“สัญญานะว่านายจะกลับมา”
“อืม…”พยักหน้าเบาๆ เห็นสายตาของคนตรงหน้า….

…….ชั้นก็ไม่อยากจากนายไปไหนหรอก..….

“อะไรกัน
คิดว่าคนอย่างชั้นจะถูกฆ่าตายง่ายๆอย่างงั้นเหรอ…หือ”พูดจบก็ลูบหัวอีกคนเบาๆ
ร่างบางก้มหน้าลง รู้สึกว่านัยตามันร้อนผ่าว
ฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมาไม่ได้อีกแล้ว…..

…..10 ปีมานี้…..ไม่เคยจากกันเลยซักวันเดียว…..แต่พรุ่งนี้…..

“ไม่เอาน่า….บุตรชายคนเดียวของท่านโชกุนจะมาทำตัวอ่อนแออย่างงี้ได้ยังไงเล่า….ลูกผู้ชายสัญญาแล้วไม่ผิดคำพูดหรอก
ชั้นจะกลับมาแน่นอน ฮิโรกิ” ค่อยๆเอามือปาดคราบน้ำตาออกไปอย่างทะนุถนอม
……………………….
…………..

“คืนนี้อยู่ด้วยกันนะ…”
“…..”พยักหน้าเบาๆ

……………………
…………

กลางดึกคืนนั้น…ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ
ระวังไม่ให้คนข้างๆรู้สึกตัว….สัมภาระเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว….ในที่สุดก็ต้องไป…..มองหน้าร่างบางที่กำลังนอนหลับสนิท….ไม่อยากจากไปเลย
ไม่อยากห่างจากคนๆนี้…

เรียวเดินอ้อมไปนั่งลงข้างๆเตียง เอามือสัมผัสกับไปหน้าใสนั้นเบาๆ
ก้มลงจูบที่หน้าผากคนรักอย่างอ่อนโยนเป็นการอำลา……..

“อ่าว มากันครบแล้วสินะ…ถ้างั้นรีบไปกันก่อนฟ้าจะสางเถอะ”
หัวหน้าทีมพูดเมื่อเห็นเรียวเดินมาถึงจุดนับพบ……
เรียวมองอีก 3 คนที่เหลือ มีทั้งหัวหน้าองครักษ์ซาโต้ซัง…อีก 2 คน
มัตสึโมะโตะซัง
กับ…..อิการาชิซัง..เลือกแต่มือดีดีทั้งนั้นเลยนี่นา…แล้วยังเอาองค์รักษ์ประจำตัวลูกชายคนเดียวอย่างเค้าให้ออกมาร่วมทีมด้วย…..งานชิ้นนี้คงจะสำคัญมากแน่ๆ……………………

…………………………
……………

ฮิโรกิสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่…..มองไปข้างกาย….ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว…

“เรียว…”พึมพำเบาๆ…

……………………………
……………………

เช้าวันนี้อากาศไม่ค่อยแจ่มใสนัก
เมฆดำลอยตั้งเค้ามาตั้งแต่เช้า….ฮิโรกินั่งเหม่ออยู่ที่เฉลียงห้องที่หันหน้าเข้าสู่สวนญี่ปุ่น…….

“ฮิโรกิมานี่สิ
พ่อจะพาไปรู้จักคนๆนึง”พ่อลูกเดินกันไปตามทางเดินหินในสวนญี่ปุ่นแห่งนี้
“ท่านพ่อจะพาผมไปหาใครครับ” เด็กน้อยอายุราวๆ 8-9
ขวบเดินตามหลังร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นพ่อต้อยๆ….มองผ่านแผ่นหลังอบอุ่นของชายคนนั้นไป
เด็กคนนึงท่าทางน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเค้า
กำลังยืนอยู่ข้างๆชายหนุ่มอีกคน…คนนี้เค้ารู้จัก…ซาโต้ซังที่เพิ่งได้ขึ้นเป็นหัวหน้าองครักษ์นี่นา…..สงสัยจะพาเด็กคนนั้นมาเป็นเพื่อนเล่นกับเราล่ะมั้ง….

