KIZUNA

ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของพวกสมาชิกในวงลีด....ในห้องนี้หลังจากเสร็จสิ้นการซ้อมที่ทรหดแล้ว ก็มีเพียงอากิระที่กำลังง่วนกับการเก็บของอยู่ในห้องนี้คนเดียว

“อากิระ.....ทำไมไม่กลับพร้อมชั้น?” ร่างบางที่กำลังหยิบของออกมาจากตู้ล็อคเกอร์ หันมาชำเลืองตามอง
คนที่เพิ่งเข้ามาในห้อง แล้วก็หันกลับไปจัดของลงในเป้ตัวเองอย่างไม่สนใจคำพูดของชายคนนั้นเท่าไหร่นัก

“อากิระ....จะไปไหนเหรอ?บอกได้มั้ย” เมื่อเห็นท่าทางของอากิระที่ดูไม่ค่อยพอใจ น้ำเสียงที่พูดจึงค่อยๆอ่อนลง อย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามายืนขนาบข้างกายของเด็กหนุ่มหน้าหวานคนนั้นอย่างชิดใกล้

“ชั้นมีนัดกับพี่ฮิโรกิ....ขอโทษนะ....นายกลับคนเดียวเถอะ” ปิดตู้ล็อคเกอร์เรียบร้อยแล้ว.....ก็เดินผ่านร่างของ ชายหนุ่มคนนั้นไปอย่างไม่สนใจใยดีเท่าไหร่นัก.....ร่างสูงคว้าข้อมือของอากิระเอาไว้ทันที

“ชินยะ.........อย่ามาเอาแต่ใจอย่างนี้ได้มั้ย?” มองด้วยสายตาที่เฉยเมย ทำเอาชินยะรู้สึกอึดอัดขึ้นมามากนัก

“อากิระ....ชั้นเป็นอะไรสำหรับนายกันแน่....บอกให้ชั้นรู้ได้มั้ย?” แววตาที่มองคนตรงหน้าช่างเจ็บปวดเหลือเกินความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่.....ทุกวันนี้แม้แต่ชั้นเองก็ยังไม่รู้เลยว่าชั้นมีค่าอะไรสำหรับนายบ้างมั้ย?

“นายก็เป็นรุ่นพี่ไง......เป็นทั้งรุ่นพี่เป็นทั้งเพื่อนและก็เป็นคนที่แก้เหงาให้ชั้น....แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?” ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉยชา.....สายตาที่เมินเฉยมองชินยะอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร.....กับชินยะก็เป็นแค่คนที่เอาไว้แก้เหงาเท่านั้น....ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลยจริงๆ.....คำพูดที่ออกมาอย่างไม่คิดอะไรนั้นทำให้อีกคนที่ยืนอยู่ เจ็บมากแค่ไหนบ้างมั้ย......อากิระ.....นายไม่เคยที่จะสนใจความรู้สึกของชั้นบ้างเลย.....ตลอดเวลานายก็เอาแต่ไปเอาใจพี่ฮิโรกิของนาย......แล้วชั้นคนนี้ล่ะ.....เป็นได้แค่คนที่คลายเหงาของนายเท่านั้นเองเหรอ?

“ชั้นไปก่อนล่ะ....แล้วคืนนี้ค่อยเจอกัน” ดึงมือออกจากการจับกุมของชินยะแล้วก็เดินออกจากห้องไป
ทิ้งให้อีกคนได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งไป......เม้มปากเอาไว้แน่น......ไม่เคยรักไม่เคยสนใจ......คงมีแต่ชั้น
ที่รักนายอยู่ฝ่ายเดียวสินะ.....อย่างกับคนโง่ดันไปมีใจให้คนที่ไม่เคยรักกัน......ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางได้ความรักจากนายแต่ก็ยังคงยอมที่จะเจ็บปวดอยู่อย่างนี้....เมื่อไหร่กันนะ.....ที่ชั้นจะเลิกรักคนอย่างนายได้....อากิระ.....!!!

ในคอนโดของชินยะ......ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆในห้อง ตอนนี้ได้แต่คอยมองนาฬิกาอยู่ตลอดเวลาก็เริ่มถอนใจออกมาอย่างเซ็งๆ5ทุ่มครึ่งแล้ว......อากิระยังไม่กลับมาอีก......ไปกับฮิโรกิถึงไหนกันนะ.....บ้าชะมัดเลย

“ชินยะ....กลับมาแล้ว” ไม่นานนักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของคนที่รอคอย ที่ตอนนี้
มาคลอเคลียอยู่กับชินยะเหมือนลูกแมวน้อยๆแล้ว.....

“รอชั้นอยู่เหรอ....ใจดีจังเลยนะ” โอบคอของชายหนุ่มที่หน้าบูดๆอย่างไม่สบอารมณ์นัก.....คงมีแต่เวลา
แบบนี้สินะ....ที่นายจะมาสนอกสนใจชั้น......มาออดอ้อนชั้น

“โกรธเหรอ....ขอโทษนะ.....งั้นพรุ่งนี้เช้าชั้นจะทำข้าวห่อไข่ที่ชินยะชอบให้นะ....หายงอนชั้นนะ…ชินยะ”
ยังคงคลอเคลียอยู่ไม่เลิก....ริมฝีปากสวยจูบเบาๆที่แก้มของชินยะ.......ชินยะเหลือบมองคนน่ารักข้างๆตัวก็เริ่มอมยิ้มออกมา....โกรธไม่ลงอีกแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีเลย.....ชั้นแพ้นายตลอดเลยอากิระ

...................................
......................
.............

เสียงเสียดสีของร่างกายบวกกับเสียงร้องครางอย่างสุขสมในค่ำคืนที่เงียบสงัดดังขึ้นอย่างหวานหูนัก......อากิระ ที่มือจับอ่างล้างหน้าเอาไว้แน่นโดยที่ร่างกายในตอนนี้เปลือยเปล่า.....ชินยะจับสะโพกมลดันเข้าออกอย่างเร็ว และถี่......เสียงร้องครางและเสียงเรียกชื่อเค้าที่ออกมาจากปากแดงฉ่ำนั้นของอากิระกระตุ้นอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

“ชิ..น.....ชินยะ.....อาา.....ชินยะ.....” มือข้างซ้ายของร่างสวยเริ่มสะเปะสะปะไปตามตัวของชินยะ

“อากิระ....อืออ...ชั้น....รั...ก....นาย....อืมม” ขยับสะโพกเข้าออกอย่างแรงมากขึ้นๆ .....ความร้อนแรงที่ชินยะมอบให้มากซะจนอากิระสะบัดใบหน้าขึ้นอย่างสุขสม เม็ดเหงื่อเล็กๆผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าและลำตัวขาวนวลอย่างมากมาย คำว่ารักของชินยะในค่ำคืนนั้นที่พร่ำพูดออกมาอยู่ทั้งคืน.......มันจะส่งผ่านเข้าไปถึงในใจของอากิระบ้างรึเปล่านะ.?

