Part 1

ตลอดเส้นทางเดินที่ไปร้านหนังสือที่ยืมมามันช่างสั้นนักในความคิดของเคตจัง...เดินกอดกระเป๋า
มอง2ข้างทางอย่างอารมณ์ดี…มองดูคู่รักหลายคู่ทีเดินจับมือกันเดินคลอเคลียกันไปแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้
‘พรหมลิขิต’ คำๆนี้มันจะมีอยู่จริงหรือเปล่านะ??
***พลั่ก!!***
กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ก็ดันโชคร้าย ซุ่มซ่ามไปชนคนอื่นเข้าจนได้ น่าอายจริงๆ
“ขอโทษครับ” ร่างเล็กก้มหัวไปมาอย่างสำนึกผิด
ก่อนจะนั่งลงไปเก็บข้าวของที่หล่นกระจาย
อยู่บนพื้น ไม่ได้มองหน้าของบุคคลที่ชนด้วยเลยสักนิด
ก็เพราะมันอับอายนี่นา....
“ชั้นต่างหากล่ะ...ที่ต้องขอโทษ” ร่างสูงที่อยู่ภายใต้แว่นสีชา
นั่งลงข้างๆเคตจัง พลางช่วยเก็บ
หนังสือยื่นส่งให้
“ข..ขอบคุณครับ” เคตจังเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
ก็ตอนนี้มือของเค้าถูกชายหนุ่มคนนี้จับอยู่แน่น
“อ๊ะ...ขอโทษ...เอ๋...หนังสือนี่??...นายเชื่อในเรื่องพรหมลิขิตด้วยเหรอเนี่ย??”

เหลือบมองไปที่ชื่อหนังสือที่เพิ่งส่งคืนให้ร่างเล็กแล้วก็ถามไปด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น
“ก็...อ่านดูเฉยๆ...ผมก็ไม่รู้หรอกว่าพรหมลิขิตนี่มันจะมีจริงรึเปล่า?”
“เหรอ?แต่ชั้นเชื่อนะว่ามันมีอยู่จริง...ก็เพราะตอนนี้...ชั้นคิดว่าชั้นได้เจอพรหมลิขิตแล้ว”
ร่างสูงมองสบตาเคตจังทำเอาร่างเล็กเริ่มเขิน หน้าใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
แต่แววตาภายใต้
แว่นสีชานั้นกลับมองอย่างเฉยเมยไม่เหมือนกับวาจาที่พูดออกไปเลยสักนิด
“ถ้าพรหมลิขิตมีอยู่จริง...เรา2คนคงได้เจอกันอีกแน่นอน”
ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ก่อนจะเดินจากไป
เมื่อเดินมาไกลแล้วหันไปมองร่างเล็กที่ยังยืนเขินๆอยู่ที่เดิมก็เริ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น
ไม่รู้เลยเหรอไงว่าชั้นเคยเป็นแฟนเพื่อนนายอยู่.....แกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริงๆกันแน่??แต่ช่างเหอะ
.....อากิระ...แล้วนายจะรู้ว่านายคิดผิดที่ทิ้งชั้นไป

~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:

หลายอาทิตย์ต่อมา
“ระ....อากิระ...อากิระ!!!”
เคตะที่เพิ่งเดินมาจากการต้อนรับลูกค้าเห็นอากิระยืนเหม่อๆอยู่จึงร้องเรียก
“ฮะ...มีอะไรฮะ??” หันกลับมาด้วยใบหน้างงๆ
มองหน้าเคตะที่มองมาอย่างเป็นห่วงแล้วก็รีบก้มหน้าหนี
“คิดถึงแฟนเก่าอยู่เหรอ?ยังลืมเค้าไม่ได้ใช่มั้ย??”
“........” ยังคงก้มหน้า ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาทั้งนั้น
เคตะถอนหายใจอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นท่าทีอย่างนั้น
“...ฮึก...ลืมไม่ได้...อยากจะลืม...แต่ลืมไม่ได้...ฮึก...ฮิโระ...”
จู่ๆน้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่คาดคิด
ไม่ใช่แต่ฮิโระหรอกที่เจ็บ คนบอกเลิกอย่างผมกลับเจ็บยิ่งกว่า รัก
รักมากนะแต่ยังไงมันก็คงต้องเลือก
ทางนี้อยู่ดี
ความรักก็ต้องการที่จะให้คนรักมาสนใจบ้างแต่นี่ฮิโระไม่เคยมีเวลาให้เลย
มันเหงานะ
คนที่ไม่มีพ่อแม่อย่างผม คนทีใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังแบบนี้
ต้องการให้ใครสักคนมาคอยห่วงใย
คอยอยู่เคียงข้าง แต่ทุกครั้งฮิโระก็คอยเอาแต่หยิบยื่นเงินให้
เหมือนกับว่าผมเป็นคนขายตัวอย่างนั้น
ฮิโระรักผมจริงๆรึเปล่า
หรือผมก็เป็นแค่คนที่คอยบำเรอความต้องการของฮิโระเท่านั้น??
“สักวันนายคงลืมเค้าได้แน่ๆอากิระ”
เคตะดึงตัวร่างที่กำลังสะอึกสะอื้นเข้ามากอดเอาไว้
“.....อืม.....ผมจะพยายาม....” ซุกหน้าซบลงบนอกของเคตะ
ก็พอรู้อยู่หรอกว่ารุ่นพี่คิดยังไง
กับตัวเค้า ตอนที่คบอยู่กับอิโระไม่เคยที่จะสนใจคนอื่นเลยสักนิด
แต่ตอนนี้มันเหงา...
มันต้องการใครสักคน......
“....มันอาจจะดูแย่นะ....ชั้นรู้ว่านายเพิ่งเลิกกับแฟนมาไม่นานแต่....ชั้นรักอากิระ...
คบกับชั้นได้มั้ย?ปล่อยให้ชั้นดูแลนาย...ได้รึเปล่า??”
“....ผม....” บางทีถ้าคบกับรุ่นพี่ทาจิบานะ
มันอาจจะทำให้ลืมฮิโระออกไปจากใจก็ได้
“...ผมเป็นคนที่ขี้เหงานะฮะ...ถ้าเป็นแฟนผมก็คงต้องลำบากหน่อยนะ”
ตัดสินใจอย่างนี้คงจะดี
แล้วล่ะนะ...รุ่นพี่ทาจิบานะทั้งใจดี
ทั้งยังคอยเอาใจใส่...บางทีซักวัน...เราอาจจะรักรุ่นพี่ก็ได้
“หมายความว่า...นายตกลงใช่มั้ย??...อากิระ” เคตะก้มหน้ามองสบตาหน้าหวานนั้น
“...ฝากตัวด้วยฮะ...รุ่นพี่”
อากิระเริ่มยิ้มหวานออกมาใช้หลังมือปาดน้ำตาออกเบาๆ
“...อืม...” ดึงร่างนั้นมากอดไว้แน่น แอบรักรุ่นน้องคนนี้มานานแล้ว
แต่ก็ต้องห้ามใจเมื่อรู้ว่า
มีเจ้าของแล้ว...ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะมีจริง...ถึงแม้จะรู้ว่าในเวลานี้เป็นได้แค่คนแก้เหงา
แต่ก็ยอม...เพื่อนายชั้นยอมได้ทุกอย่าง...อากิระ

~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:

“นี่...แกคิดจะทำอะไรอยู่วะฮิโระ?” ริวอิจิเข้ามาแตะไหล่เพื่อนอย่างสงสัย
ก็ฮิโรกิใช้ให้เด็กในบ้าน
ไปสืบหาข้อมูลของใครคนหนึ่งอยู่
“เด็กนี่ใครน่ะ?ตัดใจจากไอ้เด็กอากิระนั่นได้แล้วใช่มะ?ก็บอกแล้วว่าอย่างนายหาแฟนใหม่ไม่ยากหรอก”
ริวอิจิพูดพลางหยิบรูปเคตจัง
มานั่งพิจารณาส่วนทางด้านฮิโรกิก็เดินไปหยิบขวดเหล้ารินใส่แก้วมา2ใบ
“มาดื่มให้กับการล้างแค้นของชั้นหน่อย” ยื่นแก้วส่งให้ริวอิจิ
ส่วนตัวเองก็กระดกจนหมดแก้วไปแล้ว
“ล้างแค้นอะไรของแกวะ...ไม่เห็นเข้าใจเลย...แต่ก็ช่าง...เอ้า...ดื่ม!!”
ว่าแล้วก็ยกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว
“หึ...แล้วชั้นจะเล่าให้แกฟังเอง”
สายตาที่แข็งกร้าวมองจ้องไปที่รูปที่อยู่ในมือของริวอิจิแล้วก็ยิ้ม
ออกมาอย่างเยือกเย็น...ตอนนี้แผนการที่เตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว...ข้อมูลที่ได้มาก็เยอะพอสมควร
อีกไม่นานหรอกที่การแก้แค้นของชั้นจะเริ่มขึ้น.........

~::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:

“เคตจัง...นั่น...คุณชายคนนั้นมาอีกแล้วล่ะ”
เพื่อนพนักงานในร้านหนังสือที่นู๋เคตเพิ่งจะตัดสินใจมาทำ
งานพิเศษเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่พบชายหนุ่ม ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในร้าน
“ดูสิ...มาถึงก็เอาแต่จ้องเคตจัง...ชั้นนะเขินแทนเลย”
พูดแล้วก็หัวเราะอย่างหนุกหนาน ส่วนเคตจังนั้น
ก็เอาแต่ก้มหน้ายิ้มอย่างเขินๆ
“เค้าไม่ได้มองผมซะหน่อย...เค้าก็มองไปทั่วๆน่ะแหละ” พูดไปอย่างนั้น
แต่จริงๆก็พอรู้อยู่หรอก
ก็เพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ก็จะถูกสายตาคู่นั้นคอยจับจ้องอยู่ตลอด
“วันนี้เลิกงานกี่โมงเหรอ?” เมื่อร่างเล็กเดินผ่านมา
จึงคว้าข้อมือเล็กนั้นเอาไว้
“เอ่อ...สามทุ่มฮะ” ตอบเสียงสั่นๆ ทำอะไรแทบไม่ถูกแล้ว
“ชั้นไปส่งนะ...เคตจัง” พูดพลางมองจ้องเข้าไปในตาคู่ใสนั้น
ทำเอาร่างเล็กถึงกับหน้าแดงขึ้นมา
“...ไม่เป็นไรฮะ...นาคาโดอิคุง...”
“...บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกว่าฮิโระ...ไหนลองเรียกซิ”
เอามือกุมมือเคตจังเอาไว้แน่น
“...ฮะ...ฮิ..ฮิโระ...” ก้มหน้าหลบสายตาหวานๆที่มองอย่างไม่ลดละ
ฮิโรกิเริ่มยิ้มๆออกมา
“...ตกลงที่ชั้นขอคำตอบจากนาย...นายจะตอบได้รึยัง...ว่าคิดยังไงกับชั้น?เคตจัง”

