Part 3

ผ่านมา2วันแล้วที่ชินยะไม่เข้ามาพูดคุย หยอกล้อกับเคตะเหมือนแต่ก่อน
ทั้งๆที่ความจริง
เค้าอยากที่จะเข้าไปทัก ไปคุย แต่ทุกครั้งที่เจอหน้า
มักจะได้สายตาที่เย็นชามองมาอยู่เสมอ
“เฮ่ย…แกเป็นไรไปวะ?เดี๋ยวนี้ไม่เห็นเข้าไปจิ๊จ๊ะกับเคตจังเลย โกรธอะไรเหรอ?”
เคตะเพื่อนที่แสนสนิท
กับชินยะและก็เป็นแฟนของอากิระเพื่อนเคตจัง ถามขึ้นมาอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่
แล้วจะให้พูดได้ไงล่ะ
ว่าเรื่องทั้งหมดมาจากแฟนแก เอ้ย ไม่ใช่สิ อากิจังไม่เกี่ยวนี่
เพราะไอ้แฟนของเคตจังน่ะแหละ
ที่ทำตัวเลวร้าย เจ้าชู้หน้าม่อ
แม้กระทั่งเพื่อนของแฟนตัวเองก็ยังไม่เว้น…!!!!!
“เปล่า…ไม่อยากจีบแล้ว…ก็ดันมีแฟนไปแล้วนี่” ทำเป็นยักไหล่อย่างไม่สนใจ
แล้วก็เดินฮัมเพลง
อย่างมีความสุข
แต่คำพุดครั้งสุดท้ายของเคตะที่ได้ฟังมันยังคงทำให้รู้สึกหดหู่อยู่ทุกครั้งที่นึกถึง

……..ผมผิดหวังในตัวรุ่นพี่จริงๆ………

/ / / ทางด้านอากิระ / / /

“อากิจัง…อากิจัง…!!” เมื่อเห็นเพื่อนรักนั่งหงอยๆบ่อย
จนเริ่มอดไม่ได้เลยต้องถามสักนิด
เผื่อที่จะพอช่วยอะไรได้บ้าง…แม้สักนิดก็ยังดี
“อ๊ะ…เคตจังมีไรเหรอ?” เริ่มรู้สึกตัวแล้ว หันมามองหน้าเคตะอย่างสงสัยขึ้นมา
“เป็นอะไรน่ะ…นั่งเหม่อตลอดเลย…ทะเลาะกับรุ่นพี่ทาจิบานะเหรอ?” เอียงคอถาม
แต่คำตอบที่ได้ก็คือภาพของอากิระที่ส่ายหน้าเบาๆ แล้วก็ส่งยิ้มหวานๆให้
“เปล่า…ไม่มีไรหรอก…เออ…แล้วนายกับ…แฟน…เป็นไงบ้างล่ะ?”
เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ

กลัว…กลัวว่าเพื่อนรักคนนี้จะต้องตกเป็นเครื่องมือของฮิโรกิ
กลัว...กลัวว่าเพื่อนรักคนนี้จะต้องเสียใจเพราะสาเหตุมาจากเค้า
กลัว…กลัวว่าจะต้องสูญเสียเพื่อนรักคนนี้ไป

“ฮิโรกิเหรอ…ดีมากๆเลยล่ะ…ใจดี…คอยดูแลชั้นตลอดเลย…ชั้นรักเค้ามากเลย…รักมากจริงๆนะ”
เมื่อพูดถึงคนรักใบหน้าของเคตะก้อเริ่มดูสดใสมากขึ้นๆ
จนทำให้อากิรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาทันที
เคตจังรักฮิโรกิมากขนาดนี้เลยเหรอ?…บางที…ฮิโรกิคงรักเคตจังจริงๆก็ได้…เราคงคิดมากไปเอง
เราคงไม่มีความหมายอะไรขนาดนั้นกับฮิโรกิหรอก…!!!
“ว่าแต่ว่า…รุ่นพี่ชินยะน่ะ…เค้าบอกว่าฮิโรกิจูบนาย…น่าโมโหชะมัด!!!”
ยิ่งคิดเรื่องนี้ก็ยิ่งทำให้
เคตะรู้สึกโมโหชินยะยิ่งขึ้น และก็ทำเอาอากิระหน้าเริ่มซีดไปทันที…
“ชั้น…ชั้นกลับก่อนนะ…ปวดหัว”
ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเดินเก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกไปจาก
ห้องปล่อยให้เคตะยืนงงๆอยู่ตรงนั้น
เฮ้อ…เลยไม่ได้เล่าเรื่องของรุ่นพี่ชินยะเลย!!
ส่วนอากิระเมื่อรีบวิ่งออกมาจากห้องแล้ว ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น!!

