# Part 13

เสียงเปิดประตูห้องค่อยๆดังขึ้น ห้องเล็กที่ยูสุเกะได้ยกให้อากิระในตอนนี้ภายในห้องนั้นมืดมิดไปหมด ชายหนุ่ม
ร่างสูงเอื้อมมือไปเปิดไฟเพิ่มแสงสว่างให้ภายในห้อง ร่างของเด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้องสายตาจับจ้อง
ผู้ที่เข้ามาในห้องด้วยสายตาที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธและความน้อยใจปนเปกันไปหมด

“สนุกมากเลยใช่ไหมครับกับการที่ได้ปั่นหัวคนอื่นเล่นแบบนี้ มันสนุกนักเหรอครับคุณยูสุเกะ?” เสียงใสๆหลุด
ออกมาจากปากเล็ก น้ำเสียงที่ดูกระด้างไม่ต่างจากวันแรกที่เค้าได้เจอกับชายหนุ่มคนตรงหน้านี้ อิซากิ ยูสุเกะ
ผู้ชายที่เลว ป่าเถื่อน โหดร้ายทารุณและที่สำคัญผู้ชายคนนี้เป็นคนไม่มีหัวใจ สามารถทำร้ายคนอื่นได้อย่างเยือกเย็น

“ชั้นจำไม่ได้ว่าเคยอนุญาติให้เธอมาพูดจาตัดพ้อชั้นแบบนี้ เธอน่าจะรู้ตัวว่าเธอเป็นใคร มีฐานะอะไร?” ใบหน้าหล่อพูดออกมาอย่างเฉยเมย มันทำให้คนฟังยิ่งเกิดความรู้สึกน้อยใจมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“ผมรู้...ผมรู้ตัวเองดีทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่ผมถูกคุณซื้อมา ผมก็เหมือนไม่ใช่คนอีกแล้ว ไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่มีสิทธ์พบเจอใครคนอื่น ไม่มีสิทธิ์หนี แม้กระทั่งจะตายผมยังไม่มีสิทธิ์เลย ทุกวัน ทุกเดือน ที่อยู่ที่นี่ผมก็เหมือนตายทั้งเป็น”

“เลิกพูดจาน่าเบื่อแบบนั้นซะที ชั้นรู้ว่าเธอโกรธกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊ แต่ชั้น....” ร่างสูงเดินเข้ามาตรงมุมห้องก้มลงยื่นมือจะฉุดรั้งตัวอากิระให้ลุกออกมา

“ปล่อย...!!!!อย่ามาแตะต้องตัวผม ผมจะไม่ยอมอีกแล้ว ไม่ยอมให้คุณมาข่มเหงผมอีกต่อไปแล้ว” อากิระหยิบมีด
ที่ซุกอยู่ตรงกระเป๋าออกมาหันปลายแหลมเข้าหายูสุเกะ

“จะฆ่าชั้นงั้นเหรอ?” ยูสุเกะถามหน้านิ่งเฉย ไม่ได้สะทกสะท้านกับปลายมีดแหลมคมนั่นสักนิด ไม่เท่านั้นเค้า
ยังทำท่าจะเขยิบเข้าหาอากิระอีกด้วยซ้ำ

“อย่าเข้ามานะ คิดเหรอว่าผมไม่กล้าน่ะ” ใบหน้าใสมุ่งมั่นเต็มที่ เค้าขบเม้มปากไว้แน่นจนแทบเป็นเส้นเดียวกัน
คิ้วขมวดพันกันยุ่งไปหมด

“ก็เอาสิ ถ้ากล้าก็ทำเลยสิอากิระ อยากฆ่าชั้นให้ตายมานานแล้วไม่ใช่เหรอ?” ใบหน้าหล่อจ้องสบตากับอากิระ
อย่างไม่ยอมละสายตาสักนิด ใบหน้าที่จริงจังของยูสุเกะมันช่างดูเย็นชาซะจนน่าหวาดกลัว

“บอกว่าอย่าเข้ามา....อย่าเข้ามาไง!!!” อากิระถือด้ามมีดที่ตอนนี้เริ่มออกอาการสั่นๆ ยูสุเกะก็ไม่ยอมถอยเค้า
ฉวยคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ พร้อมทั้งจับมือที่กำด้ามมีดให้จิ้มอยู่ตรงอกข้างซ้าย

“แทงเข้ามาเลยสิ แทงเข้ามาให้สุดตรงนี้เลย เอาให้ทะลุขั้วหัวใจไปเลย ทำสิ!!” มือใหญ่ที่จับมืออากิระอยู่กดปลายมีด
ให้เข้าหาตัวมากขึ้น

“ฆ่าชั้นเลยสิ อย่ามาทำเป็นลังเลแบบนี้”

“อากิระ ลงมือสิรออะไรอยู่ อากิระ!!!”

