้แทน

“ถ้าเธอเป็นเด็กดี สงบปากสงบคำ ชั้นก็จะไม่ทำร้ายเธอ เข้าใจมั้ย?ดังนั้นเลิกร้องไห้ซะ....ต่อไปนี้ชั้นสัญญาว่าจะไม่
พูดถึงเรื่องของพ่อเธอให้ต้องมาเสียใจอีก....อากิระ พ่อเลวๆอย่างนั้นลืมไปซะเถอะ”

“แต่ว่า.....ผม...ฮือ.....ผมไม่อยากเป็นของเล่น....ฮึก....อืมม” ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ ยูสุเกะก็ฉกฉวย
ความหวานจากปากของอากิระที่ไม่ได้ตั้งตัว ปลายลิ้นนุ่มๆสัมผัสหยอกเย้ากันอยู่ในปากอย่างสุขสม ก่อนที่
ยูสุเกะจะถอนริมฝีปากออกมา มือก็ลูบที่ริมฝีปากแดงของอากิระอย่างเบามือ
“เวลาร้องไห้แล้วค่อยดูน่ารักขึ้นมาหน่อย......อากิระ” ก้มลงซุกหน้าลงบนซอกคอ สูดหาความหอมหวานจาก
อากิระที่น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด......ตอนนี้เค้าไม่ขัดขืนยูสุเกะอีกแล้ว.....ปล่อยให้ยูสุเกะขบเม้มร่างกาย
ตามใจชอบ มือหนาคู่นั้นลูบไล้ทั่วผิวกายขาวนวลเนียน .....ปลายลิ้นแตะที่ยอดอกของร่างข้างใต้จนมันแข็งตึง

“ฮึก...อืออ....คุณ....ยูสุ....ฮือ...” ร่างบางแอ่นตัวขึ้นอย่างเสียวซ่าน เมื่อตอนครั้งก่อนๆหน้านี้ยูสุเกะทำกับเค้าอย่าง
รุนแรง ไม่ได้มีการเล้าโลมเบิกทางให้แบบนี้มาก่อน แต่คราวนี้ยูสุเกะกลับดูอ่อนโยนขึ้นจนอากิระรับรู้ได้เลยทีเดียวร่างสูงไล่จูบต่ำลงมาเรื่อยๆทำเอาอากิระเกร็งตัวอย่างเต็มที่

“ตรงนี้...ปากหรือมือดี อากิระ?” เงยหน้าขึ้นถาม อากิระที่ใบหน้าแดงซ่าน มือร้อนผลักขาขาวแยกออกจากกัน

“อากิระ..... ชั้นถามก็ตอบมาสิ”

“อือ....มะ....มือ” อารมณ์ที่ถูกยูสุเกะปลุกเร้าทำเอาตอนนี้ไม่สามารถห้ามใจไหว ยูสุเกะยิ้มเล็กน้อยทำตามที่อากิระ
ต้องการด้วยการ ครอบงำส่วนนั้นด้วยปากแทน

“อ๊า....อื้ออ.....พะ.....พอแล้ว.....อ๊าา..~~” อากิระจิกผ้าปูไว้แน่น เมื่อกี๊เค้าบอกว่า “มือ” ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไม
ยูสุเกะถึงได้ทำแบบนี้ล่ะ ร่างสวยแอ่นสะโพกขึ้นเมื่อยูสุเกะเม้มส่วนนั้นแน่นขึ้นๆ และแค่เพียงไม่นานของเหลว
อุ่นๆก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด
“เอาล่ะ.....เมื่อกี๊ชั้นปลดปล่อยให้เธอแล้วคราวนี้ก็ขอชั้นมั่งนะ อากิระ” จับกระชับสะโพกมลไว้แน่น ก่อนที่จะ
แทรกกายเข้าสู่ร่างนั้น ก็บอกแล้วว่าคราวนี้ไม่เหมือนทุกๆทีเพราะยูสุเกะอ่อนโยนมากกว่าทุกครั้ง อากิระตวัดแขน
เข้าโอบรอบคอชายหนุ่มไว้แน่น ร่างทั้ง2ร่างขยับกายไปพร้อมกัน แต่ถึงจะอ่อนโยนเท่าไหร่แต่ความเจ็บที่เกิดจาก
โดนรุนแรงมาแล้วทั้งคืนมันก็เลยทำเอาอากิระกัดริมฝีปากล่างไว้อย่างกลัดกลั้นความเจ็บเอาไว้เต็มที่

“...จะ....เจ็บ...”

“ก็....ไหนบอกว่าชอบไง...”

“อือ....คุณยูสุเกะ.....พอ...พอแล้ว......อา.....”