ทำไงดี…รุ่นพี่ชินยะรู้เหรอเนี่ย?ถ้าเคตจังเชื่อจะเป็นยังไง…ไม่น่าเลย…ไม่น่ายอมขึ้นรถไปด้วยเลย
เจ็บใจจริงๆ…เมื่อนึกถึงที่ต้องไปนั่งทนให้ฮิโรกิพูดจาเหยียดหยามแล้วน้ำตาก็เริ่มคลอออกมา

***โครม!!!!***

“โอย…อากิจัง?จะไปไหนเนี่ย?กลับแล้วเหรอไม่รอกลับพร้อมเคตจังเหรอ?”
เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับ
ใบหน้าที่อ่อนโยน ยิ้มอย่างจริงใจ ทำเอาอากิระโผเข้ากอดไว้แน่นทันที
“รุ่นพี่ฮะ…รุ่นพี่” กอดแน่นเหมือนเด็กๆ
ทำเอาเคตะถึงกับยิ้มๆอย่างเอ็นดูลูบผมนุ่มอย่างเบามือ
“เป็นอะไร…แล้วนี่จะไปไหนถึงวิ่งไม่ดูทางอย่างนี้อะ?”
ถามยิ้มๆแล้วก็ก้มลงไปเก็บข้าวของที่หล่น
คืนให้อากิระ ที่ยังคงทำหน้าละห้อยอยู่
“ผมจะกลับบ้านแล้วฮะ…วันนี้ผมปวดหัวกะว่าจะไปนอนพักซักหน่อยแล้วตอนเย็นค่อยไปทำงาน”
“งั้น ชั้นไปส่งนะ”
ยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นอากิระพยักหน้าให้จึงยื่นมือไปจูงมือแล้วก็พากันเดินอย่างมีความสุข

/ / / บ้านอากิระ / / /

รถคันสวยที่เพิ่งจอดอยู่หน้าบ้าน คนขับเปิดประตูลงจากรถ
เดินไปที่หน้ารั้วบ้าน
สัมผัสไปที่รั้วอย่างเบามือ
เมื่อก่อนเคยมาที่นี่อยู่บ่อยๆ แม้จะเป็นเวลาไม่นานเพราะเค้าต้องรีบไปประชุม
แต่ถึงเป็นเวลา
ที่แสนสั้นแต่ก็ทำให้มีความสุขได้มาก
…อากิระ…นายรู้มั้ยว่าชั้นคิดถึงนายมากเหลือเกิน
อยากจะกอดนายเอาไว้ ไม่อยากให้นายจากไปเลย
จะให้ชั้นทำยังไงนายถึงกลับมารักชั้นเหมือนเก่า
ชั้นจะยอมทุกอย่างเลย ชั้นจะพยายามทำให้ดียิ่งกว่าไอ้ทาจิบานะนั่นของนาย
เพียงแค่นายยอม
กลับมาหาชั้น กลับมาอยู่เคียงข้างชั้น กลับมาอยู่ข้างชั้นเหมือนแต่ก่อนไง
………………………………….
…………………….
………….
“ฮ่าๆจริงเหรอฮะ…รุ่นพี่เก่งชะมัดเลย” เสียงนั่น เสียงของอากิระ
เมื่อโผล่ออกไปดูก็พบคนที่ได้ชื่อว่า
เป็นแฟนของอากิระเดินมาด้วย ฮิโรกิจึงไปยืนแอบดูอีกมุมนึง
สายตามองไปที่มือของทั้งคู่ที่กุมมือกันแน่น
หัวใจเหมือนถูกบีบ แต่ก่อนคนที่เดินเคียงข้าง
คนที่กุมมือนายคือชั้นไม่ใช่เหรอ?นายลืมมันแล้วเหรอ?
“งั้นตอนเย็นมารับนะ…บายนะ” เมื่อมาถึงหน้าบ้านเคตะก็หยุดเดิน
ส่งกระเป่าอากิระที่เค้าถือมา
ตลอดทางคืนให้
แล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาจูบเบาๆอย่างนุ่มนวลที่ริมฝีปากนุ่มของอากิระ
“ฮะ…ผมจะรอนะฮะ” อากิระยิ้มหวานเอามือลูบที่ปากอย่างอายๆ
มองตามจนเคตะเดินลับสายตาไป
แล้วจึงค่อยเดินกลับเข้าบ้านตัวเองไป
ส่วนคนที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
มองตามคนข้างในเข้าไป บีบมือตัวเองแน่น
จะยอมเหรอ…จะยอมให้อากิระเป็นของคนอื่นที่ไม่ใช่เค้าเหรอ?
ไม่มีทาง…ไม่มีวันนั้น…ไม่ยกให้…ไม่เด็ดขาด!!!