“แค่ออกแรง ชั้นก็จะตายตามที่เธอต้องการ ทำสิในเมื่อเกลียดชั้นจนอยากฆ่าให้ตายมาก งั้นก็ทำเลย...ลงมือเลยสิ!!!”
ยูสุเกะบีบมืออากิระแรงมากขึ้นทั้งยังกดปลายมีดเข้าที่แผ่นอกของตัวเองจนเลือดสีแดงเข้มเริ่มไหลซึม
ออกมา อากิระหน้าตื่นสะบัดมือออกจากยูสุเกะอย่างแรงจนมีดเล่มนั้นกระเด็นออกไปไกล

“ไม่...!!!ฮือ....ฮือ....ทำ...ทำไม่ได้..ฮึก” พ่ายแพ้หมดแล้ว อากิระพ่ายแพ้ทุกรูปแบบ น้ำตาที่พยายามกักกั้นไหลรินออกมาอย่างมากมายเสียงสะอึกสะอื้นดังลอดออกมาไม่ยอมหยุด แขนแกร่งกระชากแขนของเด็กหนุ่มที่ตอนนี้กำลังสั่น
ไปด้วยแรงสะอื้นเข้ามากอดไว้แน่น

“น่าเสียดายนะที่เธอใจอ่อนแบบนี้ ต่อไปนี้ก็จะไม่มีโอกาสเป็นครั้งที่2อีกแล้วนะ” ฝ่ามือหนาบีบต้นแขนอากิระแน่น
ในขณะที่ใบหน้าคมไล้โลมซุกซอกคอ จมูกโด่งกดลงที่ผิวนุ่มอยู่อย่างเนิ่นนาน

“ทั้งที่อยากฆ่าคนเลวๆอย่างชั้น ทำไมถึงไม่ทำ?” ถามออกมาทั้งที่ริมฝีปากเลื่อนไปสัมผัสแก้มใส ลากปลายลิ้นเลีย
ติ่งหูเล็กปลุกกระตุ้นอารมณ์

“ฮึก...ทำไม...ทำไมถึงทำไม่ได้ ทั้งที่ผมอยากฆ่าคุณให้ตายด้วยมือนี้ คนเลวๆอย่างคุณจะได้หายไปจากชีวิตผม
บ้าชะมัด.....!!ทั้งๆที่ตอนแรกเกลียดจนแทบไม่อยากเข้าใกล้ ทั้งที่เกลียดเข้าไส้ แต่ทำไม....ทำไมตอนนี้ถึงได้ไป
รักคนเลว เย็นชา ไม่มีหัวใจแบบนี้ได้ ฮือๆ เกลียดตัวเองชะมัด เกลียดที่สุดเลย!!!!” มือที่สั่นๆของอากิระ
กำเสื้อยูสุเกะไว้แน่น น้ำตายังไหลออกมาไม่ยอมหยุดสักนิด ยูสุเกะชะงักไปสักพัก ร่างในอ้อมกอดยังคง
สะอื้นไม่เลิก ยูสุเกะตอนนี้ทำสีหน้าแทบไม่ถูก ในใจมันเต้นแรงถี่มากอย่างไม่รู้ตัวเค้าค่อยๆเชยใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาขึ้นมาแล้วก็ก้มลงแนบริมฝีปากกดทับกลีบปากอ่อนนุ่ม ที่แสนหอมหวานอย่างเนิ่นนาน......................

........................................................

....................................

.....................

...........