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

เช้าวันรุ่งขึ้นที่บริษัท.....ชินยะเดินจูงมือนุ่มของอากิระเข้ามาในบริษัทอย่างมีความสุข......เมื่อตอนเช้าอากิระ ทำอาหารให้เหมือนที่สัญญาเอาไว้......ทั้งยังยอมให้จูงมือมาแบบนี้ด้วย.....รึว่าอากิระจะเริ่มเห็นค่าของชั้นขึ้นมาแล้วนะ......ชั้นจะขอเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่า.....บางทีนายอาจจะเริ่มรักชั้นขึ้นมาบ้างแล้ว
“ขอจูบนะ” หลังจากที่เข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างสูงก็ดันตัวอากิระพิงตู้ล็อคเกอร์ อากิระไม่ได้พูดอะไร
เพียงแค่ยิ้มออกมาอย่างยั่วยวน......ชินยะโน้มตัวเข้าหาสัมผัสริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มโดยที่วงแขนของ
อากิระก็โอบรัดรอบคอเค้าไว้แน่น.......มือใหญ่เริ่มล้วงเข้าไปหยอกล้อภายในเสื้อของร่างบางแล้ว

“อือ....ชินยะ...เรา...เรามาสายนะ....เดี๋ยวคนอื่นจะรอนาน....อืมม” อากิระพูดออกมาทั้งๆที่ใบหน้า
แดงซ่าน มือจับข้อมือของชินยะเอาไว้......ใบหน้าคมเข้มผละออกจากซอกคอของคนสวยจ้องตาอย่างเว้าวอน

“ไม่เป็นไรหรอก.....ให้รออีกแป๊บก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก....ชั้นขอเถอะนะอากิระ”
พูดจบก็จูบเม้มไปที่ลำคอขาว.....ปลายลิ้นโลมเลียสัมผัสความหอมหวานอย่างชื่นอกชื่นใจ

“มะ...ไม่ได้.....เดี๋ยวพี่ฮิโรกิจะรอนาน....ชั้นไม่อยากให้พี่ฮิโรกิเกลียดชั้น” อากิระหอบหายใจถี่ๆ
มือและขาเริ่มไร้เรี่ยวแรงขึ้นมา......คำพูดคำนั้นของอากิระทำให้ชินยะหยุดชะงักไปทันที.......ฮิโรกิอีกแล้ว
แม้แต่ตอนที่ชั้นจูบนาย.....สัมผัสร่างกายนาย.....แต่ในหัวของนายกลับมีแต่เรื่องของฮิโรกิทั้งนั้น

“ชินยะ.....เป็นอะไรรึเปล่า?” เมื่อเห็นว่าชินยะผละออกจากตัวเองแล้วก็เดินไปเปลี่ยนชุดอยู่อีกด้านนึง
อากิระก็เดินตามไปอย่างสงสัย......ชินยะที่ถอดเสื้อยืดออกจากตัวเรียบร้อยหันกลับมามองอากิระอย่าง
ไม่พอใจนัก.....เค้ากัดฟันเอาไว้อย่างแน่น.......อยากจะตะคอกคนตรงหน้าให้หายโมโหแต่ก็ทำไม่ได้
จึงได้แต่หันหลังกลับไปพยายามไม่สนใจอากิระแล้ว

“นี่....อยู่ดีๆก็โมโหอะไรไม่รู้....น่ารำคาญชะมัดเลย.....” เมื่อเห็นท่าทางของชินยะที่เป็นแบบนั้น
อากิระจึงเลิกสนใจ.....รีบคว้าเสื้อเข้าไปเปลี่ยนอีกมุมนึงทันทีแล้วก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่มองกลับ
มาที่ชินยะเลยสักนิด.......หลังจากประตูห้องถูกปิดลง......เสียงชกกำแพงอย่างแรงก็ดังขึ้น........มือที่กะแทกกำแพง เมื่อสักครู่นี้ของชินยะนั้นเริ่มแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด..........ความเจ็บที่มือนั้นสู้ไม่ได้กับหัวใจที่มันถูกอากิระทำร้าย เลยสักนิดเดียว..........ชั้นจะต้องทนเจ็บทนทรมาณเพราะนายอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่กันนะอากิระ......
เมื่อไหร่นายจะหันมาสนใจ.....หันมารักชั้น.......เหมือนกับที่ชั้นทุ่มเทหัวใจทั้งหมดของชั้นให้นายคนเดียวบ้างนะ
เมื่อไหร่กันนะ.....ที่นายจะเลิกสนใจเค้า......เลิกสนใจฮิโรกิคนนั้น......แล้วเปลี่ยนมาเป็นชั้นคนนี้สักที
แล้วเมื่อไหร่กันนะ........ที่คนโง่อย่างชั้นคนนี้จะเลิกรักคนที่ใจร้ายและเย็นชาอย่างนายได้สักที.....อากิระ!!!

ในห้องซ้อมตอนนี้นั้น......ชินยะดูหงุดหงิดออกมามากมายจนทุกคนสังเกตเห็นได้ชัด.......ทุกคนพยายาม
เข้ามาคลายเครียดให้ชินยะเพราะนึกว่าเครียดเรื่องการซ้อม......จะมีก็แต่อากิระคนเดียวที่ทำเป็นไม่สนใจ
คนๆนี้เลย......คอยแต่ไปจุ้นจ้านอยู่กับฮิโรกิตลอดเวลา.......น่าโมโหนักเชียว!!!

“ชินยะ.....ดื่มน้ำมั้ย?” ฮิโรกิมานั่งพักข้างๆยื่นขวดน้ำชาให้ ชินยะยิ้มให้เจื่อนๆก่อนจะหยิบรับมา

“วันนี้อากิระคึกคักดีนะ.....ดูร่าเริงดี....แต่ทำไมนายถึงได้ตรงกันข้ามเลยอะ” หันมามองชินยะอย่างสงสัย
วันนี้อากิระกับชินยะไม่ยอมพูดคุยกันเลย ชักแปลกๆแฮะ?

“ทะเลาะอะไรกับอากิระรึเปล่าเนี่ย??” ฮิโรกิถามอย่างสงสัย ชินยะส่ายหน้าเบาๆ

“เหรอ....ก็นึกว่าอากิระไปแหย่ให้รำคาญซะอีก.....เมื่อกี๊อากิระก็เข้ามาเป่าหูชั้น จั๊กจี๋จะแย่”
ฮิโรกิพูดไปหัวเราะไปอย่างขำๆกับนิสัยของอากิระที่ชอบเล่นซนเป็นเด็กๆ

“อากิระน่ารักจังเลยนะ.....ช่างพูด ช่างเอาใจจังเลย” ฮิโรกิมองอากิระที่กำลังซ้อมเต้นอยู่หน้ากระจก
ก็พูดออกมาทั้งยังจ้องอย่างไม่ละสายตา......จนชินยะเริ่มหงุดหงิดเข้าไปใหญ่.......ก่อนที่จะมีความสัมพันธ์ลับๆกับ
อากิระแบบนี้.....อากิระก็บอกออกมาแล้วว่าชอบฮิโรกิอยู่.......เพียงแต่ฮิโรกิไม่เคยรู้ความรู้สึกของอากิระเลยสักนิด

“นี่...ชินยะ....ชักอยากให้อากิระมาเป็นแฟนแล้วสิ....ทำไงดีล่ะ?” ฮิโรกิพูดออกมาทั้งๆที่สายตายังคงจับจ้องร่างนั้น
ชินยะชะงักไปกับคำพูดนั้นของฮิโรกิ......ถ้าฮิโรกิคิดอย่างนั้นก็ใจตรงกันกับอากิระน่ะสิ....ถ้ามันเป็นอย่างนั้น....??

“กลับก่อนนะ....วันนี้เพลียๆยังไงก็ไม่รู้” อยู่ดีๆก็ลุกขึ้น หันหลังเดินออกไปอย่างรีบร้อน ฮิโรกิมองตามอย่างงงๆ
เป็นอะไรของเค้านะ.....แค่พูดถึงอากิระเข้าหน่อยก็ทำฮึดฮัด?