ติ๊งงงง-----------ต่องงง-----------
“ค้าบ…มีอะไรเหรอรุ่นพี่ทาจิ……”
เมื่อได้ยินเสียงออดหน้าบ้านจึงรีบวิ่งมาเพราะนึกว่าเคตะลืมอะไร
แต่ทว่าคนที่มากับไม่ใช่คนที่คาดคิดเอาไว้เลย
“ทำไม…ตกใจมากนักเหรอที่เป็นชั้น!!”
เดินเข้ามาผลักมืออากิระออกแล้วก็มุ่งตรงเข้าไปในบ้านทันที
“ฮิโระ…ผม…”
อากิระยืนอึ้งเมื่อฮิโรกิเดินเข้ามาแล้วลงมือปิดประตูให้เรียบร้อยก่อนจะหย่อนตัวนั่งลง
บนโซฟา มองอากิระที่ยืนแข็งเป็นหินแล้วก็ยิ้มเหยียดๆออกมา
“ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนี้เลย…ชั้นก็แค่มาเยี่ยมในฐานะคนเคยรู้จัก!!เท่านั้น”
จงใจย้ำคำว่าคนรู้จัก!!
“…ครับ…งั้นเดี๋ยวผม…ปะ..ไปเอาน้ำมาให้นะฮะ” เดินเข้าไปข้างในครัว
สักครู่จึงออกมาพร้อมแก้วน้ำเย็นๆ
“มีเซ็กส์กับมันกี่ครั้งแล้วล่ะ?” กอดอกถามอย่างตรงๆ
จนแก้วในมือของอากิระหล่นแตกกระจายเต็มพื้น
“มะ…ไม่เกี่ยวกับคุณนี่ครับ”
ก้มหน้าก้มตาเก็บแก้วบนพื้นโดยพยายามที่จะไม่สนใจคนตรงหน้าเลย
“ไม่เกี่ยวได้ไง…ของๆชั้นมาก่อน จะให้ใครง่ายๆได้ไง”
กระชากแขนอากิระให้ลุกขึ้นมาแล้วก็โอบรอบเอว
ไว้อย่างแน่น มือทั้งสองข้างของอากิระพยายามที่จะดันตัวฮิโรกิออกห่าง
“ออกไปนะ…ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้!!!!!!”
เมื่อผลักฮิโรกิออกได้รีบตะโกนไล่เสียงดังทันที
ฮิโรกิยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
เดินสาวเท้าเข้าหาอากิระที่เดินถอยหนีไปเรื่อยๆอย่างเต็มไปด้วยความกลัว
สัณชาติญาณมันบอกว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!!!
“จะไปไหนเล่า!!!!!” เมื่อเห็นว่าอากิระทำท่าจะวิ่งออกไป
จึงกระชากเสื้ออย่างแรง
แรงจนเสื้อเชี๊ตสีขาวขาด
“ปล่อยนะ…คุณกับผมไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว…ผมมีแฟนแล้ว…แล้วคุณก็มีเคตจังอยู่แล้วด้วย!!!”
พยายามแกะมือฮิโรกิออกจากเสื้อตัวเอง น้ำตาใสๆเริ่มคลอเพราะความกลัวจับใจ
“แล้วไง…ชั้นยังไม่เห็นสนใจเลย…นายจะไปสนทำไม?” ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ยิ่งทำให้อากิระ
กลัวมากขึ้น…มากขึ้นทุกที พยายามกระเสือกกระสนหนีออกจากคนๆนี้
“นายจะทำเป็นขัดขืนทำไม?ยังไงร่างของนายชั้นก็เคยลิ้มลองมาหลายครั้งแล้ว…จำไม่ได้เหรอ?”