“อา...ฮืมม....ผม....ผมรัก....ยูสุเกะ...อ๊า” แขนโอบรอบคอยูสุเกะแนบแน่น ร่างกายทั้ง2ร่างนอนทับกันแนบสนิท
อยู่บนเตียงนอนสำหรับคนเดียวที่แสนจะคับแคบในห้องของอากิระ เสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดเกิดมาจากการกะแทก
กายหลอมรวมของคนทั้งคู่

ค่ำคืนนั้นเป็นคืนที่อากิระได้เปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นครั้งแรก เป็นคืนที่อากิระยอมให้ยูสุเกะอย่าง
ที่ไม่เคยทำมาก่อน และก็เป็นค่ำคืนแรกที่ยูสุเกะแทบไม่เป็นตัวของตัวเองภายในร่างกายภายในใจมันปั่นป่วนไปหมด
ทุกครั้งที่ข่มขืน ทุกครั้งที่ร่วมรักกับอากิระ เค้าไม่เคยเกิดอาการงกๆเงิ่นๆแบบนี้ การที่ได้ยินคำว่ารักจากปากเด็กหนุ่ม
คนนี้พร้อมกับเสียงร้องครางหวานหู มันทำให้ยูสุเกะที่เยือกเย็นเสมอเริ่มรู้สึกร้อนรนผิดปกติไปหมดแล้ว
อากิระเริ่มมีอิทธิพลต่อตัวยูสุเกะมากขึ้นทุกทีแล้ว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ไม่ต้องส่งหรอกเรียวจัง ขอบใจมากนะ” เช้าวันที่ฮิซาโตะต้องออกเดินทางกลับ ที่คฤหาสน์อิซากิ
เรียวเฮยืนทำหน้าตาละห้อย ฮิซาโตะยิ้มอย่างเอ็นดูยกมือยีหัวเล็กเบาๆ

“ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะไม่ทันเครื่อง” ผละมือออกจากเรียวเฮแล้วก็เดินไปทางยูสุเกะและอากิระที่ยืนอยู่
ไม่ไกลนัก พี่น้องฝาแฝดที่นิสัยต่างกันลิบลับได้แต่มองหน้ากันโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ

“ชั้นรู้ว่านายมีเรื่องจะคุยกับอากิระ....ให้เวลาแค่1นาที” ยูสุเกะดูเหมือนจะรู้ความคิดของฮิซาโตะดี
เค้าเดินออกไปดึงมือเรียวเฮออกจากตรงนั้นปล่อยให้ฮิซาโตะกับอากิระอยู่ด้วยกันตามลำพัง ฮิซาโตะ
มองพี่ชายตัวเองอย่างแปลกใจ แต่สักพักเค้าก็หันกลับมามองอากิระที่ยืนอึกอักอยู่

“อากิระ....เรื่องคืนนั้นชั้นขอโทษ ชั้นเกือบทำบ้าๆที่เกือบย่ำยีร่างกายนาย” ถ้อยคำที่ฮิซาโตะพูดออกมาทำเอา
อากิระนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวานก่อนขึ้นมา นึกถึงสัมผัสของฮิซาโตะก็เกิดอาการเกร็งไม่กล้าสู้หน้าเลย

“แต่เรื่องที่ชั้นบอกรักนาย....มันเป็นเรื่องที่ชั้นจริงจัง!!!….รักนายนะ อยากให้นายเป็นของชั้น”

“ผม....แต่ผมรักยูสุเกะ”

“ชั้นรู้....และก็รู้ดีว่ายูสุเกะดูแลนายไม่ดีพอแน่ แต่อีกไม่นานชั้นจะกลับมา รอชั้นนะ ชั้นจะแข็งแกร่งให้ยิ่งกว่า
ยูสุเกะ และจะกลับมาช่วงชิงนายจากเจ้านั่น”

“แต่ผม....”