***ปึง*** เสียงปิดตู้ล็อคเกอร์อย่างแรงดังขึ้น.....เมื่อหันหลังจะเดินออกจากห้องก็พบร่างของอากิระยืนกอดอก
ขวางอยู่......ชินยะพยายามที่จะเดินเลี่ยงออกไปอย่างไม่สนใจอากิระนัก

“เดี๋ยวสิ.....โกรธอะไรน่ะ?” อากิระเดินตามชินยะต้อยๆ แต่ชินยะก็ไม่ยอมตอบ......ไม่รู้ตัวเองบ้างเลยเหรอไง
ว่าทำอะไรเอาไว้......เอาแต่ทำร้ายจิตใจคนอื่นอย่างเลือดเย็น......แล้วยังจะมาถามอยู่ได้ว่าโกรธอะไร!!!

“นี่...ตามใจนะ....ชั้นอุตส่าห์มาง้อแล้ว....คืนนี้อยุ่คนเดียวไปละกัน....ชั้นไปนอนบ้านเคตะก็ได้”
ชินยะหยุดเดินทันที หันมามองคนข้างหลังด้วยหางตา อากิระยังคงยืนกอดอกมองอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น

“ก็แล้วแต่นายละกัน....นายจะไปทำอะไรที่ไหนชั้นห้ามนายได้ด้วยเหรอ?” ก็อย่างที่พูดออกไป...ชั้นมันไม่มีสิทธิ์
จะไปก้าวก่ายเรื่องของนายนี่......คนอย่างชั้นที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของนายเลยสักนิด

“ชินยะ.....ชั้นง้อแล้วนะ....เลิกงอนซะทีเถอะนะๆ.....” เลิกทำท่าเชิดๆเปลี่ยนกลายมาเป็นอากิระที่ขี้อ้อน
มือเข้ามาจับชายเสื้อของชินยะเอาไว้......ทำแบบนี้ต้องการอะไรอีกล่ะ.......??

“ชินยะ...” เรียกเบาๆแล้วก็เป่าลมใส่หูของร่างสูงที่เอียงหนีอย่างจั๊กจี๋ขึ้นมา ทำเอาอากิระหัวเราะอย่างชอบใจ

“เล่นแบบนี้อีกแล้ว....ขนลุกหมดเลยนะ” ชินยะเริ่มหายเครียด หันมามองอากิระด้วยรอยยิ้ม......เบื่อตัวเอง
ที่เป็นแบบนี้จริงๆ.......ไม่เคยที่จะโกรธคนตรงหน้าได้เลย.......พอโดนอ้อนๆเข้าหน่อยก็เป็นหายโกรธทุกครั้ง

“ยิ้มแล้ว.....แสดงว่าหายงอนแล้วนะ.....” คนสวยยิ้มโชว์เขี้ยวให้แล้วก็เข้าไปกอดแขนชินยะเอาไว้

“จะให้หายดีมั้ยล่ะ....?ถ้าอยากให้หายคืนนี้อากิระต้องทำให้ชั้นหายโกรธละกัน” จูบหน้าผากของคนตรงหน้า
อย่างรักสุดๆ

“ชินยะ....ทะลึ่งอะ....เป็นรุ่นพี่แท้ๆชอบพูดจาทะลึ่ง....ไม่เอาแล้วชั้นไปซ้อมต่อดีกว่า” พูดแล้วก็ผละตัวออกจากชินยะ
แต่ว่าโดนชินยะดึงแขนพาออกไปด้วยกัน

ต้องกลับไปซ้อมต่อนะ.....เค้ายังซ้อมกันอยู่เลย ชินยะ” อากิระเงยหน้าขึ้นถามร่างสูงโปร่ง คมเข้มที่ตอนนี้พามาที่รถแล้ว ชินยะหยิบกระเป๋าเป้ของเค้าและของอากิระโยนไว้บนหลังรถก่อนจะหันมาพูดกระซิบเบาๆ

“วันนี้ชั้นไม่มีอารมณ์ซ้อมเต้น....แต่ว่าตอนนี้มีแต่อารมณ์อย่างอื่นมากกว่า” จ้องตาอากิระแล้วก็กระตุกยิ้มขึ้น
ดูท่าว่าถ้าไม่รีบกลับคอนโดในตอนนี้ อากิระอาจจะต้องรับอารมณ์อย่างอื่นของชินยะบนรถคันนี้ก็เป็นไปได้นะ

-#####################################3

ภายในห้องนอนเสื้อผ้าที่ถูกกองทิ้งระเกะระกะอยู่ตามพื้น.......บนเตียงโหญ่ที่กว้างขวางชินยะที่คล่อมตัวอยู่บนร่างของอากิระคนที่เค้ารักหลังจากดันตัวเข้าไปในร่างของอากิระจนสุดแล้ว ก็พลิกตัวมานอนข้างๆร่างนุ่มที่เพิ่งอิ่มเอมกับความสุขสมที่ชินยะมอบให้เมื่อกี๊.......อากิระที่นอนคว่ำหน้าอยู่หันมามองคนที่นอนข้างๆด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ.....ลมหายใจยังคงหอบถี่อย่างเหนื่อยล้า

“นี่...พรุ่งนี้เป็นวันอะไรรู้รึเปล่า?” หลังจากเริ่มหายเหนื่อยชินยะก็เริ่มพูดถามออกมา ดวงตาเรียวใสของอากิระจับจ้อง
ไปที่ใบหน้าของชินยะเขม็ง.......

“วันเสาร์ไง....แค่นี้ทำไมจะไม่รู้ล่ะ” ตอบส่งๆไปอย่างไม่ค่อยสนใจนัก ชินยะมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด พลิกตัวนอนหันหลังให้อากิระโดยที่ไม่พูดอะไรตอบกลับมาเลย......อากิระใช้นิ้วเรียวลูบไปที่แผ่นหลัง
กว้างของชินยะอย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องทำเป็นงอนหรอกน่า....พรุ่งนี้วันเกิดใครบางคนชั้นจำได้หรอกน่า” คำพูดของอากิระทำให้ชินยะเริ่มอมยิ้ม
อย่างน้อย.....อากิระก็ยังให้ความสำคัญกับเค้าบ้างเหมือนกันนะ.....ชินยะพลิกตัวกลับมารวบมือนุ่มเอาไว้แน่น

“นายจำวันเกิดชั้นได้จริงๆเหรอ?” หันมายิ้มแก้มปริอย่างตื้นตันใจสุดๆ

“อ้าว ถามแปลกๆชั้นยังไม่แก่นะที่จะได้หลงๆลืมๆน่ะ”

“ งั้นพรุ่งนี้ไปเดทกันนะ....” ชินยะลูบปอยผมของอากิระอย่างเบามือ

“ก็ได้.....วันเกิดชินยะอยากได้อะไรนะชั้นจะซื้อให้หมดเลยล่ะ” อากิระฉีกยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มตรงหน้า....รู้มั้ย
อากิระ.....ว่าชั้นไม่อยากได้อะไรอย่างอื่นจากนายหรอก......สิ่งเดียวที่ชั้นต้องการมาตลอด.......สิ่งที่ชั้นต้องการ
จากนาย............มันก็มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น......ความรักจากนาย........เพียงเท่านั้นแต่นายจะให้ชั้นได้มั้ยล่ะ?