รวบข้อมือทั้งสองข้างของอากิระแล้วลากไปที่ห้องของอากิระทันทีโยนร่างสวยลงบนเตียงอย่างแรง
“ปล่อยผมนะ…ปล่อยผมไปเถอะ!!!”
พยายามลุกออกจากเตียงแต่กลับถูกลากกลับมาอีกครั้ง
อย่างง่ายดาย ฮิโรกิกดแขนทั้ง2ข้างของอากิระไว้แน่น
“ผมกับคุณไม่ใช่แฟนกันแล้ว…เราเลิกกันแล้ว…และผมก็มีรุ่นพี่ทาจิบานะแล้ว…ปล่อยผมไปเถอะ”
“หุบปาก!!!ใครใช้ให้นายพูดถึงมัน”
แววตาของฮิโรกิยิ่งกราดเกรี้ยวเมื่อได้ยินชื่อของคนๆนั้น
คนที่ทำให้อากิระเปลี่ยนใจไปจากเค้า
กระชากเสื้อของอากิระออกจากตัวอย่างรุนแรง ปลดกระดุม
กางเกงของร่างตรงหน้าออกจนร่างเปลือยตรงหน้านอนสะอึกสะอื้นตัวสั่นไปด้วยความกลัว
ไม่รอช้าฮิโรกิค่อยๆลากปลายลิ้นไปทั่วอกขาว
ขบเม้มไปที่ยอดอกนั้นจนร่างเล็กครางออกมา
จากนั้นจึงมาไล้ต่ำไปเรื่อยๆจนกระทั่งปลายลิ้นมาหยุดตรงท้องน้อย
ก่อนจะขบเม้มไปที่จุดอ่อนไหว
ของอากิระ
ปลายลิ้นและริมฝีปากของฮิโรกิที่ชำนาญทำเอาอากิระกำผ้าปุเตียงไว้แน่น
สีหน้าเหยเก
บ่งบอกถึงการระงับความต้องการเอาไว้
ฮิโรกิดูเหมือนกับชำนิชำนาญกับทุกส่วนบนร่างกายของ
อากิระยิ่งนักเพราะทำให้อากิระเริ่มไวต่อการสัมผัสของฮิโรกิมากขึ้นทุกที
“ร้องออกมาสิ…จะกลั้นไว้ทำไม…ชั้นอยากได้ยิน”
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าอากิระเม้มปากไว้แน่น
พยายามอดกลั้นความรู้สึกที่เกิดขึ้นทั้งหมด
“มะ…ไม่” กลั้นใจพูดออกมาอย่างลำบาก เหงื่อผุดออกมาเต็มหน้าแล้ว
“ดีล่ะ…” ฮิโรกิเริ่มยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม
แยกขาเรียวของอากิระออกแล้วก็แทรกตัวเข้าไปอย่างรุนแรง.
มากขึ้น…มากขึ้น…จนทำให้มีหยดน้ำเล็กๆไหลอาบพวงแก้มสีชมพู
“ฮึกก…เจ็บ…ฮิโระ…ผมเจ็บ…” เสียงคร่ำครวญที่มาพร้อมกับเสียงสะอื้น
บ่งบอกถึงความทรมาณ
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ได้รับการปราณีจากฮิโรกิเลยสักนิดตรงกันข้ามกลับยิ่งรุนแรงขึ้นอีก
“ก็เพราะ…นายดื้อเอง…เจ็บมากมั้ย?”
ฮิโรกิเสียงเริ่มแหบพล่าฟังแล้วดูเซ๊กซี่ขึ้นมาทีเดียว
“เจ็บ…ผม…ผม…เจ็บ…ฮึก…”
ตอบออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างเจ็บปวดสองมือน้อยๆ
ทุบตีอกของฮิโรกิ ทั้งหยิก ทั้งข่วนแต่ก็ไม่เป็นผลเลย!!!
