# Part 9

ณ. ทางเดินในตัวคฤหาสน์อิซากิ เด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกจับตัวมาได้ ได้แต่เดินก้มลงมองพื้นหินอ่อนไปเรื่อยๆ
ในหัวตอนนี้คิดแต่เรื่องของผุ้ชาย2คนที่ถูกยูสุเกะฆ่าตายขึ้นมา.....อีกไม่นานเค้าก็คงเป็นเหมือน2คนนั้นสินะ

“ยูจัง......ผมจะถูกฆ่าตายรึเปล่า?” เสียงของอากิระเริ่มอ่อยลงมากขึ้นเมื่อเริ่มเดินเข้าใกล้ห้องทำงานของยูสุเกะ
ยูไม่ตอบอะไรออกมาได้แต่เดินเงียบๆ.........ความจริงแล้วตัวเค้าเองก็ยังไม่รู้เลยว่ายูสุเกะจะทำยังไงกับเด็กคนนี้
บางทีอาจจะฆ่าทิ้งจริงๆก็เป็นได้

“..........เข้ามา...........” เสียงที่ดังลอดออกมาจากในห้อง ทำเอาคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมา
ยูหันไปมองหน้าอากิระ............ใบหน้าใสๆของเด็กคนนี้ ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด.........ทั้งสงสารทั้งเป็นห่วง ......แต่เค้าจะทำยังไงได้ เค้าไม่สามารถขัดขืนคำสั่งของยูสุเกะได้อยู่แล้ว....... ยูหันหน้ากลับไปที่ประตูค่อยๆหมุนลูกบิดประตูอย่างช้าๆ

“เอาตัวมันเข้ามา ส่วนนายออกไปได้แล้ว” ยังไม่ทันที่จะเดินเข้ามา เสียงคำสั่งของยูสุเกะก็ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“คะ...ครับ” เมื่อได้ยินคำสั่งของเจ้านาย ชายหนุ่มจึงถอยหลังออก แต่ก่อนจะไป ยูก็หันมาบีบไหล่ของอากิระ
เพื่อเป็นการปลอบ............. เค้าคงทำได้เท่านี้ ได้แต่หวังว่ายูสุเกะคงไม่ทำอะไรรุนแรงลงไปหรอกนะ............

“..........................” เมื่อประตูห้องทำงานถูกปิดลง ความเงียบสงบ บรรยากาศที่ดูอึมครึมก็เข้าปกคลุมห้อง
สายตาของยูสุเกะที่จ้องมองมา............มันชวนให้รู้สึกกดดัน......... อึดอัด............ และน่าหวาดกลัว.......... จนแทบจะอยากอาเจียนออกมา................ อากิระเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องในขณะที่ยูสุเกะยังคงจดจ้องอยู่อย่างนั้น
และก็ไม่มีคำพูดจาอะไรออกมาสักนิด........หลายนาทีผ่านไป........เสียงล้อเก้าอี้กำมะหยี่สุดหรูของยูสุเกะดังขึ้นเนื่องมาจากการขยับตัวของชายหนุ่มทำเอาอากิระสะดุ้ง..........ตัวเริ่มสั่นขึ้นมาเมื่อเห็นว่ายูสุเกะลุกเดินเข้ามาที่เค้าแล้ว

“เป็นยังไงบ้างล่ะ?.........คงจะมีความสุขมากเลยสินะ............ที่ได้ออกไปจากที่นี่น่ะ ”
ยูสุเกะที่ยืนอยู่ข้างหน้าของอากิระพูดขึ้นมา......น้ำเสียงที่ฟังดูเหยียดหยัน..............ถ้าเป็นเมื่อก่อนอากิระคงจะกล้าต่อปากต่อคำพูดออกไป.......แต่ว่าในวันนี้.........เค้าไม่มีความกล้าเลยสักนิด............... ไม่กล้าที่จะพูด..........แม้แต่สบตาเค้าก็ยังไม่สามารถทำได้เลย

“หึ....ไปหมกตัวอยู่บ้านผู้ชายคนไหนมาล่ะ?”

“...................................”

“ชั้นถามทำไมไม่ตอบ ห๊ะ!!!!!!” เสียงที่เคยฟังดูเยือกเย็นกลายเป็นแข็งกร้าวขึ้นมา ..........เมื่อเห็นท่าทางของอากิระในตอนนี้.............อากิระที่กลัวจนไม่กล้าพูด...............แต่ในความคิดของยูสุเกะการกระทำแบบนี้มันคือการท้าทาย
และกวนโมโหได้ดีเลยทีเดียว…………มือใหญ่เอื้อมไปกระชากเสื้อของอากิระเข้ามา............เสื้อตัวที่ใส่อยู่นี่.....เป็นของคนที่ไปค้างด้วยสินะ..............เป็นแค่ของเล่นธรรมดาๆแต่ยังคิดจะหนีเจ้าของไปหาคนอื่น.......!!!