ย่านชิบุย่า

ชินยะกับอากิระต่างเดินเที่ยวกันอย่างสนุกสนานเต็มที่ ไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวด้วยกันอย่างนี้ซักเท่าไหร่หรอก
เพราะว่าต้องมีงานเข้ามาอยู่บ่อยๆ ทั้งอัดเสียง ไปออกรายการต่างๆ และก็ซ้อมเต้นอีกด้วย ดังนั้นในวันนี้
ทำให้ชินยะรู้สึกมีความสุขอย่างมากมาย มือใหญ่เอื้อมไปคว้ามือนุ่มของอีกคนมากุมเอาไว้แน่น อากิระมองไปที่
มือของเค้าและชินยะ แล้วก็ยิ้มนิดๆ

“ถ้าแฟนคลับมาเห็น คงตกใจน่าดูเลยเนอะ” อากิระพูดอย่างขำๆ แต่แล้วก็รีบดึงมือของชินยะเข้าไปที่ร้านข้างทาง
ที่ขายหมวกสวยๆอยู่เต็มร้าน

“นี่ๆลองใส่ใบนี้สิ....ชั้นว่าสวยดีนะ” อากิระตรงดิ่งเข้าไปหยิบหมวกใบนึงขึ้นมา แล้วก็จัดแจงใส่ให้ชินยะที่ยืน
ยิ้มปล่อยให้อากิระจัดการเอาหมวกหลายๆแบบมาลองบนหัวของเค้าอย่างสนุกสนาน

“แต่ว่าใบนี้ก็ดีนะ.....ชินยะชอบแบบไหนล่ะ” อากิระทำหน้าลังเลมองหมวกแต่ละใบอย่างครุ่นคิด

“ อันไหนก็ได้ ที่อากิระคิดว่าเหมาะกับชั้นน่ะ”

“มันก็เหมาะทุกใบนี่นา.....งั้นเอา2ใบนี้เลยนะ......ชั้นจ่ายให้เอง.....ให้เป็นของขวัญล่ะ” อากิระยิ้มแป้น รีบคว้า
หมวกไปที่คนขายอย่างรวดเร็ว.....ชินยะมองตามแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้.....และ.เพียงเวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็วิ่งกลับมาที่
ชินยะแล้วก็จัดการใส่หมวกใบใหม่ที่เพิ่งซื้อมาให้ชินยะทันที

+ + + + + + + + + + + + +

เวลาผ่านไปจนล่วงเลยไปจนเย็นแล้ว คนทั้งคู่ก็ยังคงเดินเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนาน มือของชินยะยังคงจับมือของ
อากิระเอาไว้แน่น

“อ้าว.....ชินยะ.....อากิระ??” เสียงทุ้มๆที่ทักขึ้น ทำเอาอากิระถึงกับหน้าเปลี่ยนไปทันที

“พี่ฮิโรกิ...?” มือที่ปล่อยให้ชินยะจับอยู่นานรีบสะบัดออกทันที........ชินยะถึงกับเงียบไป......ก็รู้ดีอยู่
ว่าอากิระชอบฮิโรกิ.......ที่อากิระทำแบบนี้มันก็สมควรแล้วนี่......เรามันอยู่ในฐานะอะไรยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ??

“ไหงมาเที่ยวกัน2คนแบบนี้ล่ะ....ไม่มีชวนเลยนะ” ฮิโรกิแกล้งแซวขึ้นอากิระรีบส่ายหัวปฏิเสธในทันที

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ......เมื่อกี๊เพิ่งบังเอิญเจอกันเอง” ชินยะชะงักกับคำพูดของอากิระ....บังเอิญงั้นเหรอ?.....กลัว
ฮิโรกิจะรู้ขนาดนั้นเชียวเหรอไง......???

“อ้อๆชั้นก็นึกว่ามาเดทกันซะอีก....ตกใจหมดเลย.....” ฮิโรกิหัวเราะแต่เมื่อเห็นสีหน้าของชินยะที่บึ้งตึงก็เลย
ต้องหยุดหัวเราะโดยเร็ว -*-

“อ้าว....พูดเล่นแค่นี้ก็ไม่ได้.....อะๆไม่แซวแล้ว....งั้นเดี๋ยวชั้นไปซื้อของก่อนแล้วเจอกันที่บริษัทนะ”
ฮิโรกิยิ้มๆ มือลูบหัวของอากิระแล้วก็เดินไปแตะไหล่ชินยะก่อนจะเดินแยกออกไป

“เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ.....ดีนะพี่ฮิโรกิไม่สงสัยอะไรมากนัก” อากิระหันมาบ่นงึมงำๆ......ส่วนชินยะนั้นหน้ายังคง
แสดงถึงอาการความหงุดหงิดอยู่........และเมื่ออากิระเห็นอย่างนั้นก็เริ่มคิ้วขมวดตาม

“ทำหน้าอย่างนั้นอีกแล้ว.....บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามหวง ห้ามหึงน่ะ.....ชั้นก็บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าชั้นรักพี่ฮิโรกิ”

“......ขอโทษละกัน.......” ชินยะพูดน้ำเสียงเรียบๆ......ห้ามไม่ให้หวง ไม่ให้หึง......มันเป็นเรื่องง่ายๆหรือยังไง?
เวลาที่เห็นนายทำเขินอายต่อหน้าฮิโรกิ.......และเวลาที่นายยิ้มให้ฮิโรกิ......มันทำให้ชั้นแทบคลั่งรู้บ้างมั้ย?

“อือๆ.....หิวแล้วกลับกันเถอะกลับไปกินข้าวที่คอนโดนะ” ว่าแล้วก็เปลี่ยนจากหน้าบึ้งๆมาส่งยิ้มให้ชินยะและก็ดึงแขนของชินยะเดินไป.......ช่างเถอะ.......ชั้นจะพยายามทำตามข้อตกลงของเราให้ดีที่สุด.....ถึงแม้มันจะยากลำบาก
มากขนาดไหนก็ตาม......ชั้นจะพยายามย้ำเตือนตัวเองว่าคนที่นายรักคือฮิโรกิ......ไม่ใช่ชั้น!!

ในคอนโดของทั้งคู่....ชินยะนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ระเบียงข้างนอก......ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ......ที่ความสัมพันธ์ของเรา
ทั้งคู่จากที่เคยเป็นเพียงแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง......กลับกลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้
อ้อ....คืนนั้นสินะ ที่นายร้องห่มร้องไห้ ที่ฮิโรกิไปมีข่าวกับนางแบบวัยรุ่นเซ็กซี่คนนึง.....ทำให้นายต้องร้องไห้งอแงมาหาชั้นถึงที่คอนโดนี่.......

“ฮือๆๆทำไมอะ...ทั้งๆที่ชั้นน่ารักกว่าผู้หญิงคนนั้นอีกนะ....ฮึก....ทำไมถึงต้องไปยุ่งกับเค้าด้วยล่ะ....ฮือๆ
พี่ฮิโรกิบ้าที่สุดเลย....ชินยะ.....นายลองดูซิว่าชั้นกับยัยนั่นใครน่ารักกว่ากัน??” อากิระที่ร้องไห้ฟูมฟาย
เขย่าแขนชินยะอย่างงอแง

“เฮ้ย....ก็ต้องผู้หญิงคนนั้นสิเค้าเป็นถึงนางแบบชื่อดังเชียวนะ.....ส่วนนายน่ะก็เป็นแค่เด็กกะโปโลล่ะ ฮ่าๆ”
ชินยะแกล้งแหย่อย่างขำๆ ไอ้เด็กรุ่นน้องคนนี้นี่มันเอาแต่ใจจริงๆ ต้องแกล้งแหย่มันซะหน่อย

“แงๆชินยะบ้า.....ไม่ต้องพูดแล้ว.....อย่างนายจะไปรุ้อะไรเล่า....นายน่ะไม่รู้ถึงเสน่ห์ของชั้นที่มีหรอก...เชอะ”
อากิระผลักตัวชินยะอย่างไม่พอใจ นั่งสะอึกสะอื้นทำแก้มป่องๆอย่างงอนๆ

“หือ......อย่างนายเนี่ยนะมีเสน่ห์....ฮ่าๆๆๆเด็กหนอเด็ก” ชินยะเอามือโยกหัวอากิระอย่างเอ็นดู

“อย่ามาดูถูกกันนะ.....ลองดูมั้ยล่ะ.....??” อากิระหันขวับมองชินยะตาเขม็งทันที เอามือเช็ดคราบน้ำตาออก
แล้วก็เขยิบตัวเข้ามาชิดร่างของชินยะ