“อยากดื้อกับชั้นก็ต้องโดนแบบนี้” พูดแล้วยิ้มๆออกมาก่อนจะดันตัวเข้าไปจนสุด
ยิ่งทำให้เสียงร้อง
ครวญครางของอากิระดังขึ้น
ฮิโรกิเริ่มซุกหน้าลงบนอกอากิระที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แล้วก็เริ่ม
ขยับกายเข้าออกอย่างรวดเร็วๆ
เสียงกรีดร้องของอากิระดังขึ้นเรื่อยๆตามจังหวะที่ฮิโรกิถาโถมเข้าใส่
จนเลือดสีแดงฉานไหลเปรอะเปื้อนเรียวขาขาว อากิระกัดปากไว้แน่น
น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่หยุด
เมื่อก่อนฮิโรกิไม่เคยทำรุนแรงแบบนี้ซักครั้ง แต่ครั้งนี้เกินไปแล้ว เจ็บ
เจ็บมากเหลือเกิน
“ร้องสิ…ร้องออกมา…ร้องสิอากิระ” โน้มหน้าเข้ามากระซิบเบาๆที่ริมหูเบาๆ
ขบเม้มอีกครั้งที่ติ่งหูนุ่ม
ตอนนี้อากิระไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว ตาพร่าไปหมด
หูก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้นนอกจาก
เสียงผิวกายที่เสียดสี กับเสียงครางของตัวเองที่ดังออกมา พอใจแล้วใช่มั้ย
พอใจแล้วใช่มั้ยฮิโรกิ…
ในที่สุดฮิโรกิก็กระแทกเต็มแรงอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย
อากิระถึงกับกระตุกสะดุ้งขึ้นมา
สะบัดใบหน้าขึ้น น้ำตายิ่งไหลออกมาอย่างท่วมท้น
สายตาของอากิระมองฮิโรกิอย่างหวาดกลัว
น้ำตาที่ยังไม่เหือดแห้งถูกปลายลิ้นของฮิโรกิดูดซับไปหมด
ฮิโรกิพลิกตัวลงมานอนข้างๆอากิระ
ที่นอนสะอึกสะอื้นอยู่ เลือดยังคงไหลออกมาเต็มที่นอน
แต่ในที่สุดความเจ็บที่รุนแรงที่ฮิโรกิกระทำเอาไว้
ทำให้ไม่นานอากิระก็ผลอยหลับไปอย่างเหนื่อยล้า
……………………………………………
…………………………………..
……………………….

ติ๊งงง-------------------------ต่องง-----------------
เสียงกดออดเรียกที่เคตะกดดังอย่างยาวนาน
แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าอากิระจะออกมาเลยสักนิด
หรือว่ายังคงนอนหลับอยู่ งั้นวันนี้ให้นอนพักผ่อนไปละกัน
แต่ว่าถ้าเกิดเป็นอะไรมากขึ้นมาล่ะ
“เคตจังเหรอ?นี่ชั้นเคตะเองนะ…คืนนี้นายช่วยมานอนเป็นเพื่อนอากิจังได้มั้ย?อาฮะ
..เค้าไม่สบายน่ะ
นายมีกุญแจบ้านอากิจังนี่ อืม ขอบใจมาก”
กดวางสายแล้วก็ยิ้มๆให้เคตจังมาอยู่เป็นเพื่อนคงจะหายห่วง
ได้แล้วล่ะ เคตะยืนมองเข้าไปในบ้านสักพักแล้วจึงเดินจากไป
ไม่รู้เลยว่าตอนนี้อากิระเผชิญกับอะไรอยู่

to be continued.