“ชั้นถามว่าไปอยู่กะใครมา.......พูดมาสิ.....ชั้นบอกให้พูดไง!!!!!!!!!” มืออีกข้างที่เหลือบีบเข้าที่แก้มของเด็กหนุ่มอย่างแรงจนหน้าสวยเริ่มเบ้ขึ้นมาแล้ว

“อึก...คุณยูสุ.....เกะ....ก็ทราบแล้ว.....มะ....ไม่ใช่เหรอไงครับ” อากิระพยายามพูดตอบออกมาอย่างยากลำบาก
ยิ่งตอนนี้แรงบีบของยูสุเกะแรงมากซะจนทำเอาน้ำตาคลอออกมาแล้ว

“ใช่...!!!ชั้นรู้ ทานิอุจิ ชินยะ........ในเมื่อมันกล้ามายุ่งกะของเล่นของชั้น.......ชั้นก็จะไม่ให้มันมีชีวิตอยู่อีกต่อไป”

“อย่านะฮะ.....รุ่นพี่ไม่ได้ทำอะไรผิด.......อย่าทำอะไรรุ่นพี่เลยนะฮะ.....ผม....ผมผิดเองที่หนี......ขะ....ขอโทษครับ”

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน......ถึงได้กล้ามาสั่งชั้น!!!!……” ผลักตัวเด็กหนุ่มออกห่าง จนอากิระเซไปกะแทกกับขอบ
โต๊ะทำงานอย่างแรง.......ยังไม่พอทั้งๆที่ตอนนี้เจ็บท้องจนแทบยืนไม่ไหว......ยูสุเกะก็กระชากแขนให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณ...ยูสุเกะ......ผมขอโทษ...........ผมไม่ได้คิดที่จะสั่ง....แต่ผม............” อากิระเถียงออกไปทั้งที่ยังกล้าๆกลัวๆอยู่
อากิระที่พยายามจะเงยหน้าพูด แต่พอเห็นแววตาที่เกรี้ยวกราดของยูสุเกะก็จึงต้องหันหน้าหนี

“ผม...ผม...ผมอะไร......พูดออกมาให้หมดสิ!!!!!!รู้มั้ย....ชั้นเกลียดคนทรยศ.....ไม่ว่าใครต่อใครก็เชื่อใจไม่ได้ทั้งนั้น แม้แต่เด็กไร้ค่าอย่างเธอ.......ของเล่นที่ชั้นคิดว่าไม่มีทางจะหนีชั้นไปได้............ชั้นประมาทเกินไปแล้ว............ทั้งๆที่เป็นแค่ของเล่นแท้ๆ......” ยูสุเกะตะคอกไปทั้งยังเขย่าตัวอากิระอย่างแรง

“เจ็บ.....ปล่อยผม.....ผมเจ็บ...คุณยูสุเกะ.......ปล่อยผมเถอะครับ” อากิระกัดฟันเอ่ยปากร้องอ้อนวอนออกมา

“เธอไม่มิสิทธ์มาร้องขออะไรทั้งนั้น.....ไม่เข้าใจรึไง......อยู่ในฐานะอะไรเคยจำใส่สมองบ้างมั้ย---???”
ตะคอกเสียงดัง ทั้งยังจับร่างของอากิระโยนออกไปจนล้มลงไปกองที่พื้น........และแล้วร่างสูงเริ่มหัวเราะออกมา
มือก็เริ่มปลดเข็มขัดของตัวเองออก......เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่มที่ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“จะต้องให้ชั้นทำให้เข้าใจใช่มั้ย....ว่าคนอย่างเธอมันอยู่ในฐานะอะไรน่ะ?” กระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมาพลางจัดการ
ขึ้นคล่อมตัวอากิระ ทั้งยังกระชากกางเกงของเจ้าตัวโยนออกไปทันที

“อะ.....คุณยูสุเกะ.....อ๊า~” ร้องเสียงหลงออกมาทันที เมื่อคนที่ทับอยู่บนร่างกายตัวเอง........สอดแทรกกายเข้าไปในร่างกายของอากิระอย่างรุนแรง........ไม่มีการปลุกเร้าอารมณ์เลยสักนิด........มือทั้ง2ข้างของเด็กหนุ่มพยายามดิ้นรนขัดขืน.......พยายามใช้กำลังที่มีดันร่างของยูสุเกะออกอย่างทรมาณ

“เจ็บ......ฮึอ.....อึก....ไม่......คุณยู....สุ....อ๊า.” ไม่ได้ผลอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นการดิ้นรนด้วยตัวเอง หรือจะเป็นการขอร้องอ้อนวอน............เพราะยูสุเกะยังคงขยับท่อนล่างเข้าใส่อย่างไม่ยั้ง........ผิวที่เสียดสีกันทำเอาใบหน้าสวย
นิ่วขึ้นมาเพราะความเจ็บท่อนล่างเป็นอย่างมาก.......ถึงทุกครั้งยูสุเกะไม่ค่อยที่จะอ่อนโยนแต่ก็ไม่เคยที่จะทำรุนแรง
ได้ถึงขนาดนี้เลย

“ทำไมชั้นต้องสนใจเธอด้วย........ในเมื่อเธอก็เป็นแค่ที่ระบายความใคร่ของชั้นเท่านั้น.......และในเมื่อความใคร่ความต้องการของขั้นมันรุนแรงมากมายขนาดนี้..........มันก็เป็นหน้าที่ที่เธอต้องทนรับ เข้าใจมั้ย!!!!”

