# Part 10

หลังจากที่ยูสุเกะเคลียร์งานจนเสร็จเรียบร้อยก็ขึ้นไปบนห้องเพื่อที่จะพักผ่อน.......เค้าเดินมาเรื่อยๆมาหยุดอยู่ที่เตียงที่มีร่างของอากิระนอนหลับสนิทอยู่.....มองไปที่โต๊ะข้างเตียง
ข้าวต้มที่เค้าสั่งให้คนยกมาให้ลดลงไปนิดเดียวเอง......แถมยาก็ยังไม่ยอมกินอีก......ไม่รู้จะ
ดื้อไปถึงไหน........ชายหนุ่มค่อยๆนั่งลงบนเตียงข้างๆอากิระ สังเกตตามเนื้อตัวขาว
มีรอยแดงเป็นจ้ำๆไปหมด........เมื่อตอนหัวค่ำ ยอมรับว่าทำรุนแรงมากเกินไป.....แต่มันก็
สาสมแล้วกับคนที่คิดไม่ซื่อ

-- สัญญา ว่าจะเป็นของคุณตลอดไป --

-- เชื่อกันบ้างสิ ชั้นมีแต่คุณคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าตอนนี้หรือตลอดไป ชั้นก็จะรักคุณคนเดียว --

หวนนึกถึงเสียงหวานของคนรักในอดีตก็ทำให้ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มขึ้นมา.....ภาพของหญิงสาวที่นอนจม
อยู่ท่ามกลางกองเลือด.......หญิงสาวที่เป็นที่รัก.......หญิงสาวที่ทรยศ......หักหลังความรักของเค้าอย่างเลือดเย็น
ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามาตอกย้ำให้ยิ่งเจ็บปวด.......ข้างศพของหญิงคนนั้น มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ในมือ
ใหญ่คู่นั้นเปื้อนเลือดเต็มไปหมด........และชายคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน..... อิซากิ ยูสุเกะ..... คนนี้นี่ไงล่ะ

“หึๆ....สาสมแล้ว” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆอยู่ในลำคอ แต่ทว่าไม่นานนักใบหน้าคมเข้มนั้นกลับรู้สึกได้ถึงน้ำอุ่นๆ
ที่เริ่มรินไหลออกมา......และนั่นก็ไม่พ้นสายตาของอากิระที่เพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเห็นภาพนั้นพอดี
ไม่อยากจะเชื่อว่าคนชั่วและเลวแบบนี้ จะสามารถมีน้ำตาได้เหมือนคนทั่วไป อยากจะหัวเราะออกมาซะจริงๆ
แต่อากิระก็ทำได้แค่อยากเท่านั้น เพราะพอยูสุเกะขยับตัวคนบนเตียงก็รีบหลับตาปี๋อย่างรวดเร็ว

“แค่นี้....ถึงกับป่วยเชียวเหรอ....” ยูสุเกะที่ดูเหมือนจะเช็ดน้ำตาออกไปจนหมดแล้วหันมาแตะตัวอากิระ แล้วก็
บ่นงึมงำๆขึ้นมา เค้าหยิบยาเม็ดเล็กบนหัวเตียงขึ้นมาใส่เข้าไว้ในปากของอากิระ อากิระเริ่มรู้สึกตะหงิดๆขึ้นมา
แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อตอนนี้ยูสุเกะที่อมน้ำไว้เต็มปากยกหัวอากิระขึ้นประกบริมฝีปากเข้าหา หวังที่จะป้อนให้ยา
เม็ดเล็กๆนั้นลงคอ
“อื้อ...อึก....” มือของอากิระค่อยๆเอื้อมไปจับต้นแขนยูสุเกะเอาไว้ เมื่อกลืนยาลงคอไปแล้วก็ต้องหลบสายตา
ของยูสุเกะที่จ้องมองใบหน้าตัวเองอยู่

“ไม่สบายแล้วทำไมไม่ยอมกินยา....ทำไมต้องรั้นคำสั่งชั้นทุกที?” พูดออกมาทั้งๆที่ยังประคองตัวอากิระไว้อยู่

“............................”