“คนนั้นจะมาเป็นเพื่อนเล่นกับผมใช่มั้ยฮะ ท่านพ่อ”
เด็กน้อยดึงชายเสื้อยาวของพ่อแล้วถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ฮิโรกิ…วันๆเจ้าคิดแต่เรื่องเล่นสนุก…เจ้าเป็นถึงคนสืบทอดตำแหน่งจากพ่อนะ…”ชายคนนั้นหันมาดุเบาๆ
ก่อนจะหันมาหาอีกคน พูดจาอะไรกันแบบผู้ใหญ่ ที่เด็กน้อยก็ไม่เข้าใจ
……………………………..
…………………

“สวัสดีขอรับ”เด็กคนนั้นโค้งให้
“ท่านพ่อให้นายมาเป็นเพื่อนเล่นกับชั้นใช่มั้ยล่ะ”เด็กน้อยยิ้มแย้มอย่างดีใจ
“หามิได้ขอรับ…กระผมเป็นแค่ผู้ติดตามรับใช้และปกป้องท่านเท่านั้น
ตระกูลนิชิกิโดเกิดมาเพื่อทำหน้าที่นี่ขอรับ”
คำตอบที่ฟังดูไม่สบอารมณ์ทำให้เด็กน้อยหน้ามุ่ย….
“นายชื่ออะไร….”
“นิชิกิโด เรียวขอรับ”
“ถ้านายมาเป็นผู้ติดตามชั้นจริง เพราะฉะนั้นถ้าชั้นสั่งอะไร
นายก็ต้องทำตามถูกหรือเปล่า”
“ถูกต้องขอรับ”
“ถ้าอย่างงั้น อย่างแรก ชั้นขอสั่งให้นายเลิกเรียกชั้นว่าท่าน เรียกว่า
ฮิโรกิเฉยๆเข้าใจมั้ย”
“เอ่อ…แต่ว่า กระผมถูกสั่งมาว่าให้…”
“นายจะต้องเชื่อฟังชั้นไม่ใช่หรือไง เรียว…ไหนเรียกฮิโรกิซิ”
“ท่านฮิโระ…เอ่อ….ฮิ..โรกิ”
“…….” เด็กน้อยยิ้มอย่างพอใจ

ภาพเก่าๆเมื่อ 10 ปีก่อนหวนกลับมาอีกครั้ง…นึกถึงวันแรกที่ได้เจอกัน
ตอนนั้นเรียวยังเรียกเค้าว่า ท่านๆ อยู่เลย….

“ก๊อก…”เสียงไม้ไผ่กระทบกับหิน
เพราะถูกน้ำรินลงไปจนหนักพอที่จะตกลงมา….ทำให้ฮิโรกิรู้สึกตัว
กลับมาสู่เวลาปัจจุบันอีกครั้ง
เวลาที่เรียวไม่อยู่…..ความกังวลใจกลับมาเกาะกุมหัวใจดวงเล็กๆนี้ทันที….10
ปีมานี้ ไม่เคยมีวันไหนที่เค้ากับเรียวห่างกันแม้แต่วันเดียว ถึงจะมีโกรธกัน
ทะเลาะกันบ้าง
แต่ก็ไม่เคยห่างกันไปไหนเหมือนอย่างวันนี้….ท่านพ่อให้เรียวไปทำอะไรกันนะ
มือดีๆคนอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ
ถ้าไม่ใช่งานที่สำคัญมากถึงได้เลือกคนที่ไว้ใจได้ไป
ก็ต้องเป็นงานที่อันตรายมากมากแน่นอน ถึงได้เอาคนฝีมือระดับเรียวออกไป…..

“ฮิโรกิ…”
“อ๊ะ ท่านพ่อ”
“พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย….”

………………………………………………
………………………………….

“เก็บเอาไว้นะ…”
“เอ๋…เครื่องรางอันนี้”
“ท่านแม่ให้มาก่อนท่านจะตาย ชั้นพกติดตัวตลอดเวลา…นายเก็บไว้เถอะ”
“ของสำคัญแบบนี้….”
“ไม่ได้ให้หรอกน่า แค่ให้ยืมน่ะ…ถ้าไม่เอามาคืนล่ะก็น่าดู…เข้าใจมั้ย”
“….” เรียวยิ้ม “ทราบแล้วขอรับท่านฮิโรกิ กระผมจะนำมันกลับมาคืนขอรับ”
ทั้งสองคนหัวเราะกันเบาๆ
ไม่นาน…..สายตาที่เคยร่าเริงกลับหม่นหมองลงไปอีกครั้ง
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ…ชั้นเคยผิดคำพูดหรือไง หือ” ถามอย่างอ่อนโยน
“……” ส่ายหน้าเบาๆ ใช่ เรียวไม่เคยผิดสัญญาเลยซักครั้ง
ร่างสูงช้อนใบหน้าอีกฝ่ายขึ้นมา
ก้มลงประกบริมฝีปากของตัวเองกับคนรักอย่างนิ่มนวล……

……นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายรึเปล่าที่ได้รู้สึกถึงจูบอันอ่อนโยนนี้……

……………………………………………..
…………………………….