“พูดอะไรน่ะ....อากิระ?......ไม่เอาเว่ยนายน่ะเป็นรุ่นน้องชั้นนะ......แถมยังเป็นผู้ชายเหมือนกันอีก...ฮึ้ย”
ชินยะเขยิบตัวหนีจากเด็กหนุ่มตรงหน้าทันที อากิระยิ้มอย่างสะใจ แกล้งชินยะไปงั้นเองแหละ
รู้อยู่แล้วว่าชินยะน่ะไม่กล้าหรอก.....ปอดแหกจะตาย ^^

“เฮอะ.....แค่นี้ก็ไม่กล้า.....ทำหยุมหยิมเหมือนกับเด็กๆใครกันแน่ที่เด็กกว่ากัน...กลับดีกว่า....ไประบาย
ให้เคตะฟังยังจะรู้สึกดีกว่าอีก....ชินยะนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆเป็นรุ่นพี่ประสาอะไร?” พูดจบก็ทำท่าจะลุก
ขึ้นแต่กลับโดนชินยะฉุดข้อมือเอาไว้ดึงให้นั่งลงเหมือนเดิม

“อะไรอีกล่ะ.......????” อากิระทำหน้าตางุนงงกับชินยะขึ้นมาแล้ว

“อยากให้ลองจริงๆใช่มั้ย......ก็ได้กับผู้ชายชั้นก็ไม่เคยลองมาก่อน.....ไหนดูซิว่าเสน่ห์ของนายจะเป็นยังไง?

“ฮึ้ย...ชั้นพูดเล่นนะ....จะบ้าเหรอ?นี่มาคิดอะไรจริงจังไปได้....ไม่เอาแล้วกลับล่ะ” อากิระแกะมือของ
ชินยะที่เกาะแกะเอวเค้าออก แต่ชินยะกลับเปลี่ยนเป็นกดตัวของอากิระให้นอนลงบนโซฟาแทน

“มายั่วโมโหชั้นแล้วจะหนีไปไม่ได้หรอกนะ.....ชั้นไม่ชอบให้ใครมาท้าทาย”

“อะ...อะไรเล่า....ชั้นก็แค่พูดเล่นๆไม่ได้ท้าทายซะหน่อย......อีกอย่างนายก็คงไม่อยากจะมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันนี่”

“ใครจะไปรู้....ไม่แน่ชั้นอาจจะติดใจก็ได้....ของอย่างนี้มันต้องลอง” พูดจบก็จัดการดึงเสื้อของอากิระออกจากร่างกาย
ถึงแม้อากิระพยายามจะขัดขืนแต่ชินยะก็ไม่สน ก็อย่างที่พูดคนอย่างเค้าไม่ชอบให้ใครมาท้า เด็กอวดดีอย่างนี้
ต้องจัดการสั่งสอนให้รู้สำนึก .........แต่ใครจะไปรู้ล่ะ.......ว่าเหตุการณ์ในคืนนั้น........มันจะส่งผลให้เค้าตกเป็นทาส
ของอากิระอย่างโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้.........ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนั้น..........คืนนั้นเค้าคงจะปล่อยให้เด็กอวดดีคนนั้นกลับ
บ้านไปอย่างโดยดี......และมันก็คงไม่ทำให้เค้าต้องมาทนต่อความเจ็บปวดแบบนี้!!!!!!

…………………………..
……………….
…………

“แฮบปี้เบิร์ธเดย์ทู้ยู....^^....” ในขณะที่ชินยะกำลังหวนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต จู่ๆไฟก็ถูกดับลง พร้อมกับมี
เสียงเพลงที่อากิระร้องเจื้อยแจ้วอยู่ พร้อมทั้งถือเค้กเดินมาที่ชินยะ

“สุขสันต์วันเกิดนะ....อธิษฐานก่อนเป่าด้วยนะ” อากิระยื่นเค้กไว้ตรงหน้าของชินยะ พร้อมทั้งยิ้มหวานให้
ชินยะยิ้มตอบกลับอากิระ ก่อนที่จะก้มลงเป่าเทียนจนดับ

“อธิษฐานว่าอะไรล่ะ?” อากิระที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของชินยะเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“...ไม่บอกหรอก เด็กบ้า...” ชินยะหัวเราะออกมาเมื่ออากิระทำงอนผลักตัวเค้าออกทันที.......จะให้บอกไปได้ไงล่ะ
ว่าชั้นขอ.....ขอให้นายเลิกรักฮิโรกิแล้วมารักชั้นแทน......ถ้าชั้นบอกนายไปแล้วนายจะเกลียดชั้นมั้ยล่ะอากิระ???

“พี่ฮิโรกิครับ.....เช็ดเหงื่อก่อนครับ” หลังจากซ้อมเต้นเสร็จแล้วอากิระก็รีบวิ่งแจ้นไปหยิบผ้ายื่นส่งให้ฮิโรกิ
ที่ยิ้มหวานรับผ้ามาจากมือของอากิระ .....เห็นนะ......มือของฮิโรกิที่แตะมือของนาย อากิระ.....คงจะดีใจสินะ
ชินยะยืนมองคนทั้งคู่อยู่เงียบๆ ..........ยิ่งนายใกล้เค้ามากเท่าไหร่ชั้นก็ยิ่งเจ็บปวดมากเข้าไปทุกทีแล้วนะ

“ชินยะ....!!ยืนเหม่ออะไรอยู่ได้....” เสียงที่ดังขัดความเงียบของเคตะทำให้ชินยะเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา

“อ๊ะ....เปล่านี่....” หันมาส่ายหน้าปฏิเสธยกใหญ่ เคตะมองท่าทีของชินยะอย่างสำรวจ

“ทำไม...อากิระถึงต้องไปอยู่คอนโดนายทุกคืนด้วยล่ะ....นาย2คนมีอะไรกันรึเปล่า?” เคตะถามขึ้นอย่างสงสัย
จับจ้องอิริยาบถของชินยะที่เริ่มออกอาการอึกอักๆขึ้นมา

“เอ๋...ไม่มีอะไรนี่....ก็คอนโดชั้นมันใกล้ที่นี่ก็เท่านั้นแหละ.....ถามอย่างนี้หมายความว่าไงน่ะ?”

“ก็เปล่า.....ก็เห็นนายชอบมองอากิระแปลกๆ....คงไม่ได้คิดอะไรกับเจ้านั่นหรอกนะ” เคตะหันหน้าไปทางอากิระ
ที่ตอนนี้กำลังหัวเราะ คุยกับฮิโรกิอย่างสนุกสนาน

“จะบ้าเหรอ---!!ไม่มีทางหรอก....นายก็รู้ อากิระรักฮิโรกิ....ชั้นจะไปคิดอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ” ชินยะพูดเสียงจริงจัง
เหมือนกับจะย้ำให้ตัวเองได้รับรู้....ใช่...เราก็รู้อยู่แล้วนี่.....ว่าอากิระรักใคร.....แล้วทำไมยังไม่คิดหยุดความรู้สึกแบบนี้
ซักทีนะ........จะทนเจ็บอยู่แบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กัน

“รู้มั้ย....เมื่อเช้าพี่ฮิโรกิน่ะ.....เค้าบอกว่าเค้าชอบอากิระล่ะ....ชั้นว่านะ....อีกไม่นานก็ต้องลงเอยกันแน่ๆ”

เคตะยิ้มๆมองฮิโรกิและอากิระด้วยสายตาที่แสดงความยินดี แต่อีกคนที่ยืนข้างๆกลับมีสีหน้าแตกต่าง
กันโดยสิ้นเชิง สีหน้าที่ออกอาการเคร่งเครียด ทำให้เคตะชักรู้สึกแปลกๆขึ้นมาอีก

“วันนี้ พี่ฮิโระก็คงบอกรักอากิแน่ๆเลย เห็นท่าทางคึกๆผิดปกติ” ลองพูดแย้บๆไปนั่นก็เพราะอยากจะดูอาการของ
ชินยะว่าไม่ได้คิดอะไรเหมือนกับที่พูดจริงรึเปล่า?