“ไม่.....ผมขอโทษ.....ฮึก......ผมเจ็บ......ดะ....ได้โปรด......” เด็กหนุ่มขอร้องอ้อนวอนออกมา เสียงสั่น

“บอกให้ทนก็ทนไงเล่า!!!!!พูดไม่รู้เรื่องรึไง!!!” มือกดใบหน้าของอากิระแน่น แล้วก็กะแทกกายเข้าใส่อย่างไม่ยั้ง
อากิระเม้มปากไว้แน่น.......เจ็บ จนเหมือนร่างกายจะแตกสลายแล้ว.....ไม่ไหว เมื่อไหร่จะหยุดซักที..........

กิจกรรมที่ยูสุเกะกระทำอย่างโหดร้ายต่อร่างกายของอากิระดำเนินผ่านไปนานทีเดียว...........จนในที่สุดเค้าก็ค้าง
อยู่ในตัวของอากิระสักพัก ก่อนจะถอนตัวออกมา..............อากิระถอนหายใจออกมาเมื่อมันเสร็จสิ้นลงไปได้ซะทีกับการกระทำเยี่ยงสัตว์ของยูสุเกะ.............แขนที่คอยผลักดันยูสุเกะตลอดเวลาตกลงมาที่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง...........แต่แล้วหน้าของอากิระก็เริ่มซีด...........เมื่อพบว่าส่วนล่างของเค้าเลือดไหลออกมามากมายเลยทีเดียว

“ฮือ....” อากิระในตอนนี้หน้าเสียเป็นอย่างมาก........... ทั้งเจ็บ ทั้งตกใจ.......... ส่วนยูสุเกะมองคราบเลือดที่อวัยวะของเค้าเอง.....และแน่นอนของเหลวสีแดงนี้ไม่ได้เกิดมาจากเค้าแน่ๆแต่เป็นของเจ้าของเรือนร่างขาวผ่องนี้
ต่างหาก.......สายตาของยูสุเกะจับจ้องไปที่คราบเลือดที่เรียวขาขาวของอากิระกับคราบน้ำสีขาวขุ่นที่ตัดกันแล้วก็
ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา

“คุณ....ยูสุเกะ.....มะ....ไม่นะ.....” เสียงร้องโวยวายลั่นของอากิระดังขึ้นเมื่อ มือใหญ่ของยูสุเกะจับกระชับสะโพกของอากิระเข้าหาอีกครั้ง ..........และแน่นอนเมื่อยูสุเกะได้เข้าไปในตัวของอากิระอีกครั้งถึงกับทำเอาน้ำตาของ
เด็กหนุ่มไหลพรากออกมาทันที

“อะไรกัน......ร้องไห้เหรอ.....น่าแปลกใจซะจริงนะ ที่ได้เห็นน้ำตาของเธอเนี่ย?” พูดไปในขณะที่มือบีบคลึงสะโพก
ของอากิระอย่างหนำใจ ส่วนล่างก็เข้าออกๆจากสะโพกของอากิระอย่างถี่ยิบ..........เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังไปทั่วห้อง จนร่างข้างใต้ทนรับความเจ็บปวดไม่ไหวแล้ว ถึงกับหมดสติไปในที่สุด............และเมื่อน้ำขุ่นสีขาวของยูสุเกะได้ปลดปล่อยเข้าสู่ร่างกายของอากิระอีกครั้ง เค้าจึงถอนตัวออกมา......จัดการจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วก็ลุกเดินออกจากห้องไปทันทีทิ้งให้ร่างของอากิระที่ช่วงล่างเปลือยเปล่า........มีทั้งคราบเลือดและคราบน้ำรักของยูสุเกะเปรอะตัวไปหมดนอนกองอยู่ที่พื้นอย่างนั้น โดยที่เค้าไม่ได้สนใจต่อร่างนั้นเลยสักนิด..........................

#############################################

เมื่อออกมาจากห้องทำงานแล้ว ยูสุเกะก็เดินหน้าเครียดออกมาตามทางเรื่อยๆ เสียงร้องคร่ำครวญที่ฟังดู
ทรมาณของอากิระยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเค้า .....ให้ตายสิ ..... ทำไมต้องไปคิดถึงด้วยนะ เด็กบ้านั่นจะเจ็บก็ช่างสิ

“คุณยูสุเกะครับ.....คือว่า.....คุณเรียว..........” เมื่อเดินออกมาถึงห้องโถง ก็ได้พบกับยู ที่รีบเดินเข้ามารายงาน
ถึงแขกที่บุกมาถึงคฤหาสน์อิซากิ

“ยูสุเกะ......วันนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะ” เสียงของชายหนุ่มที่ยูกำลังเอ่ยถึง รีบวิ่งเข้าหายูสุเกะอย่างเร็ว

“เรียวเฮ......มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” ยูสุเกะถามขึ้นอย่างแปลกใจก็เรียวเฮไม่ได้มาที่นี่นานแล้วเหมือนกันนี่