“อย่าเพิ่งปฏิเสธตอนนี้....ไว้ถึงวันนั้นถ้านายยังไม่คิดเปลี่ยนใจค่อยปฏิเสธก็ยังได้ ขอร้องล่ะอากิระ”
แววตาของคนตรงหน้าดูเข้มแข็ง และ จริงจังมากเหลือเกินมันสะกดให้อากิระแทบจะขยับตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ
ฮิซาโตะคนที่เคยคิดว่าเป็นพี่ชายที่ใจดี อ่อนโยน แต่เวลานี้ดูเหมือนเป็นคนละคน

“ชั้นไปล่ะ แล้วถึงวันนั้นหวังว่านายคงไม่ปฏิเสธนะ” ฮิซาโตะพูดยิ้มอย่างฝืนๆ ความจริงแล้วเค้าไม่มั่นใจ
ด้วยซ้ำว่าจะช่วงชิงอากิระมาได้อย่างที่พูดรึเปล่า ไม่ได้กลัวยูสุเกะหรอกนะแต่ที่กลัวมากที่สุดคือหัวใจของอากิระ
เมื่อถึงวันนั้นจะมีวันเปลี่ยนใจบ้างหรือเปล่านะ ไม่มั่นใจเลยสักนิด ทำไมกันนะทั้งที่หน้าตา รูปร่างเหมือนกัน
แต่ทำไมคนที่อากิระเลือกถึงเป็นยูสุเกะ อากิระหลงรักยูสุเกะที่ตรงไหน?คนที่เฉยชา ป่าเถื่อนเลวร้ายอย่างนั้น
ทำไมถึงได้เป็นคนที่ถูกรัก....???

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

วันเวลาผ่านไปนานกี่เดือนแล้วนะ ตั้งแต่วันที่บอกรักยูสุเกะไป มันก็นานมากแล้วแต่ยูสุเกะคิดอย่างไร
ไม่เคยได้รู้เลยสักนิด นี่คนอย่างเราก็คงเป็นได้แค่เพียงของเล่นของยูสุเกะจริงๆสินะ คำถามที่สับสนนี้
เฝ้าวนเวียนอยู่ในหัวของอากิระแทบทุกวัน ยูสุเกะไม่เคยตอบรักคำว่ารักจากเค้าเลยสักครั้ง ถึงแม้จะมีความสัมพันธ์
ทางร่างกายกับยูสุเกะหลายครั้งต่อหลายครั้ง ทำดีมากเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้เข้าไปอยู่ในใจยูสุเกะเลย

***ก๊อก!!! ก๊อก!!! ก๊อก!!!**** เสียงเคาะประตูทำให้กิจกรรมบางอย่างในห้องทำงานของยูสุเกะหยุดลง

“เชิญ!!!” เสียงชายหนุ่มในห้องกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนัก

ประตูไม้สักสีน้ำตาลเข้มถูกเปิดออกและปิดลงอย่างไม่รีบร้อน......ชายหนุ่มผู้มาใหม่เดินมาหยุดอยู่กลางห้องที่มีเพียงแค่แสงสลัวๆ เท่านั้น......ตรงหน้าเขาเป็นโต๊ะทำงานตัวใหญ่ และหลังโต๊ะนั่น มีเก้าอี้บุหนังสีเบจที่ซึ่งมีร่างๆหนึ่งนั่งอยู่

“งานที่ชั้นสั่งให้ทำ สำเร็จรึเปล่า”ชายหนุ่มรูปร่างกำยำหมุนเก้าอี้ตัวนั้นให้หันมาประจันหน้ากับผู้มาเยือน....คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นมือขวาขององค์กร....และเลขาของเขา.....

“เรียบร้อยครับ คุณยูสุเกะ” ชายหนุ่มที่ถูกเรียกเข้ามาตอบ แต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“ดีมาก ออกไปได้แล้ว”พูดพลางโบกมือเป็นเชิงบอกให้ออกไป

“ครับ”รับคำพร้อมกับโค้งคำนับ แล้วเดินออกไปจากห้อง

......ประตูห้องปิดลงแล้ว......สายตาคมกริบเหลือบมองไปยังมุมๆหนึ่งของห้อง......มุมมืดๆที่ร่างของใครคนหนึ่งยืนซ่อนตัวอยู่......