“เฮ้อ....แล้วอะไรเนี่ย....แค่2รอบเองนะ.....แค่2รอบทำเอาตัวร้อนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

“แต่.......แต่ว่าเลือดออกเต็มเลย” อากิระพูดบ่นงึมงำขึ้นมาเบาๆ ใบหน้าเจื่อนลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนกลางวัน
ไม่เคยเจ็บมากขนาดนั้นมาก่อนเลย แถมเลือดยังออกมาเต็มเลยด้วย นึกถึงแล้วมันก็ทำให้เค้ากลัวยูสุเกะขึ้นมาจับใจ

“ก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอไง.....คิดจะหนีชั้นไม่มีทางหรอกแล้วจำไว้นะถ้ามีครั้งที่2อีก ชั้นจะเชือดคอเธอทิ้ง
ด้วยมือชั้นเองแน่ๆ เข้าใจมั้ย?” ยูสุเกะยิ้ม แต่แววตากลับดุดัน น่ากลัวเหลือเกิน อากิระพยักหน้ารับอย่างสั่นๆ

“เข้าใจจริงๆก็ดี....นอนพักต่อละกันพรุ่งนี้จะได้หายไวๆ” ยูสุเกะเอนตัวอากิระให้กลับลงไปนอนที่เดิม
อากิระจึงต้องยอมข่มตานอนหลับไปในที่สุด

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ช่วงเวลาหลายวันมานี้......หลังจากที่อากิระเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้ว ยูสุเกะก็สั่งให้คนย้ายอากิระกลับไปอยู่ที่ห้องเก่า
ห้องที่อับและมืดมิด แต่อากิระก็ดูยินดีมากนักที่ได้กลับไปอยู่ห้องนั้น และทุกวันนี้อากิระต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อที่
จะต้องทำงานเหมือนกับคนใช้ในคฤหาสน์คนอื่นๆ ทั้งที่เหน็ดเหนื่อยมาจากการทำงานมาทั้งวันแล้ว แต่พอตก
กลางคืนหน้าที่การปฎิบัติต่อยูสุเกะก็ยังไม่หมดสิ้นไป