เสียงร้องครางดังระงมไปทั่วห้อง พร้อมกับเสียงเตียงที่ดังเอี๊ยดอ๊าด ยูสุเกะยังโถมแรงเข้าสู่ร่างสวยอย่างไม่ยั้ง

“อ๊า...อึก...อึก.....ยู....ยูสุเกะ......!!!!!” เสียงหวานที่หอบไปพร้อมกับเสียงสะอื้น ดังออกมาเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อสิ้นสุด
อารมณ์ทั้งหมด ดวงตาคู่สวยหลับตาลงช้าๆ เสียงลมหายใจดังอย่างแผ่วเบา ยูสุเกะที่ทับอยู่บนร่างนั้นค่อยๆถอนตัวออกมา เดินคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ด้วยใบหน้าที่ดูเครียดๆ
“อ้าว....คุณยูสุเกะยังไม่นอนอีกเหรอครับ” ยูที่เดินถือแฟ้มงานจำนวนมากมายเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นร่างสูงเดิน
คิ้วขมวดออกมาจากห้องนอน

“ยู....พรุ่งนี้ช่วยไปทำเรื่องเรียนต่อของอากิระให้หน่อยนะ”

“คุณยูสุเกะจะให้คุณอากิระไปโรงเรียนเหรอครับ?” ยูตาโต มองยูสุเกะอย่างแปลกประหลาดใจ

“อือ....แต่อย่าเพิ่งบอกเจ้านั่นล่ะ แล้วก็ดึกมากแล้วยังจะมานั่งทำงานอยู่อีก ไปนอนได้แล้ว นายน่ะ”
เดินเข้ามาแตะไหล่ยูเบาๆแล้วก็เดินผ่านไปอีกทาง ยูหันไปยิ้มให้เจ้านายอย่างพอใจ

/ / / เช้าวันรุ่งขึ้น / / /

“ผม....ผมไปเรียนได้จริงๆน่ะเหรอฮะ?” ดวงตาคู่เรียวมองอย่างที่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อคำพูดซักเท่าไหร่นัก

“ก็ จริงน่ะสิไปแต่งตัวสิ ชั้นจะพาไปซื้อชุดนักเรียนเพิ่ม” ยูสุเกะยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี
“อย่ามาใช้มุขเก่าๆเลยครับ.....นี่คิดจะมาหลอกให้ผมดีใจเก้ออีกล่ะสิ” อากิระหน้าบึ้งๆ คิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ
ทั้งยังทำท่าจะลุกเดินหนียูสุเกะ

“ไม่ได้โกหก....เอาล่ะถ้าไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรนะ อยู่แต่ที่นี่คอยบำเรอชั้นอย่างเดียวแล้วกัน”

คำพูดของยูสุเกะที่อากิระไม่รู้ว่าควรจะเชื่อดีหรือไม่ ได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น....จู่ๆมาบอกว่าจะพาไปซื้อชุดนักเรียน
จะอนุญาติให้ไปโรงเรียนได้จริงๆเนี่ยนะ....มันจะใจดีมากเกินไปแล้วหรือเปล่า????

“พูดจริงเหรอฮะ....ผมไปได้แน่นะ?” เอ่ยปากถามย้ำอีกครั้ง ยูสุเกะพยักหน้าตอบรับ

“ทำไม....ทำไมถึงได้?” ก็มันไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงได้ยอมอนุญาติได้อย่างง่ายๆแบบนี้ล่ะ อากิระเริ่มสงสัย

“ถ้าถามมากก็ไม่ต้องละกัน.....วันนี้ชั้นเพิ่งให้ยูไปที่โรงเรียนเธอ ไปทำเรื่องแล้วคิดว่าพรุ่งนี้เธอก็ไปเรียนได้เลย
แล้วเสื้อผ้าน่ะมีแค่ชุดเดียวไม่ใช่เหรอ...?แถมชุดนั้นชั้นยังเผลอทำกระดุมขาดไปด้วยนี่....เอาล่ะ...!!ชั้นจะถามเป็นครั้ง
สุดท้ายแล้วนะ เธอจะไปซื้อชุดนักเรียนกับชั้นมั้ย?”

“ครับ....ไปครับ รอเดี๋ยวนะฮะ ผมไปแต่งตัวก่อน” รีบตอบอย่างเร็ว ก่อนจะรีบหยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำ
ยูสุเกะมองตามแล้วส่ายหัวอย่างขำๆ ทำท่าดีใจเหลือเกินนะ แค่อนุญาติให้ไปโรงเรียนแค่เนี้ย ส่วนอากิระทีแต่งตัว
อยู่ในห้องน้ำก็ฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี .....จะว่าไปแล้วเจ้านั่นก็แปลกๆแฮะ เดี๋ยวก็โหดจนเหมือนหมาบ้า เดี๋ยวก็
มาทำใจดี เฮ้อ....ขอให้ดีๆแบบนี้ตลอดไปละกัน ขี้เกียจจะมาคอยต่อปากต่อคำด้วยแล้ว อากิระพอแต่งตัวเสร็จก็ออกมา
จากห้องน้ำ ยูสุเกะเดินนำออกจากห้องไป อากิระก็เลยเดินตามร่างสูงไปอย่างร่าเริง...... ดูๆไปแล้ว ความเกลียดชัง
ของทั้งคู่ในตอนนี้มันอาจจะเริ่มลดลงจางหายไปบ้างแล้วก็เป็นไปได้นะ.....?????

.......

ไม่อยากบอกเลยว่า to be continued. จ้า >[]<