ถามไปอย่างนั้นแหละ...รู้อยู่แล้วว่าเด็กคนนี้รักเค้า...ดูจากท่าทีที่แสดงออกมาก็รู้แล้ว
“...อืม...ผมก็รักนาคาโดอิคุงฮะ” พูดออกมาเสียงแผ่วเบา
สองเดือนแล้วที่ถูกคนๆนี้คอยทำให้
ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำให้เค้าได้รู้จักกับคำว่ารัก
“เป็นแฟนกันแล้ว ถ้าไม่ยอมเรียกฮิโระชั้นไม่ยอมนะ” ดึงร่างนั้นเข้ามากอด
จมูกก็คลอเคลียอยู่
ตรงแก้มนวลๆของร่างเล็กที่คอยเอาแต่ก้มหน้านิ่ง ยิ้มอย่างเขินสุดๆ
“...ก็ได้ครับ...ฮิโระ...” กอดร่างใหญ่ตอบ รัก รักมากเลย
เป็นคนแรกที่ทำให้เค้ารู้สึกแบบนี้
“...ชั้นรักเคตจังนะ...” พูดออกไปอย่างนั้น
แต่ใบหน้ากลับแตกต่างจากที่พูดออกไปเลย...
แผนของชั้นสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว...ของเล่นชิ้นนี้...อีกไม่นานก็จะทิ้งแล้ว...นายไม่ได้มีความหมาย
กับชั้นเลยสักนิดเคตจัง...มันเป็นความผิดของนายเองนะที่ดันไปเป็นเพื่อนรักของ...อากิระ...

~::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:: ~ ::+:

“อากิจัง...ชั้นตัดสินใจบอกรักเค้าไปแล้วล่ะ”
เมื่อเข้าไปอยู่หลังร้านก็รีบโทรหาเพื่อนรักทันที
“เหรอ...ดีใจด้วยนะ...ทีนี้นายก็จะได้ไม่เหงาแล้ว” ยิ้มอย่างดีใจแทนเพื่อนรัก
“อืม...ไว้วันหลังชั้นจะแนะนำให้อากิจังรู้จักนะ...แต่...ไม่เอาดีกว่าทีแฟนของอากิจังยังไม่เคยพา
มาให้ชั้นรู้จักเลยนี่นา...แอบปิดเงียบไว้คนเดียว...ยังดีนะที่รุ่นพี่ทาจิบานะชั้นยังรู้จักบ้าง”
“..........”
ที่ไม่เคยพามาให้รู้จักนั่นก็เพราะกลัวว่ารบกวนฮิโระ...กลัวว่าจะรำคาญ
“อากิจัง...ขอโทษนะที่พูดถึงเรื่องนั้น...”
พูดออกมาอย่างหงอยๆเมื่อเห็นว่าอากิระเงียบไปนาน
“เปล่าๆไม่เป็นไร...แฟนเก่าชั้นไม่ได้เรื่องหรอก...เลยไม่กล้าเอามาโชว์ใครน่ะ...ฮ่าๆ”
หัวเราะออกมาอย่างแข็งๆ ไม่อยากทำให้เพื่อนรักรู้สึกลำบากใจ
ต้องหัวเราะเข้าไว้สินะ
“ฮ่าๆแฟนเก่าอากิจังคงสู้รุ่นพี่ทาจิบานะไม่ได้สินะ...อ๊ะ...มีลูกค้าเข้าแล้ว...แล้ววันหลังชั้นจะพา
แฟนชั้นมาให้รู้จักนะ...บั๊บบาย”
เมื่อวางสายจากเคตจังแล้วก็เอาแต่นั่งมองโทรศัพท์ ป่านนี้ฮิโระ
ก็คงจะมีคนใหม่แล้วสินะ....ดีแล้วล่ะ...จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดที่บอกเลิกฮิโระในวันนั้น....
“อากิระ...กลับกันเถอะ”
เคตะที่เดินไปหยิบกระเป๋าของอากิระในห้องพนักงานยื่นส่งให้ พลางยื่นมือ
ออกมาไว้ตรงหน้าอากิระ น้องแมวส่งยิ้มให้ก่อนจะวางมือลงบนมือที่อบอุ่นของเคตะ
แล้วก็เดินเคียงข้าง
กันออกไป....ตอนนี้เราก็มีรุ่นพี่ที่แสนดีและรักเราอยู่แล้ว...จะมัวแต่ไปสนใจฮิโระทำไม??
ตอนนี้เราต้องรักรุ่นพี่ให้มากเหมือนที่เค้ารักเราสินะ....เราต้องทำให้ได้นะ...

to be continued.