“ฮึก....อะ.....พอ....พอแล้ว....อือ....ผมไม่ไหว....แล้ว....อ๊า” คืนไหนที่ยูสุเกะต้องการเค้าขึ้นมาก็จะส่งคนให้พา
ตัวมาที่ห้องทำงาน จากนั้นภารกิจของเค้าก็เหมือนเดิมทุกครั้ง คือการรองรับอารมณ์ใคร่ของยูสุเกะ!!
“อะไรกัน.....ชั้นยังเพิ่งสนุกเลยนะ” พูดพลางบีบสะโพกของคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างช้าๆแต่ก็ทำให้
คนที่โดนสัมผัสกระตุกอย่างเสียวซ่าน
“เดี๋ยวนี้ไวจังเลยนะ....แค่ชั้นบีบตรงนี้...หรือขยำเบาๆตรงนี้ก็ทำให้หลั่งออกมาซะขนาดนี้เชียวเหรอ?”
ใบหน้าหล่อมองไปที่ส่วนกลางลำตัวของอากิระที่เต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนไปมากมาย รอยยิ้มที่ดูเยาะๆ
กับคำพูดที่น่าอายของยูสุเกะทำเอาอากิระน้ำตาจะไหลออกมาซะให้ได้ ขายหน้าจะแย่แล้ว
“สุดยอดจริงๆ.....เธอนี่ไวไปทุกส่วนเลยนะ แม้แต่ตรงนี้ก็ยังแข็งตั้งซะขนาดนี้เชียว” มืออีกข้างยูสุเกะเลื่อนขึ้นมาบีบเบาๆที่ยอดอกเม็ดเล็กที่แข็งตึง ก่อนที่เค้าจะเปลี่ยนเป็นใช้ริมฝีปากขบกัดมันเบาๆแทน
“ฮึก...โอ๊ย....เจ็บ...คุณ....ยูสุเกะ...ยะ....อย่ากัด....ผมเจ็บ....” สะดุ้งขึ้นมาทันทีที่ยูสุเกะใช้ฟันขบกัดเค้าไปทั่วทั้งตัว
รอยฟันเล็กๆปรากฎไปทั่วผิวกายที่ริมฝีปากของยูสุเกะลากผ่าน น้ำตาเม็ดเล็กคลอเอ่อล้นออกมาเพราะความรุนแรง
ของชายตรงหน้า หลายวันมานี้อากิระรับรู้ถึงความเป็นจริงแล้ว ถ้าเค้าขัดขืนมันก็ยิ่งทำให้เจ็บตัวมากกว่านี้หลายเท่านัก
เพราะขนาดยอมโอนอ่อนตามอารมณ์ของยูสุเกะยังต้องทนเจ็บแบบนี้เลย
“พะ...พอเถอะ.....เลิกทรมานผมซักที....ฮือ....” เสียงหวานเริ่มกระเส่า ออดอ้อนอย่างทรมาน เมื่อมือของยูสุเกะ
เคลื่อนย้ายจากสะโพกมาอยู่ด้านหน้าลำตัวของอากิระที่เปียกชุ่มไปหมดแล้ว ปลายนิ้วร้อนจับส่วนนั้นรูดขึ้นรูดลง
แค่สัมผัสช้าๆก็ทำคนน่ารักบนโต๊ะดิ้นกระสับกระส่ายจะแย่แล้ว พอเห็นอย่างนั้นมือใหญ่ก็เริ่มเปลี่ยนจังหวะ
ให้มันเร็วยิ่งขึ้นกว่าเดิม และก็ได้ผลเกินคาดเพราะทำให้เสียงร้องครางของอากิระดังขึ้นระงมลั่นห้อง
“อึก...อึก....มะ...ไม่ไหว...แล้ว...แฮ่ก...” มือที่สั่นไปหมดแล้วเอื้อมมาจับมือของยูสุเกะเอาไว้ แต่ก็ไม่มีแรงจะดึงออก
เมื่อปลายนิ้วของยูสุเกะสะกิดตรงส่วนปลายของอากิระเบาๆทำเอาเรี่ยวแรงหายไปหมดเลยทีเดียว

“ต้องการ....ชั้นรึเปล่า อากิระ” ถามเสียงอ่อนนุ่ม จ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม....มือใหญ่จับมือของอากิระสัมผัส
กับส่วนที่นูนแข็งตรงกางเกงของตัวเอง ใบหน้าสวยเม้มปากพยักหน้า....บ้าชะมัด.....ที่เค้าต้องการยูสุเกะ
“ถอดให้ชั้นสิ....” ทันทีที่พูดจบมือขาวก็จัดการปลดตะของกางเกง.....และรูดซิบของยูสุเกะลงด้วยมือที่สั่นไปหมด
ยูสุเกะยิ้มพอใจกับสิ่งที่ได้รับ สอดแทรกส่วนนั้นเข้าสู่ตัวอากิระที่ชุ่มไปด้วยน้ำขุ่นๆ......เรียกเสียงร้องหวานหู
ได้ยาวนานยิ่งนัก.....ร่างบางที่นั่งบนขอบโต๊ะโอบรัดตัวยูสุเกะไว้แน่น ยูสุเกะรุนแรง แต่ก็ทำให้เค้ารู้สึกดี
เดี๋ยวนี้บ่อยครั้งที่ยูสุเกะจะใช้วิธีที่ทำให้อากิระเป็นฝ่ายที่ต้องการขึ้นมาซะเอง.....และมันก็ได้ผลที่ใช้วิธีเหล่านี้

“เสร็จแล้ว...ก็กลับไปซะสิ” เมื่อเวลาแห่งความใคร่ที่ทั้งสุขสมและเรียกไปทั้งน้ำตาผ่านไป ร่างสูงที่ผละตัวออก
มาจากสะโพกอากิระแล้วก็เอ่ยปากไล่ทันที
“อะ...อือ....ครับ...” อากิระตอบอย่างเจ็บใจ กระชับเสื้อเข้าติดกระดุม เรียบร้อยก็หันหลังเดินออกไปอย่างช้าๆ
ริมฝีปากถูกเจ้าตัวกัดจนแดง อย่างคับแค้นใจ ….เจ็บใจที่ยูสุเกะอยากจะทำอะไรกับร่างกายเค้าก็สามารถทำได้ทุกอย่าง
เจ็บใจที่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ได้......เจ็บใจที่ต้องยอมเป็นของยูสุเกะแบบนี้--!!