“ออกมาได้แล้ว อากิระ”เอ่ยน้ำเสียงเย็นยะเยือก......เด็กหนุ่มในชุดยูกาตะสีน้ำเงินก้าวออกมา ยู่หน้าพลางขมวดคิ้ว
อย่างไม่ค่อยพอใจ

“มานั่งตรงนี้สิ”มือใหญ่ตบหน้าตักของตัวเอง......อากิระจิ๊ปากก่อนจะนั่งลงที่ตักร่างใหญ่ โดยที่สีหน้ายังเป็น
แบบเดิม......ขัดใจ......แต่แทนที่จะนั่งลงดีๆกลับหันหลังให้ซะอย่างงั้น...... ยูสุเกะยิ้มเล็กน้อยมองดูทีท่าอย่างนั้น
ก็รู้ได้ดีว่าคนบนตักกำลังโกรธอยู่ล่ะสิท่า หึๆ ...ดี... แบบนี้จะได้เล่นด้วยให้สนุกเลย

“จำเอาไว้ ว่าชั้นไม่ชอบกิริยาแบบนี้ เพราะฉะนั้น.....นี่คือการลงโทษ ”ก้มลงกระซิบที่ข้างหู.......ยิ้มมุมปากก่อนจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาว นวลเนียน......ขบเม้นแผ่วเบา ......ปลายลิ้นอุ่นลากไล้ไปมา......ทั้งอ่อนหวานและร้อนแรงไปพร้อมๆกัน......ก่อนจะฝังรอยกัดลงไปที่คอขาวๆนั้น......

“โอ๊ยยยย!!!”ร่างบนตักร้องเสียงหลงกับความเจ็บปวดที่ถูกหยิบยื่นให้......ความรู้สึกดีๆเมื่อกี๊นั้นหายไปอย่างฉับพลัน......ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อร่างบางก็ถูกวงแขนแกร่งยกลอยขึ้นแล้วจับให้นั่งหันหน้าเข้าหากัน......ตอนนี้อากิระนั่งคร่อมอยู่บนตักของยูสุเกะ......ชายผ้ายูกาตะถูกแหวกเผยให้เห็นต้นขาเนียนขาวอย่างไม่ตั้งใจ......ริมฝีปากหนาประกบกับกลีบกุหลาบอันหอมหวานทันที......

“อุ๊บ!!!...”มือเรียวพยามดันไหล่อีกคนออกไป แต่ไม่ได้ผลเพราะถูกอีกฝ่ายจับมารวบไว้ที่หน้าอกของตัวเองซะแล้ว

......เป็นเวลานานที่ยูสุเกะจูบกับอากิระ......ยิ่งได้ยิ่งไม่รู้จักพอ......เหมือนยาเสพย์ติดที่เมื่อลองได้มาซักครั้งแล้วจะต้องเพิ่มปริมาณขึ้นเรื่อยๆ.....ลิ้นอุ่นที่กระหวัดเกี่ยวพันกับ อีกฝ่ายทำหน้าที่ของมันได้อย่างช่ำชอง.....ฉับพลันแววตาของร่างใหญ่ก็เปลี่ยนไป......

“ฮึก~”เสียงครางในลำคอ......มือเล็กบีบไหล่ร่างหนาแรงขึ้นเมื่อยูสุเกะขบกัดลิ้นของเขา......มันไม่ได้รุนแรงมากมายจนถึงขั้นเลือดตกยางออก แต่ก็ทำให้รู้สึกเจ็บจนน้ำตาซึม.....มันก็แค่การหยอกเย้าเท่านั้น ของจริงมันอยู่ต่อจากนี้ต่างหากหล่ะ_......มือสากเริ่มลากไล้ไปมาที่ต้นขานิ่มๆนั้น ลวนลามเข้าไปเรื่อยๆในชายผ้าจนถึงจุดอ่อนไหว......สะกิดแผ่วเบาก่อนจะเล่นหยอกล้อกับมันอย่างนึกสนุก......

“ชอบใช่มั้ยหล่ะ อากิจัง”ถามเสียงเซ็กซี่พร้อมจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อน......ดูก็รู้ว่าพอใจสุดๆ......ร่างบนตักแอ่นกายขึ้นเมื่อใกล้จะสุขสมแต่ยูสุเกะกลับชักมืออกเอาดื้อๆ......วันนี้ไม่รู้ว่าเค้าแกล้งอากิระเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว......
......ร่างเล็กลืมตาเบิกกว้างทันที......กำลังจะขึ้นสวรรค์แล้วแท้ๆ กลับถูกฉุดลงมาซะได้......