เวลาค่ำ…ฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว แต่คืนนี้ดูเหมือนฟ้าจะมืดกว่าทุกวัน
อาจเพราะเมฆฝนที่ลอยปกคลุมมาตั้งแต่เช้า….ชายทั้ง 4
คนยังคงเดินทางต่อไปโดยไม่พูดจาอะไรกัน…….เรียวสังเกตใบหน้าของหัวหน้าองครักษ์ที่ดูคร่ำเครียดเป็นพิเศษ….อีก
2 คนก็ไม่พูดจาอะไรกันซักคำ…….อดสงสัยไม่ได้ว่างานนี้มันคืออะไรกัน….

เมื่อหยุดพัก….เรียวก็ถามขึ้น…..
“เอ่อ….ซาโต้ซังขอรับ”
“มีอะไรเหรอ”
“งานชิ้นนี้น่ะ…..”
“เจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้ เมื่อถึงเวลาสมควร
เราจะบอกเอง”หัวหน้าองครักษ์ตัดบท เค้าหลังไปลุกขึ้น
“พักกันพอแล้ว ออกเดินทางต่อเถอะ” ว่าแล้วก็เดินนำออกไป

………………………………….
……………………….

เสียงฝนค่อยๆโปรยปรายลงมา
ฮิโรกิมองออกไปนอกหน้าต่าง….จากเม็ดเล็กๆก็ค่อยๆหนักขึ้นๆ…..ความกลัดกลุ้มในใจเพิ่มเป็นทวีคูณ
บทสนทนาเมื่อตอนบ่ายยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท……..

“พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย….”
“ท่านพ่อมีอะไรจะให้ผมทำหรือขอรับ….”
“เจ้ารู้จักเจ้าหญิงซาเอโกะใช่มั้ย”
“ขอรับ ธิดาคนโตของเจ้าแคว้นใหญ่ทางเหนือ…”
“ใช่….คนนั้นล่ะ…ที่เจ้าจะต้อง….”
“ผม….จะต้องทำอะไรขอรับ”
“….เพื่อความสัมพันธ์ของเรา 2
แคว้นจะได้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น……เจ้าจะต้องแต่งงานกับท่านหญิงซาเอโกะ…..”
“……….”ฮิโรกิอึ้งไป
“เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้แคว้นนั้นกำลังแผ่ขยายอำนาจมา
ถ้าทางเราไม่ผูกมิตรเอาไว้ก่อนหล่ะก็…สงครามอาจจะเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

“แต่ว่า ท่านพ่อ….ผมไม่ได้รัก….”
“เจ้าอยากเห็นชาวบ้านบริสุทธิ์ต้องล้มตายหรือไง…คิดให้ดีฮิโรกิ!!”
“……..” ฮิโรกินิ่งไปสักพักก่อนจะตอบออกมาเบาๆ
“เข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ”

……………………………………………………..
…………………………..

“อ๊ะ”
น้ำหยดเล็กๆตกลงมาบนแก้ม….เรียวเงยหน้าขึ้นไป….ฝนตกแล้วเหรอเนี่ย….ดึกแล้วด้วย….คงต้องหาที่หยุดพักแล้ว…..เค้ามองไปด้านหน้า
ทุกคนในคณะเดินทางหยุดเดิน……
“นิชิกิโด เรียว…..ชักดาบของเจ้าออกมา” หัวหน้าสั่งเสียงเฉียบขาด
“เอ๋….ซาโต้ซัง ผมไม่เข้าใจ….”เรียวยืนนิ่ง ซาโต้ซังหันมาประจันหน้ากับเค้า
ส่วนอีก 2 คนถอยออกไปอยู่ข้างๆ
“เจ้าอยากรู้ใช่มั้ยว่า…ภารกิจของพวกเราครั้งนี้คืออะไร…..”
“……..” ไม่มีใครพูดอะไร
“เป้าหมายของการออกเดินทางครั้งนี้…..ก็คือ….กำจัดเจ้ายังงัยหล่ะ”

…………………………………….
……………………….