/ / /หลายวันต่อมา/ / /

“นี่....อากิระ ชั้นซื้อขนมมาให้ล่ะ ชั้นว่านายจะต้องชอบแน่เลย” ช่วงเวลากลางวันแบบนี้ เวลาที่ยูสุเกะไปทำงาน
อากิระก็จะได้เรียวเฮมาคอยอยู่เป็นเพื่อน
“ขอบคุณฮะ.....แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อมาให้ผมหรอก ถ้าคุณยูสุเกะรู้ จะซวยเข้าไปใหญ่”
“ไม่รู้หรอกน่า.....อากิระก็รีบกินให้หมดซะสิ” เรียวเฮยิ้มอย่างแจ่มใส จนเด็กตรงหน้าอิจฉารอยยิ้มแบบนั้นเหลือเกิน
“คุณเรียวเฮ.....มาอยู่ที่นี่เอง คุณมาหาอากิระบ่อยๆแบบนี้รู้มั้ยว่าคุณยูสุเกะไม่พอใจน่ะ” เสียงนิ่งๆที่ดังมาจากข้างหลัง
เรียวเฮจึงหันไปมองค้อนอย่างฉุนเฉียวทันที
“อย่ามายุ่งน่ะยู......ยูสุเกะจะโกรธก็ช่าง ไม่เห็นจะสนใจเลย” เรียวเฮจอมดื้อไม่สนใจ ยังคงยื่นขนมเข้าปากอากิระ
ก็เพราะรู้ว่าอากิระโดนยูสุเกะทำอะไรไว้บ้างก็รู้สึกสงสารเด็กคนนี้
“แต่คนที่จะโชคร้ายจะเป็นคุณอากิระนะครับ” ยูพูดพร้อมทั้งมองหน้าอากิระที่เจื่อนๆ
“เกี่ยวอะไรล่ะ....ก็เราเป็นคนมาเอง ไม่ใช่ความผิดของอากิระนี่” ยูถอนหายใจกับความดื้อด้านของเรียวเฮเอา
ซะเหลือเกิน และยังไม่ทันที่จะได้อธิบายให้เรียวเฮได้รับรู้ เสียงของการ์ดคนหนึ่งในคฤหาสน์ก็ดังขึ้นมา

“นายคางิโมโตะมาขอพบเด็กนี่ครับ ยูคุง” ยู หันมามองหน้าอากิระก่อนจะหันไปพยักหน้าให้การ์ดคนนั้น
อากิระเดินตามการ์ดคนที่มาตามด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก......พ่อมาหาเค้า จะเป็นไปได้มั้ยนะ
ที่จะมาพาเรากลับ กลับไปอยู่บ้านหลังเล็กๆที่อบอุ่น ได้กลับไปโรงเรียน เที่ยวเล่นกับเพื่อนๆเหมือนเมื่อก่อน