“ยะ....อย่า....หยุดสิ”อ้าปากขอร้อง สังเกตได้ชัดเจนเลยว่าตัวร่างบนตักกำลังสั่น

___คงต้องการมากหล่ะสิ___

“ถอดเสื้อให้หน่อยได้มั้ยครับ”พูดพร้อมกับจับมือนุ่มนิ่มมาวางที่หน้าอก......ส่วนมือของตัวเองก็เอากลับไปเค้นคลึง
ยังที่ๆมันจากมา......อากิระปลดกระดุมเชิ๊ตขาวทั้งๆที่มือยังสั่น......จากเม็ดบนเรื่อยลงมา......ถอดเข็มขัดหนังออก
......ปลดตะขอกางเกง......

“ฮ๊า~”เสียงใสหลุดครางออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่ทำยังไงยูสุเกะก็ยังไม่ปล่อยเจ้าตัวเล็กไปสวรรค์ซะที

“ยะ...ยูสุ...เกะ....อย่าทรมาน....อ๊า~....ชั้น....แบบนี้” ทนไม่ไหวแล้ว เมื่อไหร่จะเข้ามาซักที......คนตัวใหญ่อุ้มอีกคนเอาไว้แล้วลุกขึ้นยืน......จัดการถอดกางเกงของตัวเองออกไปให้พ้นทาง...... ใครว่านายทรมานอยู่คนเดียวกันเล่า......ชั้นก็ทรมานเหมือนกันนั่นแหละ......นั่งลงอีกครั้งพร้อมทั้งจับร่างสวยนั้นให้ทับลงมาบนส่วนนั้นของตัวเอง......
“อ๊า~~”อากิระกรีดร้องทันทีที่มีส่วนเกินเข้ามาแทนที่ในช่องทางที่คอดตีบ......ร่างสูงรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก......
เสียงนี้ ฟังแล้วมันสะใจชะมัด ......สะโพกมนถูกบีบและดันให้เคลื่อนที่ไปมาตามที่คนข้างล่างต้องการ จากช้าๆค่อยๆเปลี่ยนมาเป็นเร็วขึ้นเรื่อยๆ......อากิระก็ขยับกายตามจังหวะของอีกคน......

“อา.....อืมมม......”เสียงร้องประสานกัน......ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆตามจังหวะที่ถี่กระชั้น......ช่องทางของร่างน้อยค่อยๆบีบรัดมากขึ้นตามความเสียวซ่านจนอีกคนรู้สึกได้......ในที่สุดของเหลวอุ่นก็พุ่งทะลักเข้ามาในกายที่กำลังอ่อนปวกเปียก......รู้สึกดีเป็นที่สุด......

“ผะ...ผม....รักยูสุเกะนะครับ”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยทั้งๆที่ซบอยู่กับอกของอีกฝ่าย......อากิระมักจะพูดแบบนี้ทุกครั้ง หลังจากที่ได้ร่วมรักกัน......

“เหรอ...ถ้างั้นชั้นขออีกได้มั้ยหล่ะ”ยิ้มเจ้าเล่ห์

“ดะ...เดี๋ยวครับ”เสียงร้องขาดหายไปเมื่อมือซนๆเริ่มปลุกเร้าที่หว่างขาของร่างเล็ก......อีกครั้ง......
......ส่วนนั้นของอากิระถูกมือใหญ่ทั้งบีบรัดทั้งปลุกเร้าไปพร้อมๆกัน......รู้สึกได้เลยว่าตัวเค้าปล่อยออกมามากแค่ไหน......ป่านนี้มือของยูสุเกะคงเลอะไปหมดแล้ว......ร่างหนาผลักอีกคนลงไปนอนกับพื้นแล้วทาบทับเอาไว้......เฝ้าโลมเลียเอาแต่ใจไปทั่ว......ทั้งปลายติ่งหู......ยอดอก......ขบเม้นมันจนพอใจ......แล้ววกกลับมาที่ริมฝีปากเย้ายวน......นิ้วยาวแหวกทางเข้าไปในช่องเร้นลับนั้นอีกครั้ง.....1......2.......3......