“มาสักพักแล้ว....แต่เจ้าหุ่นยนต์ของยูสุเกะน่ะ ไม่ยอมให้ผมเข้าไปหายูสุเกะ” เรียวเฮหันไปเหล่มองยูอย่าง
เคืองๆ จริงๆแล้วเรื่องที่ไม่ยอมให้เข้าหายูสุเกะน่ะไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก แต่ไอ้ที่ทำให้เค้าไม่พอใจน่ะ ก็เพราะว่า
ทั้งๆที่นานๆเค้าจะมาที่นี่....แทนที่ยูจะคอยมาเอาใจ ที่ไหนได้ เอาแต่ใจลอย คอยชะเง้อไปที่ห้องทำงานยูสุเกะ
อยู่ได้ เป็นแฟนกันประสาอะไรนะ -*- ..........ส่วนยูที่ได้ยินคำตัดพ้อของเรียวเฮก็ได้แต่ยืนเฉย.......... ก็เรื่องของเค้ากับเรียวเฮมันเป็นความลับนี่............ แม้แต่คุณยูสุเกะก็ไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของเค้ากับเรียวเฮเลย

“ยูสุเกะ....ทำไมเหงื่อออกเยอะล่ะ ไปทำอะไรมาเนี่ย ห้องทำงานก็ติดแอร์ไม่ใช่เหรอ?” เรียวเฮคนช่างสังเกต
เอ่ยถามขึ้น ยูสุเกะได้แต่ยิ้มๆ ถึงแอร์ในห้องจะเย็นก็จริงแต่ความเร่าร้อนของเค้ากับอากิระในห้องเมื่อกี๊มันก็ทำให้
ความเย็นของเครื่องปรับอากาศหมดความหมายทันที

“โอเคๆเรียวเฮ รอที่นี่ก่อนละกัน เดี๋ยวชั้นไปอาบน้ำก่อนแล้วเดี๋ยวไปทานข้าวกัน” ยูสุเกะส่งยิ้มให้เรียวเฮ
อย่างอ่อนโยน......ยู ได้แต่มองคนทั้งคู่อยู่เงียบๆ 2คนนี้ เหมาะสมกันดีเหลือเกินนะ.........

“เร็วๆนะครับ พ่อบอกว่าให้รีบๆด้วยล่ะ” ยูสุเกะพยักหน้าให้แล้วก็หันหลังเดินขึ้นบันไดไป.....เมื่อยูสุเกะไปแล้ว
ยูก็เลยตัดสินใจเดินไปทีห้องทำงานของยูสุเกะ ไม่สนใจเรียวเฮที่ยืนอยู่ซักนิดเลย

“จะไปไหนน่ะ....ทำไมต้องมาทำท่าทางเย็นชากับเราด้วย?” เรียวเฮเดินไล่ตามยูอย่างหงุดหงิดๆ

“ผมเปล่า.....บางทีผมก็คิดว่าคุณกับคุณยูสุเกะน่าจะไปด้วยกันได้ดีนะครับ” ยูพูดเสียงนิ่งๆ....เค้าเป็นแค่เลขากระจอกๆส่วนคุณยูสุเกะเป็นถึงเจ้าของอิซากิกรุ๊ปผู้มีอิทธิพล.....พอมาคิดดูแล้ว คนอย่างเค้าไม่คู่ควรกับเรียวเฮ
เลยซักนิด

“พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง ยู!!เรารักยูนะ ไม่ได้รักยูสุเกะ.....ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วย” เรียวเฮเม้มปากแน่น มองตาม
แผ่นหลังของยูไปอย่างไม่พอใจ เอะอะๆก็โยนให้ยูสุเกะทั้งปี

“ยังไง วันนี้ก็ขอให้ทานข้าวอิ่มอร่อย สนุกด้วยกันนะครับ” ยูทำเป็นไม่สนใจคำบอกรักของเรียวเฮ ซักเท่าไหร่นัก

“นี่....หึงอยู่เหรอ?”

“เปล่า....ก็แค่....” ท่าทางตะกุกตะกักของยู ทำให้เรียวเฮเริ่มยิ้มออกมาได้

“นึกว่า ยู จะเย็นชาอยู่ตลอดซะอีก ที่แท้ก็หึงเป็นด้วย น่ารักจังนะ” เรียวเฮหัวเราะออกมาอย่างขำๆกับท่าทาง
ของชายหนุ่มที่เดินเงียบไปแล้ว

---- แกร๊ก ---

เมื่อประตูห้องถูกเปิดเสียงหัวเราะของเรียวเฮหยุดนิ่งไปทันทีที่เห็นสภาพของเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นห้องทำงาน
ของยูสุเกะ

“คุณ...อากิระ” ยูเดินเข้าไปคว้าผ้าเอามาคลุมตัวของอากิระที่เต็มไปด้วยรอยบีบเป็นจ้ำๆทันที และยิ่งเห็นรอยเลือดที่อยู่บนพื้น ยิ่งทำให้ยูรู้สึกสงสารเด็กคนนี้มากนัก คุณยูสุเกะไม่น่าทำรุนแรงขนาดนี้เลย

“นี่...ยูสุเกะทำเหรอ?” เรียวเฮหันมาถามยูที่กำลังช้อนตัวอากิระขึ้นมาอุ้มอยู่

“......ครับ.....”