“อากิระ....” ชายแก่ที่ยืนอยู่เมื่อเห็นอากิระก็ร้องเรียกอย่างดีใจ ส่วนอากิระพอได้เห็นพ่อเลี้ยงของตัวเองน้ำตา
ก็ไหลเอ่อล้นออกมาอย่างรวดเร็ว
“พ่อ...อึก....มารับผมแล้วใช่มั้ย....ผมอยากกลับบ้าน....ฮือ...” โผเข้ากอดชายแก่คนนั้นแน่น สะอึกสะอื้นออกมา
มากมาย แต่ก็ไม่มีคำตอบอะไรออกมาจากปากชายคนนั้นเลย
“พ่อ......กลับบ้านกันเถอะนะ.....พาผมกลับ......เรา2คนทำงานใช้หนี้ให้คุณยูสุเกะก็ได้....นะฮะ”
“อากิระ.....กลับไปไหนไม่ได้ เข้าใจมั้ย?” คำตอบของพ่อทำให้เด็กหนุ่มชะงักไปชั่วครู่
“ฮึก....ทำไม....ฮือ...ผมไม่อยากอยู่ที่นี่ พ่อรู้มั้ยว่าผมต้องโดนเค้าทำอะไรบ้าง....ผมอยากกลับบ้าน”
เด็กหนุ่มน้ำตาไหลพราก แต่พ่อเลี้ยงกลับส่ายหน้าไม่รับฟังคำขอร้องจากลูกชายเลยสักนิด
“รู้มั้ย....ว่าลูกน่ะโชคดีมากแล้วที่อยู่ที่นี่ เด็กคนอื่นถูกส่งตัวไปขายที่อื่นหมด ส่วนอากิระน่ะ คุณยูสุเกะกลับชอบจน
เอาตัวลูกเก็บไว้เอง โชคดีแค่ไหนแล้ว......คุณยูสุเกะน่ะมีอำนาจมากมาย รวย มั่งคั่ง ปรนนิบัติเค้าเอาไว้เยอะๆให้เค้าโปรดปรานให้มากที่สุดเข้าใจมั้ย?” คำพูดที่เห็นแก่ตัวของชายแก่คนนี้ทำเอาอากิระผงะออกมาทันที
“พ่อพูดอะไรน่ะ.....พ่อขายผมให้เค้า.....เหมือนอย่างที่เค้าพูดไว้ไม่ผิดเลย”
“พ่ออยากให้ลูกสุขสบายต่างหากล่ะ....อากิระรู้มั้ยตอนนี้พ่อเป็นหนี้เค้าบานเบอะ ไม่มีปัญญาจะจ่ายคืนเค้า
ถ้าอากิระทำให้คุณยูสุเกะรักและหลงได้ล่ะก็ เรา2คนก็จะสุขสบายไปตลอดชาติเลยนะ.......”
“เค้าไม่ได้ชอบผมอย่างที่พ่อคิดหรอก.....เค้าเกลียดผม.....เค้าทำร้ายผมสารพัด ผมโดนขนาดนี้พ่อยังจะให้ผม
ทนอยู่อีกเหรอ” อากิระดึงเสื้อโชว์ให้พ่อเห็นผิวกายของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยบีบเป็นจ้ำ รอยจูบ และรอยฟัน
ที่แดงไปหมดทั้งผิวอกเลยทีเดียว
“ไม่เป็นไรน่า.....ทนหน่อย.....พอเวลาที่คุณยูสุเกะเผลอก็หยิบเงินก้อนมาให้พ่อสัก2หมื่น พ่อจะเอาไปใช้หนี้
ไม่งั้นมีหวังพ่อได้โดนเป่าตายแน่ๆ.....เงินแค่นิดเดียวคุณยูสุเกะไม่สนใจหรอก อากิระ ทำเพื่อพ่อนะ”
รีบพูดดักคอเมื่อเห็นว่าอากิระทำท่าตกใจและเตรียมที่จะปฎิเสธ
“ผม....ผมทำไม่ได้....”
“นี่....จะปล่อยให้พ่อตายจริงๆเหรอ อากิระ?” มองหน้าอากิระอย่างเว้าวอน อากิระได้แต่ทำหน้าอึกอัก
“ถ้าเค้าจับได้....ผม.....ผมต้อง......” อากิระกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ถ้าเกิดยูสุเกะโมโห คนที่ต้องเจ็บตัวก็ไม่พ้น
ตัวเค้าอีกแน่นอน.......ไม่แน่ ยูสุเกะอาจจะฆ่าเค้าทิ้งด้วยก็เป็นได้----!!!
“อากิระ....ได้โปรด....ช่วยด้วย....ลูกพ่อ” เขยิบเข้ามาเขย่าตัวอากิระไปมา จนยูที่แอบมองอยู่ข้างนอกต้องสั่งคนให้
พาตัวนายคางิโมโตะออกไปจากคฤหาสน์ ทิ้งไว้แต่อากิระที่ยังคงยืนนิ่ง อย่างไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี ??