“เหรอ....ก็ดีสินะ....ในที่สุดก็ใจตรงกันซะที” หันมายิ้มกว้างให้เคตะ ก่อนจะทำเป็นชักชวนให้เคตะกลับไป
ซ้อมเต้นเหมือนเดิม.....แต่ก่อนจะเดินไปจะมีใครสังเกตเห็นบ้างมั้ย?.......สายตาของชินยะที่เปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง
ขึ้นมาเมื่อมองภาพคนทั้งคู่ที่มีความสุขสดชื่นกันอย่างนั้น

ในห้องเปลี่ยนชุด

“มีอะไรจะคุยกับผมเหรอฮะ?” เมื่อฮิโรกิบอกว่ามีเรื่องอยากจะคุยด้วย อากิระจึงเดินตามรุ่นพี่ที่เค้าแอบชอบ
มาที่ห้องนี้ จะแอบเข้าข้างตัวเองได้มั้ยนะ ว่าบางทีพี่ฮิโรกิอาจจะเรียกมาเพื่อบอกรัก แต่จะบ้าเหรอ?
มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ พี่เค้าไม่มีทางคิดแบบนั้นหรอกน่า อากิระ

“อากิระ......ชอบชินยะอยู่เหรอ?”

“อ๋า...เปล่าฮะ....ไม่ได้ชอบนะฮะ....ทำไมพี่ฮิโรกิพูดแบบนั้นล่ะ?” อากิระรีบยกมือขึ้นปฏิเสธทันทีที่ยินคำถาม

“อ้าว.....ก็เห็นชอบอยู่ด้วยกันบ่อยๆ.....แต่ว่าถ้าไม่ได้เป็นแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ”

“หือ.....หมายความว่ายังไงฮะ?”

“แล้วตอนนี้มีคนที่ชอบอยู่รึเปล่า?”

“ก็......ก็มีฮะ แต่ผมแอบชอบเค้าอยู่ข้างเดียวน่ะฮะ”

“ใครล่ะ....?เค้าคนที่นายชอบเป็นใครเหรอ?” ยื่นหน้าเข้าหา จนอากิระต้องถอยหลังไปจนติดตู้ล็อคเกอร์

“ผม......ผม....บอกไม่ได้หรอกครับ” ก้มหน้าก้มตาตอบอย่างอายๆ จะให้บอกได้ไงล่ะ ว่าคนที่ชอบน่ะ ตอนนี้
ก็มายืนอยู่ข้างหน้าแล้วเนี่ย

“ว้า.....มีคนที่ชอบซะแล้ว....แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ......ชั้นก็ยังอยากจะบอกความรู้สึกชั้นให้นายรู้ไว้....ชั้นรักนายนะ”
ฮิโรกิพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง ทำเอาอากิระถึงกับหน้าชาไปเลย เมื่อกี๊ได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย?พี่ฮิโรกิบอกรัก

“จะ...จริงเหรอฮะ?” เงยหน้าถามอย่างตื่นเต้นๆ

“ก็จริงน่ะสิ....ชั้นรักนาย...ก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รู้สึกแบบนี้น่ะ....แต่ว่าถ้านายมีคนที่ชอบแล้วชั้นก็ไม่......”

“ผมรักพี่ฮิโรกินะฮะ” รีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำเอาฮิโรกิหัวเราะออกมาเบาๆ

“ไม่น่าเชื่อเลยว่า....คนที่นายชอบคือพี่เองเหรอเนี่ย....ดีจังเลยนะงั้นต่อไปนี้เราก็เป็นแฟนกันแล้วน่ะสิ”
ฮิโรกิก้มลงเข้าใกล้อากิระอีกครั้ง อากิระไม่พูดอะไรแค่พยักหน้าเบาๆตอบรับ

“งั้น....ขอจูบทีนะ” พูดจบก็โน้มหน้าเข้าหา ประทับริมฝีปากอย่างดูดดื่ม แขนขาวๆเริ่มเอื้อมไปกอดรอบคอ
ฮิโรกิไว้แน่น ทั้งๆที่กำลังหวานชื่นกันอยู่แต่ก็กลับถูกรบกวนขึ้นมาได้

“อะแฮ่มๆ---!!ทำอะไรกันไม่เกรงใจเลยนะ....อย่าลืมสิว่าพวกชั้นก็ต้องมาเปลี่ยนเสื้อที่นี่นะ”
เคตะที่เดินหน้าแดงๆเข้ามาในห้องเอ่ยแซวขึ้น ทำเอาฮิโรกิกับอากิระรีบแยกออกจากกันอย่างเร็ว

“ที่แท้ก็มาพลอดรักกันนี่เอง.....ถึงว่าสิเมื่อกี๊ชินยะรีบวิ่งออกไป....สงสัยคงเขินแทนพวกนายแหงๆ”
เคตะพูดไปแซวไปเรื่อยๆ ก็ตอนเดินมาที่นี่เห็นชินยะทำหน้าแดงๆรีบวิ่งออกไป นึกว่ามีเรื่องอะไรซะอีก

“อ้าว....ชินยะเห็นแล้วเหรอ....เล่นเข้ามาเงียบๆใครจะไปรู้ได้ล่ะ-*-…ชักเขินๆแฮะ” ฮิโรกิยกมือขึ้น
ลูบหน้าอย่างเขินๆ

“ก็เล่นจูบกันซะดูดดื่มขนาดนั้น....จะมีตาไปมองคนอื่นได้ไงเล่า” เคตะหัวเราะออกมา แกล้งแซวทั้งคู่เล่น
แต่พอเห็นอากิระทำหน้าซีดๆก็เลยต้องหยุดแซว

“ง่า....อากิระชั้นแซวเล่นเฉยๆอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ…โกรธเหรอ??”

“เปล่าๆ....ไม่ได้โกรธ” หันมาปฎิเสธเสียงอ่อยๆ.....ไอ้ที่คิดอยู่ตอนนี้มันคือเรื่องของชินยะต่างหากล่ะ
แล้วเราจะทำอย่างไงกับเรื่องชินยะดีนะ.......ฮิโรกิเห็นอากิระยืนเงียบหน้าเจื่อนๆจึงเข้าไปคลอเคลียต่อ

“อากิระ....งั้นเย็นนี้ไปเดทกันนะ^^จะไปรึเปล่า??” ฮิโรกิหันมายิ้มให้พลางก้มลงจูบหน้าผากเบาๆอย่างนุ่มนวล
ทำเอาเคตะเริ่มเขินๆแทนซะแล้ว

“ปะ...ไปสิฮะ....ไปๆ” รีบตอบรับทันที ส่งยิ้มกว้างให้ฮิโรกิอย่างดีใจ......ถึงยังไงชินยะก็ต้องยอมรับอยู่ดีล่ะ
ก็เราตกลงกันเอาไว้ก่อนแล้วนี่นะ......ชินยะคงจะไม่ว่าอะไรหรอกนะ ^__^

--- ตกดึก ในคอนโด ---

ชายหนุ่มในห้องในตอนนี้เค้าทำได้เพียงแค่เฝ้ามองดูนาฬิกา.......ไปกับฮิโรกิสินะ......ใจตรงกันแล้วนี่
ต่อไปนี้ชั้นคนนี้ก็คงไม่จำเป็นสำหรับนายอีกแล้วสิ......ทั้งๆที่ชั้นก็รู้อยู่แล้วว่าสักวันนึงวันนี้ก็จะมาถึง
ทั้งๆที่คิดว่าจะยอมปล่อยไปง่ายๆแต่พอมาจริงๆแล้ว.....มันไม่ง่ายเลยนะ.....ทำไม่ได้เลย อากิระ--!!