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมา….พื้นดินตรงนั้นถูกชะล้างด้วยลำธารสีเลือด….ร่างกำยำแข็งแรง
3 ร่างนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางป่าไผ่…ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ
หรือการเต้นเบาๆของชีพจร…..
“แฮ่กๆ….”
เสียงหอบๆเบาๆของร่างหนึ่งยังคงมีได้ยินอยู่….ต้องใช้ดาบยันร่างที่แทบจะหมดแรงพยุงตัวเองไว้…..เรียวมองร่างของผู้อาวุโสทั้งสามคน
ก้มลงคำนับร่างนั้นอย่างเคารพ…..เค้าเสียใจ….แต่มันไม่มีทางเลือก….

“ชักดาบของเจ้าออกมา…..”
“ถ้าเจ้าไม่ชักดาบ ข้าจะบุกเข้าไปเดี๋ยวนี้…”
“ซาโต้ซัง….”
“ข้าเอ็นดูเจ้าเหมือนลูก…ขอโทษจริงๆ…แต่พวกเราไม่มีทางเลือก….ท่านฮิโรกิต้องสมรสกับท่านหญิงแห่งแคว้นเหนือ
เพราะฉะนั้น…..ท่านโชกุนไม่ต้องการให้…..”
“………………..”
“ฮิโรกิต้องแต่งงาน….”
“ใช่……..”
“แต่ผมไม่ต้องการต่อสู้กับพวกท่าน…”
“เรียว…..เจ้ามีแค่ทางเลือกเดียวเท่านั้นคือ…ข้ามศพของพวกเราไป”

……………………………………..
…………………….

 

“ลูกผู้ชายสัญญาแล้วไม่ผิดคำพูดหรอก ชั้นจะกลับไปหานาย ฮิโรกิ”
พยุงร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลลุกขึ้นช้าๆ….ค่อยๆเดินย้อนกลับฝ่าสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ย่อท้อ……

…..ความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าไปทุกอณูของร่างกาย….ร่างที่โงนเงนแทบจะล้มทั้งยืนยังคงเคลื่อนไหวอยู่กลางสายฝนและสายลมที่ยังคงพัดแรง…ในใจนึกถึงใบหน้านั้นเป็ฯแค่พลังอย่างเดียวที่ส่งให้เท้าทั้งสองข้างก้าวเดินต่อไป…….

เช้าวันใหม่……หลังจากเดินมาทั้งคืน….ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น….ปราสาทหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

 

……ในที่สุดก็มาถึงซะที……

“เอ๋…ท่านเรียว” ทหารรับใช้ที่ประตู เดินเข้ามาพยุงเอาไว้….
”นายรีบไปรายงานเร็ว…”ทหารคนนั้นบอกทหารอีกคน….ตามคำสั่งของเบื้องบนที่ได้สั่งไว้

เรียวหมดแรง….ทรุดลงอยู่ตรงหน้าประตูนั้น….ไม่ไหวแล้ว
อยากจะเดินเข้าไป…อยากเจอเห็นใบหน้าของคนๆนั้น
แต่ร่างกายมันไม่ขยับตามใจได้อีกแล้ว…..

“เรียว!!…..”เสียงคุ้นเคยนั้น….เรียวเงยหน้าขึ้น….
“ฮิโรกิ..”
ค่อยๆลุกขึ้นอย่างยากลำบาก…เดินตรงไปหาร่างบางตรงหน้า….อีกแค่เพียงก้าวเดียว……ทหารเป็นสิบก็แยกทั้งสองคนออกจากกัน…..เรียวดิ้นรนจะเดินไปข้างหน้าด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี….ฮิโรกิก็เช่นกัน….ยื่นมือออกไปข้างหน้า
อีกนิดเดียวเท่านั้น….ร่างของเรียวอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือเดียว….
“ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ…ใครใช้ให้พวกเจ้ามาจับข้า”
“พาฮิโรกิเข้าไป” เสียงคนที่มีอำนาจมากที่สุด ณ ทีนี้ดังขึ้น
ฮิโรกินั้นหันไปมอง…..
”ท่านพ่อ…”
“บอกให้เข้าไปไงล่ะ ฮิโรกิ” ร่างบางหยุดดิ้น และโวยวาย
หันหลังไปอย่างว่าง่าย…..เดินไปได้แค่ 2-3 ก้าว
ก็อดที่จะหันมามองร่างสูงไม่ได้….