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“อากิระ....!!” ภายในห้องทำงานที่เงียบสนิท จู่ๆยูสุเกะก็เริ่มเสียงดังขึ้นมาจนอากิระที่เหม่อลอยอยู่สะดุ้ง
“ครับ....มีอะไรรึเปล่าฮะ?” หันหน้ามาตอบรับด้วยท่าทางที่เลิ่กลั่ก .... ยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี......จะยอมขโมยเงิน
ของยูสุเกะแล้วเอาไปให้พ่อใช้หนี้......แต่ว่าถ้าอย่างนั้นถ้าถูกยูสุเกะจับได้ขึ้นมา ต้องแย่แน่ หรือว่าเค้าควรจะนิ่งเฉย
ดีนะ.......จะดีเหรออากิระ ถึงจะไม่ใช่พ่อแท้ๆแต่ ถึงยังไงคนนั้นก็เคยเลี้ยงดูเรามาก่อนนะ จะปล่อยให้พ่อถูกฆ่าตาย
โดยไม่ช่วยเหลือได้เหรอ
“เป็นอะไรไปน่ะ เหงื่อออกเต็มหน้า ร้อนเหรอไง?” พูดนิ่งๆแต่สายตายังคงจับจ้องเอกสารในแฟ้มอย่างตั้งใจ
“เปล่าฮะ.....เอ่อ....คุณยูสุเกะไม่เมื่อยมั่งเหรอฮะ นั่งทำงานมาหลายชม.แล้ว ให้ผม....ช่วยผ่อนคลายให้ ดีมั้ยฮะ?” เมื่อได้ยินคำชวนออกมาจากปากของอากิระ ยูสุเกะวางปากกาลงบนแฟ้ม ก่อนที่จะเงยหน้ามองอากิระอย่างแปลกใจ

......................................................
........................................
.........................

ในห้องนอนของยูสุเกะ หลังจากที่ทำให้ยูสุเกะหลับไปได้เรียบร้อยแล้ว อากิระก็ยกแขนของยูสุเกะที่ทับอยู่บนร่างกายเค้าออกอย่างเบาๆ.......จากนั้นจึงค่อยๆขยับตัวลุกออกจากเตียงอย่างช้าๆรีบสวมกางเกงแล้วก็ตรงไปที่ตู้ที่เก็บเงิน
ของยูสุเกะ........อากิระยืนหลับตาอย่างกล้าๆกลัวๆมือที่กำไว้แน่นเปียกชื้นขึ้นมาแล้ว......ตัดสินใจเปิดตู้บานนั้นออก
เงินมากมายอยู่ในตู้นั้น ถ้าหยิบมายูสุเกะคงไม่รู้หรอกว่าหายไป.......แต่ คิดถูกแล้วเหรออากิระ ที่คิดทำแบบนี้น่ะ
ความคิดหลายอย่างตีกันมั่วไปหมดในหัวของอากิระแล้ว......มือที่สั่นเทาเอื้อมเข้าไปในตู้ หมายจะหยิบเงินออกมา
แต่แล้วในที่สุด อากิระก็ตัดสินใจชักมือกลับ ก่อนจะปิดตู้ลง.....ทำไม่ได้ พ่อฮะ ผมทำไม่ได้......ผมขอโทษ........