“อะไรกัน.....ทำไมถึงได้โหดร้ายแบบนี้นะ......น่าสงสารเด็กนี่จริงๆ” เรียวเฮมองคนที่ยูอุ้มอยู่อย่างสงสารจับใจ
เด็กคนนี้สินะ ที่เจอกันในห้องทำงานที่บริษัทของยูสุเกะ .....มิน่าล่ะ....ตอนนั้นแววตานายถึงได้ดูเศร้าแบบนั้น

..............ยูสุเกะพี่ชายที่แสนดีในสายตาของเรียวเฮ จริงๆแล้วเป็นคนยังไงกันแน่นะ???...........

To be Con
“เอาล่ะเรียวเฮ....ไปกันรึยังล่ะ?” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ตอนนี้เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ทำให้
ร่างนั้นยิ่งดูหล่อ เท่ ลึกลับ มากยิ่งขึ้นกว่าเดิมซะอีก

“ทำไม ยูสุเกะถึงทำหน้าตาไม่ทุกข์ร้อนอะไรแบบนั้นได้ล่ะฮะ....ทำอะไรไว้ ทำไมไม่รู้สึกบ้าง?”
เรียวเฮที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟาเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่พอใจ

“หา....นี่ชั้นไปทำอะไรไว้ล่ะ?” ยูสุเกะยิ้มให้อย่างไม่ค่อยรู้เรื่องนักว่าเรียวเฮพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

“เด็กที่อยู่ในห้องทำงานไงฮะ.....ทำไมถึงต้องทำรุนแรงแบบนั้นด้วย!!!!!” ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับยูสุเกะ ทั้งยังขึ้นเสียงใส่อีกด้วย .............. ที่ทำอย่างนั้นมันโหดร้ายมากเลยนะ................ยูสุเกะ....................

“..........เข้าไปในห้องชั้นมาเหรอ?........” จากที่ยิ้มแย้มกลับเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่นิ่งเฉยแทน........พอเห็นแบบนั้น
เรียวเฮจึงเริ่มชะงัก...........ก็....ยูสุเกะตอนนี้ดูน่ากลัวชะมัดเลย..................

“ถ้าไม่เข้าไปก็คงไม่ได้เห็นเรื่องป่าเถื่อนแบบนี้หรอกฮะ.....ผมไม่เข้าใจเลย.......ทำไมถึงต้องทำร้ายกันแบบนั้นด้วยล่ะ
ยูสุเกะรักเด็กคนนั้นเหรอ.........แล้วเค้ารักยูสุเกะรึเปล่า?.........คงจะไม่สินะถึงได้ทำรุนแรงบังคับเด็กคนนั้นน่ะ”

“เหอะ.....ฟังนะ.....ชั้นไม่ได้รัก!!!ชั้นซื้อตัวอากิระมาแล้ว เด็กนั่นก็ต้องเป็นของๆชั้น ที่ชั้นจะทำอะไรก็ได้
ก็แค่ของเล่นที่ไว้ระบายความใคร่เท่านั้น......เข้าใจไว้ด้วย!!”

“อะไรกัน.......ทำไมถึงพูดออกมาแบบนี้.......เท่าไหร่? ยูสุเกะซื้อมาเท่าไหร่ ผมจะขอไถ่ตัวเด็กคนนั้นเอง”
เรียวเฮฝืนใจมองสบตาคมของยูสุเกะที่จ้องมาอย่างไม่รู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่

“ขอโทษนะ.....ชั้นไม่ขายเด็กนั่นให้หรอก.....แต่ว่าถ้านายอยากได้จริงๆนะ....ก็รอให้ชั้นเล่นจนเบื่อแล้วชั้นจะโละ
ทิ้งให้นายเล่นต่อแล้วกัน.....ดีมั้ยล่ะ?” ยูสุเกะกระตุกยิ้มขึ้น ทำเอาคนตรงหน้าถึงกับหน้าชาไปทันที

“ยูสุเกะ----!!!!”

“ทำไมไอ้เด็กนั่นมันไปยั่วยวนอะไรนายเข้ารึไงเรียว......ห๊ะ.........ถึงได้มาทำเป็นห่วงมันแบบนี้น่ะ”
ยูสุเกะขึ้นเสียงใส่บ้างแล้ว นอกจากนั้นตอนนี้เค้ายังหุนหันเดินไปที่ห้องทำงานตัวเอง แต่เมื่อเปิดเข้าไปก็ไม่พบ
ร่างของอากิระแล้ว

“ไปไหน.....!!!อากิระไปไหน.....ยู.......นายเอาอากิระไปไหน?” ยูสุเกะที่กำลังฉุนเฉียว อารมณ์เสียอย่างรุนแรงหันมาตะคอกเสียงดังใส่เลขาคนสนิท