“กลับมาแล้วครับ” เสียงของคนที่รอคอยดังขึ้น พร้อมกับเสียงปิดประตูห้อง

“อ้าว....กลับซะดึกเชียว...กินอะไรมารึยัง?วันนี้ชั้นทำอาหารไว้ให้นายเต็มเลย” ต้องแสร้งทำเป็นฝืนยิ้ม
เหมือนไม่มีอะไร.......ถึงนายจะไม่รักชั้น.....แต่ขอแค่อยู่ข้างๆชั้นแบบนี้เหมือนเดิมก็พอแล้ว....ชั้นจะไม่ขอ
อะไรให้มากมายไปกว่านี้อีกแล้ว

“คือว่า.....ชินยะ....ชั้น.....” อากิระพูดขึ้นแต่ชินยะกลับทำเป็นไม่ยอมฟังวิ่งเข้าไปหยิบจานข้าวมาให้

“ดูสิ....มีแต่ของโปรดนายทั้งนั้นเลยนะ….แต่ว่าชั้นแอบใส่พริกหยวกที่นายไม่ชอบลงไปด้วยไม่ว่ากันนะ^^”

“ชินยะ....ฟังชั้นก่อน” อากิระพยายามพูดให้เสียงดังขึ้นกว่าเดิมแต่คนตรงหน้าก็ยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอยู่อีก

“หรือว่ากินมาจากที่อื่นแล้วล่ะ.....อย่างนี้ก็ต้องทิ้งน่ะสิ....เสียดายจังแฮะ” ชินยะหยิบจานเดินกลับเข้าไปในครัว
แต่อากิระก็ยังคงเดินตามเข้ามา......ขอร้องล่ะ......อย่าพูดมันออกมาเลยได้มั้ย?....ชั้นสัญญาว่าจะไม่เรียกร้องอะไรอีก

“ชินยะ....อย่าทำแบบนี้สิ.....ชั้นมีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกนะ” อากิระจับแขนของชินยะเอาไว้แน่น

“ไว้ก่อนน่า....ง่วงนอนจะตายแล้ว” ปัดมือที่เกาะอยู่ออก ทั้งยังรีบเดินออกจากที่ตรงนั้น

“ชินยะ....ชั้นคบกับพี่ฮิโรกิแล้ว” ไม่รู้จะทำไงแล้วจึ้งต้องตะโกนไล่ตามหลังชินยะไป

“ดึกแล้วนอนซะเถอะ” ทำเป็นไม่สนใจมุ่งหน้าจะเข้าห้องนอน

“นี่....ชินยะ---!!!!” ร้องเรียกอีกครั้ง.....ชินยะที่เดินๆอยู่หยุดนิ่งทันที....พอแล้วได้มั้ย?.....อย่าพูดมันเลยได้มั้ย....

“ขอร้องล่ะ....อย่าพูดมันออกมา...ชั้นขอร้อง” ยืนหันหลังให้ มือที่กำไว้ยิ่งกำแน่นกว่าเดิม ....พอแล้วล่ะอากิระ
ชั้นเจ็บมากแล้วนะ......อย่าพูดคำนั้นออกมาเด็ดขาด.......ได้โปรดเถอะ.....ปล่อยให้ชั้นได้อยู่กับนายต่อไปไม่ได้เหรอ?

“ชั้นต้องพูด.....ต่อไปนี้เรื่องของเราไม่มีทาง...........”

“บอกว่าอย่าพูดไง----!!!!!!” ตะโกนขึ้นมาเสียงดังทำเอา อากิระสะดุ้งอย่างตกใจ

“ขอร้องล่ะ.....อย่าพูดเลย....นายไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!!” อากิระมองแผ่นหลังของชินยะที่ตอนนี้เริ่มสั่นๆ
ก็เริ่มใจเสียขึ้นมามากมาย

“ขอโทษนะชินยะ.....ชั้นต้องพูด....ชั้นรู้ว่านายไม่อยากฟังแต่ว่า.....”

**ปังงง----!!!!!**

“พอกันที....!!!” หลังจากที่ทุบผนังอย่างแรงจนทำให้อากิระยืนอึ้งไป ชินยะก็รีบหยิบกุญรถวิ่งออกไปจากห้อง
ของเค้าทันที โดยที่อากิระต้องรีบวิ่งตามไป

“เดี๋ยวชินยะ.....จะไปไหนน่ะ??...ชินยะ!!!!” รีบวิ่งตามไปแต่ไม่ทันแล้ว ชินยะออกรถไปอย่างเร็ว ทิ้งไว้ให้
อากิระยืนมองตามรถไปอย่างไม่รู้ที่จะทำยังไงต่อไปดี......รู้ตัวว่าทำตัวไม่ดี.....ใช้ชินยะเป็นเครื่องแก้เหงาเท่านั้น
เห็นแก่ตัวมากเลยสินะ.......ขอโทษนะ.......ชินยะขอโทษที่ทำร้ายความรู้สึกของนายแบบนี้

--- ห้องของเคตะ ---

หลังจากที่เก็บข้าวของออกมาจากห้องของชินยะหมดแล้ว อากิระก็กลับมาที่เดิมที่เค้าเคยอยู่ร่วมกับเคตะมาก่อน
ก่อนที่ความสัมพันธ์ของเค้ากับชินยะจะเกิดขึ้น......ถ้ารู้อย่างนี้......คืนนั้นเค้าจะไม่ไประบายเรื่องฮิโรกิกับชินยะ
เป็นอันขาด.....ถ้าคืนนั้นไม่มีเรื่องราวแบบนั้นเกิดขึ้นความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่คงไม่เป็นแบบนี้.....ต่อไปนี้
เรา2คนจะกลับไปเป็นเหมือนรุ่นพี่รุ่นน้องได้อีกรึเปล่านะ???

“อากิระ----!!!!รู้รึยังว่าตอนนี้ชินยะอยู่รพ.” เมื่อเคตะเห็นอากิระเปิดประตูเข้ามาก็รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาทันที

“เอ๋....อะไรนะ???”

“เมื่อกี๊พี่ฮิโรกิโทรมาบอกว่า...ชินยะขับรถชนตอนนี้อยู่รพ.ตอนนี้พี่ฮิโรกิไปที่รพ.แล้ว” หลังจากที่ได้ยินคำของเคตะ
ทำเอาอากิระยืนอึ้งไปในทันที.......ชินยะขับรถชน.......เพราะเค้า.....เป็นเพราะเค้าแท้ๆที่ทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้

*+* TIDD TIDD TIDDDD+*

“ครับ....อากิระตอนนี้อยู่กับผมครับ....จริงเหรอฮะ....ค่อยยังชั่ว....ครับๆ” หลังจากที่เคตะคุยโทรศัพท์เสร็จก็หันมา
ส่งยิ้มให้อากิระที่ตอนนี้ยืนหน้าซีดอยู่

“พี่ฮิโรกิบอกว่าชินยะปลอดภัยแล้ว....แต่อีก2-3วันน่ะถึงกลับได้....พรุ่งนี้ค่อยไปเยี่ยม พี่ฮิโรกิจะมารับ”
เคตะเดินเข้ามาแตะไหล่ของอากิระเบาๆ ....เมื่อรู้ว่าปลอดภัยแล้วจึงทำให้อากิระค่อยสบายใจขึ้นมา