“สามนิ้วแล้วนะ อากิจัง” ก้มหน้าจนประชิดกัน

“ยะ...หยุดเถอะ....ฮ๊า~.......ผม......เจ็บบบบ~~”ตอนนี้น้ำตาเม็ดใสๆหยดลงมาแล้ว.....

“ไม่รักชั้นแล้วเหรอ อากิจัง”ถามไปอย่างงั้นแหละ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะสอดใส่ของตัวเองเข้าไปแทนที่

“ฮึก~....ยูสุเกะซังงงงงง”กรีดร้อง......ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกสุขสมอะไรเลยซักนิด......เจ็บไปหมดแล้ว......ที่ส่วนนั้นหน่ะ......
......ร่างสูงยังคงขยับกายเข้าออกไม่หยุด......ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ยิ่งได้ยินเสียงนี้อารมณ์มันยิ่งขึ้น......ปลดปล่อยของเหลวขาวขุ่นเข้าไปในร่างบาง......ยูสุเกะนอนตะแคง เอามือเท้าศีรษะไว้ สายตากวาดมองไปทั่วร่างของอีกคน......จากเส้นผมที่ชื้นเหงื่อ......ใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อ......หน้าอกขาวเนียนที่ถูกแต่งแต้มจนเป็นรอยแดง......และมาหยุดที่ส่วนนั้น......รอยยิ้มแบบนี้อีกแล้ว.....รอยยิ้มร้ายๆโหดๆที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าร่างสูง......พอใจกับผลงานตัวเองเมื่อได้เห็น......ของเหลวสีแดงที่ปนอยู่กับน้ำสีขาวขุ่น.....มันช่างตัดกับพื้นหินอ่อนสีขาวได้ดีจริงๆ......

......ร่างสูงจัดการแต่งตัวจนเรียบร้อยก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง......

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

___ทำยังไงผมก็ไม่เคยก้าวเข้าไปอยู่ในหัวใจของคุณเลยใช่ไม๊ครับ ยูสุเกะซัง___

......เด็กหนุ่มหน้าหวานลืมตาขึ้นหลังจากที่ประตูห้องถูกปิดลง......หยิบยูกาตะขึ้นมาใส่อย่างลวกๆแล้วซุกหน้าร้องไห้กับเข่าตัวเอง......

อากิระเป็นเด็กที่ยูสุเกะเก็บมาเลี้ยง ตอนแรกเค้าก็จะถูกขายไปพร้อมกับคนอื่นๆนั่นแหละ แต่ยูสุเกะมาเห็นเค้าเข้าแล้วเกิดติดใจ ไม่อยากขายให้ใครไป จึงเอามาเลี้ยงไว้ในคฤหาสน์แห่งนี้......เลี้ยงไว้เป็นของเล่น......ทุกครั้งที่ยูสุเกะอยากจะเล่นก็จะเรียกเค้าให้ไปหา และที่ๆนั้นก็เป็นที่เดิมๆ......ในห้องทำงาน......เมื่อเค้าสนองความต้องการจนพอใจแล้ว
ยูสุเกะซังก็มักจะจากไปโดยไม่บอกลา ทั้งๆที่บอกรักไปมากกว่าร้อยครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยเลย......ไม่เคยที่จะได้รับคำๆนั้นกลับมา......มันเป็นเพราะอะไรกัน......

..........................................................

.........................................

.........................

.................

......อากิระก้าวเท้าที่หนักอึ้งตรงเข้าไปในห้องน้ำ......วักน้ำจากก๊อกขึ้นมาล้างหน้าตัวเอง......ทั้งตาทั้งจมูกแดงบวมไปหมด.....แต่แล้วก็ต้องสะดุดกับอะไรบางอย่าง......มันส่องแสงแวววับอยู่ที่นิ้วของเค้า......นิ้วนางข้างซ้าย......

........แหวน มันคือแหวนใช่ไม๊......ตาคู่สวยกระพริบถี่ๆ......ปลายนิ้วเรียวลากไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา......สัมผัสกับโลหะเย็นๆ......รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว.....ยิ้มให้กับข้อความบางอย่างบนแหวนนั่น......

นั่น...... ......ตัวอักษรสีเงินแบบโรมันโบราณที่ถูกสลักเอาไว้บนแหวน......

……LOVE YOU……AKIRA…...

-END-