“ผมพาไปที่ห้องแล้วฮะ....ตอนนี้คุณอากิระกำลังหลับอยู่…………” เมื่อได้ยินคำตอบยูสุเกะก็รีบเดินกะแทกเท้าขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง โดยที่มีเรียวเฮและยูรีบเดินตามไปด้วย

“เรียว.....กลับบ้านไปซะ!!!!จำไว้นะ....อย่ามายุ่งเรื่องของชั้น.....ยูพาเรียวเฮไปส่งที่บ้าน” หันกลับเพื่อไล่คนทั้ง2ให้ออกไป ยูพยักหน้าตอบรับเจ้านายตัวเอง เค้าพยายามเดินเข้ามาดึงแขนของเรียวเฮให้เดินออกไปด้วยกัน

“ยูสุเกะ.......ผม.......ขอร้องล่ะ” เรียวเฮยังพยายามที่จะพูดกับยูสุเกะ......แต่ว่า................
“กลับไปซะ.....” ยูสุเกะพูดสั่งเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็รีบหันกลับเดินขึ้นไปบนชั้นบนอย่างรีบร้อน เรียวเฮจึงต้อง
เดินตามยูไปอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก.......ส่วนยูสุเกะที่กระชากบานประตูออกอย่างแรง จนทำให้คนที่นอนหลับอย่างเพลียๆอยู่บนที่นอน ค่อยๆลืมตาขึ้น

“อ๊ะ....คุณยูสุเกะ” ริมฝีปากที่แห้งผากส่งเสียงครางเรียกชื่อของคนตรงหน้าอย่างตื่นๆ

“ทำไม.....เห็นหน้าชั้นแล้วต้องตกใจกลัวขนาดนั้นเชียวหรอไง...... “ ยูสุเกะเดินก้าวมาที่เตียง สายตาคมวาวจับจ้อง
ไปที่ร่างของเด็กหนุ่มที่นอนขยับตัวหนีอย่างกลัวๆ

“ไปยั่วยวนเรียวเฮแบบไหนกันนะ.....ถึงได้ทำให้เรียวอยากซื้อตัวเธอน่ะ.....ร้ายไม่เบาเลยนะ” ยูสุเกะบีบคางมล
จับให้หันมองจ้องที่หน้าของตัวเอง

“ผม...ผมเปล่า....ผมไม่ได้ทำอะไร.....” อากิระพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก ยูสุเกะยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะออกมา

“จำไว้นะ.....ร่างกายทุกส่วนของเธอเป็นของชั้นคนเดียว.......ร่างกายเธอที่สนองความต้องการชั้นได้ถึงอกถึงใจขนาดนี้ ไม่มีทางทิ้งไปให้ใครง่ายๆหรอก และเธอก็จงรู้เอาไว้ซะว่าไม่มีวันที่เธอจะออกไปจากชีวิตชั้นได้.....เข้าใจมั้ยอากิระ!!อ้อ......ที่สำคัญ..... อย่าได้คิดว่าที่ชั้นทำแบบนี้เพราะชั้นพิศวาสเธอหรอกนะ.......เพราะตุ๊กตาที่ไว้ระบายความใคร่
มันไม่จำเป็นที่จะต้องได้ความรักอยู่แล้ว” พูดจบก็สะบัดหน้าของอากิระออกอย่างแรง ........คำพูดร้ายกาจของผู้ชายคนนี้มันถึงกับทำให้น้ำตาของอากิระไหลออกมาได้อย่างไม่รู้ตัว............ทำไมต้องไปร้องไห้ด้วย อากิระ...............
ลืมไปแล้วเหรอ..........ว่าเราจะเข้มแข็ง.............จะไม่ร้องไห้อีก..................

“ร้องไห้เหรอ.....นี่เธอคงไม่ได้เกิดรัก ชอบ ชั้นขึ้นมาหรอกนะ.........ทั้งๆที่ชั้นร้ายกาจกับเธอบ่อยๆยังรักชั้นได้ลงเหรอ
รึว่า หลงรักลีลา และเซ็กส์ที่ชั้นปรนเปรอให้ล่ะ......เธอนี่มันร่านไม่เบาเลยนะ อากิระ!!” ใบหน้าหล่อมีรอยยิ้มเยาะ
ปรากฏออกมา.......เค้าค่อยๆล้มลงใช้ปลายลิ้นอุ่นๆเลียน้ำตาบนใบหน้าขาวซีดของอากิระ

“ผม......ไม่ได้รักคุณ....ไม่มีวัน!!!”

“หึ....ก็ดี.....อย่างนี้มันจะได้แฟร์ๆมีเซ็กส์โดยที่ไม่ต้องมีความรักมาเกี่ยวข้องด้วย.......”
ยูสุเกะพูดพลางแกะกระดุมเสื้อของอากิระออกอย่างใจเย็นทีละเม็ดๆ จนเห็นผิวขาวที่ช่างยั่วยวนตัณหาของเค้ามากเหลือเกิน มือใหญ่ลูบแผ่นอกขาวอย่างช้าๆสัมผัสผิวนุ่มอย่างเพลินใจ แต่ก็สะดุดลงเมื่อมือของอากิระเข้ามาจับมือ
ของเค้าออกซะก่อน

“อากิระ---!!!”