เช้าวันรุ่งขึ้น

ในห้องคนไข้พิเศษ ดอกไม้จำนวนมากจากแฟนเพลงถูกส่งเข้ามาเยอะแยะมากมาย ชินยะที่นอนอยู่บนเตียง
ที่หน้าผากมีผ้าพันแผลพันไว้อยู่ หัวคงกระแทกกับพวงมาลัยสินะ.....อากิระที่ยืนอยู่ริมผนังห้องมองชินยะ
กำลังคุยหัวเราะยิ้มแย้มกับเคตะและฮิโรกิอย่างสนุกสนาน.......ส่วนเค้าทำได้เพียงแค่ยืนเงียบๆแบบนี้

“อากิระ.....วันนี้ไม่เห็นพูดเลยนะ.....เป็นอะไรน่ะ?” ฮิโรกิหันมาถามแฟนของตัวเองอย่างสงสัย
ชินยะที่ได้ยินฮิโรกิพูดถึงอากิระจากที่หัวเราะๆอยู่ก็นิ่งเงียบไปทันที

“นั่นสิ.....แปลกๆนะทุกทีเห็นต้องกัดๆกัน....อ้อๆคงจะห่วงชินยะอะดิว่าจะเถียงไม่ทัน ฮ่าๆๆๆๆ”
เคตะแกล้งแซวขึ้น แต่เมื่อเห็นใบหน้าของชินยะและอากิระไม่มีทีท่าว่าจะสนุกไปด้วยก็เลยต้องหยุดเงียบไป

“หวา.....ชั้นต้องไปแล้วล่ะวันนี้มีคิวถ่ายหนัง.....ไปก่อนนะ” หลังจากก้มดูนาฬิกา เคตะก็ทำหน้าตกใจ
ก่อนจะรีบลาทุกคนแล้ววิ่งออกจากห้องไป

“งั้นเราก็ไปกันเหอะ.....อากิระ” ฮิโรกิหันมาจับมือของอากิระเอาไว้ ยิ่งทำให้ชินยะเมินหน้าหนีทันที

“คือ....ผมขอคุยกับชินยะแป๊บนึงนะฮะ....พี่ฮิโรกิไปรอข้างนอกก่อนนะ” หันมาพูดกับฮิโรกิด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
ฮิโรกิลูบหัวเบาๆก่อนจะบอกลาชินยะแล้วเดินออกไป ทิ้งคนทั้งคู่ไว้ตามลำพัง

“ชินยะ.....ขอโทษนะ” อากิระเดินเข้ามาที่เตียงของชินยะ ในตอนนี้ชินยะนอนหันหลังให้เค้าแล้ว

“ไม่ต้องพูดหรอก.....อากิระ” เสียงที่พูดออกมาเริ่มสั่นๆ ตอนนี้ชั้นกำลังกลั้นน้ำตาไว้อยู่นะ ถ้านายพูดมันออกมา
ชั้นคงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แน่ๆ ดังนั้นได้โปรดกลับไปซะเถอะ อย่าพูดมันออกมาเลย

“ชินยะ.....ต่อไปนี้เรากลับมาเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมอีกได้มั้ย?.....สักวันนายก็คงจะลืมเรื่องของเราได้
แล้วนายก็คงเจอคนที่รักนายมากๆ......เรื่องของเรา2คนให้มันจบกันแค่นี้เถอะนะ.......ชั้นอยากให้นายเลิกรักชั้น
แบบนั้นเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว......ชั้นรู้ว่าชั้นมันเห็นแก่ตัว ชั้นขอโทษ.....ชินยะ....ขอโทษ”

“.........................................”

“ชะ.....ชินยะ........” เรียกชื่อชายหนุ่มเสียงอ่อยๆ

“พอแล้ว.....นายไปเถอะ.....ไม่ต้องกังวลหรอกชั้นจะตัดใจจากนาย.....ชั้นไม่รั้งนายไว้อีกแล้ว”

เก่งมากเลยใช่มั้ย? ที่ชั้นยังควบคุมน้ำเสียงไว้ได้ ทั้งๆที่ตอนนี้น้ำตามันจะไหลออกมาแล้ว รู้มั้ยว่าแค่นายไม่รักชั้น
มันก็ทำให้เจ็บมากพอแล้ว......ไม่อยากได้ยินคำขอโทษจากนายอีก.......พอแล้ว.....หัวใจของชั้นตอนนี้มันปวดร้าว
มากเกินพอแล้ว.......จะไม่ฉุดรั้งให้เจ็บอีกต่อไป.......ขอแค่อย่างเดียว.....ขอแค่ปล่อยให้ชั้นได้รักนายแบบนี้
ต่อไปได้มั้ย? อย่าให้ชั้นเลิกรักนายเลย.......อากิระ----!!!!

“ชินยะ.....” อากิระได้แต่ยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของชินยะอยู่อย่างนั้น น้ำตาเริ่มคลอออกมาแล้ว

“บอกว่ารู้แล้วน่า....เจ้าเด็กกะโปโล....ไม่ต้องมาทำเป็นจะร้องไห้เลยนะ....อย่างชั้นน่ะหาเด็กใหม่ได้อยู่แล้วน่า
ไปหาฮิโรกิเถอะเดี๋ยวจะรอนาน..... แล้วถ้าโดนทิ้งขึ้นมามาให้ชั้นปลอบได้นะ”
พยายามฝืนเสียงให้ดูร่าเริงสดใส จนอากิระเริ่มใจชื้นขึ้นมาแล้ว

“อืม....ขอบคุณมากนะชินยะ.....ลาก่อนฮะ” มือขาวเริ่มปาดน้ำตาออกก่อนจะยิ้มๆแล้วก็เดินออกไป

“มาเยี่ยมคราวหน้าก็อย่าลืมซื้อขนมมาเยอะๆล่ะ....เบื่อของกินในรพ.จะแย่แล้ว^^”

“อืม...ได้เลย....จะซื้อมาเยอะๆๆเลยล่ะ....ไปก่อนนะ” หันมาตอบรับเสียงสดใสแล้วก็เดินออกไปที่ประตู
เสียงฝีเท้าที่เริ่มไกลห่างไปทีละก้าวๆ ทำเอาน้ำตาของชินยะที่กลั้นเอาไว้ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายทันที

”กลับมาแล้วเหรอ ....ชินยะ....วันนี้ชั้นทำข้าวห่อไข่ด้วยล่ะ....ลองชิมดูหน่อยสิ”

”ชินยะ....มาดูหนังนี่เป็นเพื่อนหน่อยสิ....มันน่ากลัวอะ”

“นี่ๆไปอาบน้ำก่อนนะ...อย่าเข้ามานะตัวเหม็น....ชินยะอะ”

“กลับมาแล้วครับบ....ขอโทษนะที่กลับดึก....รอนานมั้ย?”

ร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนั้น ทำได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลไปอยู่อย่างนั้น......จบแล้วสินะ....
ความสัมพันธ์ของเรา......ต่อไปนี้ห้องของชั้นก็คงจะไม่มีนายอีกแล้วใช่มั้ย......จะไม่มีเสียงของนาย
คอยพูดว่ากลับมาแล้ว.....จะไม่มีเจ้าตัวยุ่งที่มาคอยกวนใจเวลาแต่งเพลง.......และจะไม่มีนายทำอาหารเช้า
ให้ชั้นอีกต่อไปแล้วสินะ.......ต่อไปนี้ชั้นจะไม่มีนายอีกแล้ว......ชั้นคงต้องใช้เวลานานมากแค่ไหนกันนะ
ที่จะลบลืมภาพพวกนั้นออกได้.........มันจะมีวันที่ชั้นจะลืมนายได้มั้ย.....อากิระ.......????

END….KIZUNA….