…..เรียว…..

จำใจเบือนหน้าแล้วเดินออกไป….
“พาเรียวไปได้แล้ว” สั่งก่อนจะเดินออกไป

………………………………..
……………………..

“ท่านพ่อ….ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย”
“พรุ่งนี้เจ้าต้องออกเดินทางไปแคว้นทางเหนือแล้ว....พ่อไม่อยากให้เจ้ายังกังวลอยู่กับที่นี่….”

“พรุ่งนี้เหรอ ไหนท่านพ่อบอกว่าอาทิตย์หน้ายังไงล่ะ…”
“พรุ่งนี้ก็คือพรุ่งนี้ เจ้าไม่ต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับพ่อ…..”
“………..”ฮิโรกิก้มหน้านิ่ง
“เฮ้อ….ถ้างั้นคืนนี้…พ่อจะปล่อยให้เจ้าสองคนพบหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน…..ฮิโรกิ
จำเอาไว้….ความสุขของประชาชนนับหมื่นขึ้นอยู่กับเจ้าเพียงคนเดียว”
พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกไป…….

“……………….”

…………………………………..
…………………………

“แกร๊ก….”
ประตูห้องขังถูกเปิดออก…..เรียวนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องสี่เหลี่ยมแคบๆนั้นเงยหน้าขึ้น….

“……” ไม่มีคำพูดใดๆออกมา….ทั้งสองคนโผเข้ากอดกันทันที…
…..อ้อมกอดอบอุ่นนี้ที่โหยหา….รักมากจริงๆ….รักคนๆนี้……
ฮิโรกิมองดูบาดแผลตามตัวเรียว…..ใครกัน….ทำไมเรียวถึงเจ็บหนักขนาดนี้….
“ทำไมเป็นแบบนี้หล่ะ เรียว….ฝีมืออย่างนายไม่น่าจะถูกทำร้ายขนาดนี้นี่นา”
“เรื่องนั้นช่างมันเถอะฮิโรกิ…..”
…..คืนนี้คงจะเป็นคืนสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกันสินะ…..
”อย่าไปเสียเวลากับเรื่องแบบนั้นเลย อ้อ นี่……”เรียวล้วงเข้าไปในเสื้อ
หยิบเครื่องรางชิ้นนั้นออกมา….
“เอามาคืนแล้วนะ…รับไปสิ”
จับมือฮิโรกิแบบออก…วางเครื่องรางที่เปื้อนเลือดชิ้นนั้นลงไปบนมือ
แล้วจับมืออีกฝ่ายให้กำมันเอาไว้
“ขอโทษนะที่ทำมันเปื้อน…”
“……..”
พูดอะไรออกมาไม่ได้ซักอย่าง….รู้แต่ว่าตอนนี้น้ำตามันเอ่อขึ้นมาจนดวงตาร้อนผ่าวไปหมดแล้ว…

“บ้าเหรอ…..ขอโทษอะไรกัน แค่นายกลับมา…”
“………..”
“แค่นายกลับมาหาชั้น…ฮึก….”เรียวดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้…..

………เพียงแค่คืนนี้เท่านั้น………

………………………………..
……………………….

“แกร๊ก….” เสียงประตูเปิดขึ้นอีกครั้ง ทหาร 2-3 คนเดินเข้ามา…..
“ท่านฮิโรกิขอรับ ได้เวลาไปแล้วขอรับ” ฮิโรกิหันมา
“อะไรกัน….นี่ยังไม่เช้าเลยไม่ใช่เหรอ”
“แต่ท่านสั่งมาว่า….ให้นำท่านฮิโรกิออกไปได้แล้วขอรับ…ท่านยังกำชับมาด้วยว่า
ให้ท่านฮิโรกินึกถึงคำที่ท่านบอกเอาไว้ด้วยขอรับ”

………………………………..
……………….

“เข้าใจแล้ว…..”
ฮิโรกิตอบไปเรียบๆ…..ยืนขึ้น….จะร้องไห้ไม่ได้….เงยหน้าขึ้นกลืนน้ำตานั้นลงไป….ด้านหลังมีคนๆนึงที่เค้ารักมากที่สุด….อยากจะหันไปมองเป็นครั้งสุดท้าย…..แค่ซักเสี้ยววินาทีเดียวก็ยังดี….แต่ก็กลัว…ว่าถ้าเห็นหน้าของคนๆนั้นแล้วจะไม่สามารถเดินจากไปได้…..