“ผมไม่อยากมีอะไรกับคุณทั้งนั้น.....ทั้งความรักทั้งเซ็กส์เข้าใจมั้ย?......คุณซื้อผมมาก็จริง แต่ผมก็ยินยอมที่จะทำงาน
อย่างอื่นตอบแทน.......จะให้ผมเป็นคนใช้ เป็นทาสใช้แรงงานก็ได้......แต่ ขอร้อง.....อย่าทำกับผมแบบนี้เลย......
คุณเองก็มีคนที่ยินยอมพร้อมใจที่จะทอดกายให้อยู่แล้วหลายคน..........แล้วทำไมถึงต้องมา.............”

“หยุดพูดซักที.....ไม่อยากมีอะไรกับชั้นนักเหรอ......คิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่.....??” ยูสุเกะกดไหล่ของ
อากิระกดลงบนเตียงนุ่มอย่างแน่นหนา ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด ใบหน้าคมคลอเคลียซอกคอขาวอีกครั้ง ขบกัดเม้ม
ไปทั่ว อีกทั้งมือยังสอดเข้าไปในกางเกงของคนที่ถูกทับอยู่ข้างล่าง

“โอ๊ย...ฮึก...” อากิระร้องออกมาเพราะบาดแผลที่ช่องทางลับของเค้ายังคงเจ็บไม่หาย พอนิ้วของยูสุเกะมาแตะ
ถึงแม้จะแค่แตะเบาๆก็เถอะ แต่มันก็เจ็บจนน้ำตาเล็ดออกมาทีเดียว ยูสุเกะที่เห็นท่าทีอย่างนั้น จึงดึงมือออกจาก
กางเกงของเด็กหนุ่ม ทั้งยังยอมผละตัวปล่อยให้ร่างข้างใต้ได้เป็นอิสระ

“นอนพักซะ....แล้วเดี๋ยวเย็นๆตื่นมาแล้วจะให้คนเอายามาให้” พูดจบก็ลุกออกจากเตียงเดินออกจากห้องไป
อากิระกระชับเสื้อผ้าตัวเองที่หลุดออกมาใส่เข้าเหมือนเดิม.......ทั้งยังมองตามหลังยูสุเกะออกไปจนลับตา........สายตาที่มองตามยูสุเกะไปนั้นเป็นสายตาที่แสดงถึงความสับสนและยากที่จะเข้าใจนัก..............?

+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+

“ไม่เข้าใจเลยจริงๆ.......ยูสุเกะเป็นอะไรน่ะ.........ทำไมถึงเป็นคนแบบนั้นได้นะ น่าโมโหที่สุด” ในรถคันหรู
เรียวเฮที่นั่งเคียงคู่คนขับยังคงนั่งกอดอดหน้าบูดอย่างโมโหสุดฤทธิ์

“ใจเย็นเถอะครับ.....นี่มันเป็นเรื่องของคุณยูสุเกะเค้า” ยูที่นั่งเงียบทนฟังเรียวเฮบ่นอยู่นานพูดขึ้น......จริงๆแล้ว
มันยังมีอีกหลายเรื่องนักที่เรียวเฮไม่เคยรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของยูสุเกะน่ะ........

“ใจเย็นได้ไงเล่า......ถ้ายุสุเกะไม่ได้รักแล้วทำไมต้องข่มขืนเด็กนั่นด้วย.....แย่ที่สุดเลย.....” ยังคงบ่นงึมงำๆไม่เลิก

“ยูก็อีกคน....ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วทำไมถึงไม่ทำอะไรบ้าง ทำไมถึงไม่ช่วยฮะ??”

“ผมเป็นแค่ลูกน้องของคุณยูสุเกะ...ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของคุณยูสุเกะอยุ่แล้ว”

“โธ่เอ๊ย.......แต่ว่า......นายน่ะเป็นหุ่นยนต์จริงๆรึไงฮะ? ถูกตั้งโปรแกรมให้เอาแต่เชื่อฟังคำสั่งโง่ๆของยูสุเกะตลอด
เคยหัดคิดเอาเองบ้างได้มั้ยเนี่ย?” เรียวเฮโวยวายใส่ จนยูเริ่มหน้านิ่งมากกว่าเดิมแล้ว

“ทำไมคุณเรียวเฮต้องโมโหขนาดนี้.....คุณโมโหที่คุณยูสุเกะไปมีอะไรกับคนอื่นที่ไม่ใช่คุณ....ใช่มั้ยครับ?”

“ว่าไงนะ....ทำไมพูดแบบนี้......ต้องให้พูดกี่ครั้งว่าเราไม่ได้รักยูสุเกะน่ะ”

“แต่ท่าทางที่คุณทำอยู่.....มันดูเหมือนว่าคุณหึง หวงคุณยูสุเกะมากกว่านะ” ยูพูดไปขับรถไปเรื่อยๆโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าคนข้างๆเลยสักนิด

“เออ---!!!เรารักยูสุเกะ เราหึงยูสุเกะ......ก็แน่ล่ะ.....ยูสุเกะทั้งหล่อ เท่ รวย มีอำนาจยิ่งใหญ่แบบนั้น ใครจะไม่รักได้ล่ะ
ไม่เหมือนนายหรอก ทึ่ม ซื่อบื้อ ไม่มีใครรักหรอก นายน่ะ!!!!”