“คิดถูกแล้วที่ทำแบบนี้” เสียงเย็นๆที่ดังขึ้น ทำอากิระตัวแข็งทื่อ เมื่อหันไปข้างหลังก็พบว่ายูสุเกะยืนหน้านิ่ง
“คะ....คุณยูสุเกะ” อากิระหน้าเสีย ตัวสั่นไปหมด ขาทั้งสองค่อยเดินถอยไปข้างหลังโดยอัตโนมัติ
“เพราะอย่างนี้นี่เอง ชั้นก็แปลกใจอยู่แล้วว่าทำไมคนอย่างเธอถึงได้มาเสนอตัวให้ชั้น ที่แท้ก็มีแผนการอย่างนี้เองสินะ” ยื่นมือเข้าไปกระชากแขนอากิระเข้ามาบีบอย่างแรงจนใบหน้าหวานเบ้เพราะความเจ็บที่ข้อมือ....ทุกอย่างที่อากิระทำ
มีหรือที่คนอย่างยูสุเกะจะไม่รู้......วันนี้ที่พ่อของอากิระมาหา เค้าก็ให้ยูทำการดักฟังการสนทนาของทั้งคู่!!!
“ผม....ผมขอโทษ” ยอมรับว่ากลัวยูสุเกะมากเหลือเกิน....กลัวสายตาที่เย็นชาคู่นั้น
“เป็นเด็กดีจังเลยนะ.....คิดจะยอมเจ็บตัวเพื่อช่วยพ่อเลวๆอย่างนั้นน่ะ.....”
“คุณรู้....คุณรู้ว่าผมคุยอะไรกับพ่อ?” เด็กหนุ่มตาโตอย่างแปลกใจ ยูสุเกะไม่ตอบแค่เพียงยิ้มมุมปากเท่านั้น
“แล้วทำไมไม่หยิบ....มีโอกาสแล้วทำไมถึงไม่หยิบออกมา?” ถามด้วยใบหน้านิ่ง แต่สายตาที่มองแทบทำให้อากิระ
หายใจไม่ออกไปแล้ว

“ผม....ผมกลัว.....” อากิระตอบเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ยูสุเกะยิ้มนิดๆมือเปลี่ยนมาลูบใบหน้าขาวช้าๆ
เดี๋ยวนี้ เค้าไม่เคยลงมือตบ ตี อากิระเลยสักครั้ง นั่นก็เพราะอากิระไม่เถียงและอวดดีกับเค้าเหมือนแต่ก่อนแล้ว
“กลัว กลัวชั้นงั้นเหรอ......เปลี่ยนไปมากเลยนะ จากที่ปากดี อวดเก่ง ดื้อด้าน เดี๋ยวนี้กลายมาเป็นเด็กน่ารักแบบนี้”
พูดพลางสูดดมแก้มนุ่มนิ่ม ก่อนเลื่อนใบหน้าเลียติ่งหูเบาๆ มืออีกข้างที่ว่างตวัดเข้ากอดรัดเอวเข้าหา
“ตัวสั่นไปหมดเลยนะ อากิระ กลัวชั้นมากรึไง ชั้นน่ากลัวมากงั้นเหรอ?” กระซิบเบาๆที่ริมหู อากิระยืนนิ่ง
แกล้งโง่หรือโง่จริงๆกันแน่ ตัวเองน่ากลัวขนาดไหนนี่ยังไม่รู้ตัวเองอีกเหรอไง อากิระทำได้แค่ปากกล้าอยู่ในใจ
ไม่ทันไรริมฝีปากอ่อนนุ่มก็ถูกฉกฉวยความหอมหวานไปโดยยูสุเกะ....ที่ทั้งบรรจงขบเม้มริมฝีปากล่างของอากิระเบาๆ
ทั้งสอดลิ้นเข้าตวัดเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้เกิดขึ้นมาอีกครั้ง.......เสื้อผ้าที่สวมใส่อย่างลวกๆของทั้งคู่ในที่สุดก็หลุดไปกองรวมกันที่พื้น ก่อนที่เสียงครางกระเส่าของทั้งสองจะดำเนินต่อไปทั้งคืน

TULULULU~~TULULULU~~

“คิตามุระ ยูครับ” เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาในยามวิกาล โชคดีนักที่ยูยังไม่หลับ เค้ายังคงนั่งทำงานอยู่อย่างแข็งขัน
“ชั้นเองนะ.....บอกเจ้านั่นด้วยว่าพรุ่งนี้ ชั้นจะกลับจากลอนดอนแล้ว จะมาถึงสนามบินตอน7โมง ให้คนมารับด้วย”
เมื่อวางสายไปเรียบร้อย ยูก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ถ้าคุณยูสุเกะทราบว่าพรุ่งนี้น้องชายฝาแฝดของตัวเองจะกลับมาอีกครั้ง จะเป็นยังไงกันนะ

to be continued.