…..ฮิโรกิค่อยๆเดินออกมา
แต่ละก้าวมันช่างหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาผูกขาเอาไว้ก็ไม่ปาน…….

“ลาก่อน” หยุดอยู่ตรงหน้าประตูแล้วพูดออกมาเบาๆ…โดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง….

“ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน…ใจชั้นจะอยู่กับนายตลอดไป” พูดออกมาเบาๆเช่นกัน

“รู้แล้วหล่ะนะ” ยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวด…ก่อนจะเดินออกไปอย่างเร็วที่สุด….

“ปึง….”เดินขึ้นไปบนห้องตัวเองกระแทกประตูอย่างแรง……มันห้ามไว้ไม่ได้อีกแล้ว…..น้ำตาที่กลั้นเอาไว้…..

……………………………………………
………………………………

วันรุ่งขึ้น….ฮิโรกิโดนส่งตัวไปยังแคว้นทางเหนือตามกำหนดการที่ตั้งเอาไว้……หลังจากส่งลูกชายตัวเองแล้ว….พอตกกลางคืน…….

“แกร๊ก….” ชายท่าทางน่าเกรงขามเดินเข้ามาในห้องขัง….
“เรียว….เนื่องเจ้าเป็นคนที่จงรักภักดี…แล้วมีฝีมือดี…การที่เจ้ากลับมาที่นี่ได้
แสดงว่าองครักษ์อีก 3 คนนั่นคงจะ…..”
“……..”
“เอาเถอะ
ในเมื่อฮิโรกิก็ไปแล้ว….ข้าจะปล่อยเจ้าออกไปสู่ตำแหน่งอย่างเก่า….แต่คงจะต้องย้ายเจ้าไปให้อารักขาคนอื่นแทน…”

“ไม่ขอรับ….”

“เอ๋…..”
“กระผมไม่ปรารถนาอิสระภาพใดๆ….แต่มีเพียงเรื่องเดียวที่ข้าอยากจะขอร้องท่านขอรับ”

“ว่ามาสิ…ถ้ามันไม่เกินความสามารถของข้า….”

“ชีวิตของกระผม นิชิกิโด เรียวถูกกำหนดมาตั้งแต่ลืมตาดูโลกแล้ว
ว่าเกิดมาเพื่อดูแลรับใช้และปกป้องเค้าเท่านั้น…ถ้าไม่มีคนๆนั้นแล้ว…ชีวิตของกระผมก็ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป….เพราะฉะนั้น
กระผมอยากจะขอให้….กรุณามอบดาบเล่มนั้นของกระผมคืนด้วยเถอะครับ”

“เรียว….นี่เจ้า…..”
มองสายตาเด็ดเดี่ยวอย่างนักรบของลูกผู้ชายคนนี้ก็ต้องยอม…..
“………..”

ท่านโชกุนเดินออกไป….ตัดใจยอมทำตามที่เรียวร้องขอ……

…………………………….
…………………..

“กระผมเป็นแค่ผู้ติดตามรับใช้และปกป้องท่านเท่านั้น
ตระกูลนิชิกิโดเกิดมาเพื่อทำหน้าที่นี่ขอรับ”

………………………………
………………….

ชายหนุ่มเงยหน้ามองออกไปลอดผ่านราวลูกกรงไป..ช่องเล็กๆนั่น…..ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไม่มีดาวซักดวง……กว้างใหญ่และดำสนิท……..

“ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน…ใจชั้นจะอยู่กับนายตลอดไป….”

“ลาก่อน….ฮิโรกิ” หลับตาลง….ด้วยดาบเล่มนั้น…แทงมันลงไปด้วยมือของตัวเอง….

………………………………………..
……………………………

miageta yozorawa nazekakanashiku
futaride kasaneta tooiomoide
Ah zuttowasurenaiyo... anatawo... zutto... zutto...

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แหงนหน้ามองนั้นเศร้าด้วยเหตุผลบางอย่าง
ความทรงจำแสนไกลที่วางซ้อนๆกันด้วยเราสองคน
Ah จะไม่ลืมตลอดไป ... ไม่ลืมเธอ ... ตลอดไป ... ตลอดไป ...

………………………………..
…………………..

 

……………The End……………..