--------------เอี๊ยดดดด-----------------

จู่ๆยูก็จอดรถอย่างกะทันหัน ทั้งยังลงอ้อมมาเปิดประตูรถทางฝั่งของเรียวเฮออกมา กระชากแขนของคนหน้าหวานอย่างแรง

“อะไรของนายน่ะ.....จะทำอะไร?” เรียวเฮพยายามสะบัด แต่ยูไม่ตอบอะไรทั้งนั้น เค้าเปิดประตูด้านหลังแล้ว
ผลักตัวเรียวเฮให้นอนลงบนเบาะหลังนั้นทั้งยังเข้ามาประชิดตัวของเรียวเฮอีกด้วย

“นี่ อย่าทำอะไรบ้าๆที่นี่นะ.....ยู......ออกไปนะ!!!!!” เรียวเฮร้องโวยวายลั่นเมื่อยูเริ่มกดจูบริมฝีปากลงบน
ปากแดงฉ่ำของเรียวเฮอย่างรุนแรง

“ทำไมล่ะ.....ผมมันทึ่ม ซื่อบื้อมากนักเหรอ.....แล้วเวลาแบบนี้ล่ะ ทึ่มอย่างที่คุณพูดเมื่อกี๊รึเปล่า??”
ยูกระชากเสื้อของคนตรงหน้าออก ทั้งยังก้มลงใช้ปลายลิ้นโลมเล้าไปทั่ว .........จนถึงจุดอ่อนไหวของเรียวเฮ
ที่ชูชันท้าทายสัมผัสของยูนัก.......ไม่รอช้าเค้าจัดการปรนเปรอให้เรียวเออย่างถึงใจ.........มือ2ข้างของคนหน้าหวาน
ขยุ้มเส้นผมของยูไว้แน่น........ใช่แล้ว.......ยูไม่ได้ทึ่ม อย่างที่เค้าพูดไว้สักนิด.........ยูเป็นผู้ชายร้อนแรงออกอย่างนี้

“ฮึก.....ยู....อื้อ......” เสียงครางถูกปลดปล่อยออกมาเมื่อได้รับแรงกะแทกจากตัวของยูอย่างเร่าร้อน มือของยูก็บีบ
กระชับสะโพกของเรียวเฮไว้แน่น เหงื่อเม็ดเล็กๆไหลออกมาอย่างมากมาย

“ยู....ขอ....โทษ.....ระ.....เรารักยู......” มือไม้กวัดแกว่งตวัดกอดรัดแผ่นหลังกว้างไว้แน่น....ถ้าตอนนี้เรียวเฮ
ลืมตามองหน้ายูอยู่.........เค้าคงจะได้เห็นรอยยิ้มบางๆของชายหนุ่มอย่างแน่

“ฮ้า......ยะ......ยู........แรงอีก.......อีกสิ......อื้อ.....”

“ผม.....ผมรักคุณ.....เรียวเฮ......” ร่างทั้ง2ร่างในรถต่างปรนเปรอความสุขให้กันอย่างเปี่ยมล้นอยู่นานสักพักและหลังจากที่ได้ปรดปร่อยอารมณ์ออกมาจนหมดแล้วทั้งคู่จึงค่อยผละออกจากกัน

“ขอโทษนะครับ.....ที่ผมทำแบบนั้น” ยูกลับเข้ามานั่งที่ตำแหน่งคนขับเหมือนเดิม เค้าหันไปมองหน้าเรียวเฮ
อย่างรู้สึกผิดขึ้นมา

“อือ....เราก็ผิดเหมือนกันที่เอาเรื่องคนอื่นมาตะคอกใส่ยูน่ะ......แต่ที่เราพูดน่ะเป็นเรื่องจริงนะ.....เรารักยู”

“ครับ.....ผมรู้ครับ” หันมายิ้มให้เรียวเฮอย่างเขินๆ

“ดีนะ....ที่ตรงนี้มันมืดไม่ค่อยมีรถผ่าน....ไม่งั้นได้อายแน่ๆเลย” เรียวเฮก้มหน้าพูดอย่างเขินๆเช่นกัน

“แต่เมื่อกี๊ตอนนั้น.....ไม่เห็นคุณเรียวเฮจะพูดแบบนี้เลย แถมยังเร่งให้ผมแรงๆอีกนี่นา”

“อ๊ะ....ยู......ไม่ต้องพูดแล้ว กลับบ้านๆ” เรียวเฮหน้าแดงแป๊ดแล้ว มือกอดอกแล้วก็ทำเป็นหันมองออกนอกหน้าต่าง
ไม่กล้ากันมาทางยูที่กำลังยิ้มอย่างขำๆเลยสักนิด

to be continued.