Part 4

“ฮืมม” ริมฝีปากที่ถูกฮิโรกิประกบอยู่อย่างยาวนาน นานจนเกือบหายใจไม่ออก
จนกระทั่งเสียงออด
หน้าบ้านเงียบไปสักพักฮิโรกิจึงยอมถอนริมฝีปากออกจากอากิระ
“รุ่นพี่…ฮึก…อย่าเพิ่งไป…”
ความหวังของอากิระที่จะให้เคตะเข้ามาช่วยถูกทำลายไปโดยสิ้นเชิง
“อ๊ะ …อื้ออ” ส่งเสียงอู้อี้ออกมาเมื่อถูกฮิโรกิกระหน่ำจูบอีกครั้ง
รับรู้ถึงลิ้นของฮิโรกิที่รุกล้ำเข้ามา
“อย่า…ปล่อย” อากิระหอบหายใจถี่ๆเมื่อหลุดพ้นจากการจูบของฮิโรกิได้
“กว่ามันจะยอมไปได้…ปากชั้นต้องบวมเจ่อแน่เลย” ฮิโรกิหัวเราะในลำคอเบาๆ
ก้มลงซุกหน้าไล้
ไปบนเส้นผมนุ่มของอากิระ
“ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย…ทำไม?”
“เพราะชั้นเกลียดนายไง…ไม่เคยมีใครมาทำยะโสกะชั้นมาก่อน…ชั้นไม่ให้นายได้มีความสุขหรอก”
ตอบพลางซุกไซ้ไปเรื่อยๆ
พร้อมทั้งเลื่อนริมฝีปากมาฝังบนต้นคออากิระจนเกิดรอยแดง
“อีกอย่างร่างกายนายมันทั้งหอมหวาน…ใครจะยอมให้คนอื่นไปได้ง่ายๆ”
มือทั้งสองข้างลูบไล้ไปทั่วกาย
ของอากิระที่บิดตัวอย่างเกร็งๆ
“ฮึก…ผม…ผมอยากเข้าห้องน้ำ” สะอึกสะอื้นออกมาอีกครั้ง ดันหน้าฮิโรกิออกเบาๆ
“…ก็ไปสิ…” ฮิโรกิคลายมือออกจากร่างนุ่ม
อากิระค่อยๆลุกอย่างช้าๆเพราะความเจ็บ แต่ก็นึกขึ้นได้
ว่าตอนนี้เค้าเปลือยไปทั้งตัวตรงข้ามกับฮิโรกิที่นุ่งกางเกงขายาวเอาไว้
ฮิโรกิมองแล้วก็ยิ้มๆ
อากิระจึงรีบคว้าผ้าห่มคลุมตัวแล้วก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป

**ปัง**
เมื่อปิดประตูห้องน้ำ
ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาราวกับเขื่อนพัง ต้องพยายาม
กลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้เบาๆ เพราะถ้าขืนฮิโรกิได้ยินเข้าคงจะถูกแกล้งอีกแน่
ตัดสินใจลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา
เช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้า จะต้องทนไปอีกนานเท่าไหร่ …
ทำไมถึงต้องมาทำร้ายกันแบบนี้ด้วย…
“…มานี่…” ทันทีที่เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ
ก็ได้พบกับสายตาที่กำลังจ้องเขม็งตรงมาที่เค้า
“ผม…ผมขอไปแต่งตัวก่อน…” พูดตอบอย่างตะกุกตะกัก
พร้อมทั้งเตรียมก้าวขาเดินออกไป
“ชั้นบอกให้มานี่!!” ฮิโรกิตวาดเสียงดัง ทำเอาอากิระถึงกับสะดุ้งอย่างตกใจ
“จะมาดีๆมั้ย?” ถามเสียงเย็นชา
สายตาที่แข็งกร้าวจ้องมาทำเอาอากิระต้องยอมเดินมาที่เตียงอย่าง
จำใจ จะทำไงได้
ไม่ว่ายังไงก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว….เมื่อเดินมาถึงฮิโรกิก็กอดเอวบางกดลงบนเตียงนุ่มทันที
“อย่า…ได้โปรดเถอะ…ฮิโรกิ” สองมือดันตัวฮิโรกิออกห่าง
แต่ฮิโรกิก็ไม่สนใจยังคงละเลงจูบไปทั่วหน้า
สวยของอากิระ ขบเม้มที่ติ่งหูเบาๆ ทำเอาอากิระสะดุ้งจิกไหล่ฮิโรกิไว้แน่น
“ฮึก…อย่า…ฮิโรกิ…ขอร้อง…อย่า” สองมือกระชับผ้าห่มที่ติดตัวไว้แน่น
แต่แล้วก็ถูกฮิโรกิดึงออกจากมือ
อากิระได้อย่าง่ายดาย จนตอนนี้ร่างสวยต้องกลับมาเปลือยเปล่าอีกครั้ง
ฮิโรกิลากปลายนิ้วสัมผัสไปทั่ว
ร่างกายนั้นอีกครั้งอย่างชำนาญ
แต่ก็ยิ่งทำให้น้ำตาใสๆไหลออกมาจากตาคู่สวยของอากิระอีกครั้ง
อย่าร้องไห้ได้มั้ยอากิระ…ที่ชั้นทำก็เพราะชั้นรักนาย…ทำไมนายต้องร้องไห้ด้วย?
รังเกียจชั้นมากเลยรึไง
ฃั้นไม่อยากเสียนายไป … อากิระ… ชั้นไม่อยากแยกจากนาย…รู้มั้ย???

ติ๊งง---------------ต่องงง---------------

“ใครมาอีกล่ะเนี่ย??” ฮิโรกิที่นอนกอดร่างนุ่มอยู่
ถึงกับลุกขึ้นอย่างงัวเงียเมื่อได้ยินเสียงออดหน้าบ้าน
ก้มลงมองหน้าอากิระที่กำลังนอนหลับอยู่ ก็ยิ้มๆออกมา
เอาวะ…ให้ไอ้เจ้าทาจิบานะนั่นมันรู้ไปเลย
ว่าอากิระเป็นของใคร จะได้ไม่กล้ามาแย่งของสำคัญไปจากเค้าได้
ว่าแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูหน้าบ้าน
ทันที …. ยืนกอดอก….รอยยิ้มที่ยียวนเตรียมไว้มอบให้เคตะอย่างเต็มที่
แต่ทว่า………
“…ฮิโรกิ…” ร่างเล็กที่ยืนถือกระเป๋าเสื้อผ้า
อยู่หน้าประตูถึงกับยืนนิ่งเมื่อเห็นบุคคลที่มาเปิดประตูให้
“……….” ฮิโรกิเองก็เช่นกัน ไม่นึกว่าคนที่จะมายามวิกาลเป็นเคตจังซะได้
ร่างเล็กมองสำรวจไปทั่วกายฮิโรกิ
ที่ตอนนี้สวมแต่เพียงกางเกงขายาวสีดำเท่านั้น…ทำไมฮิโรกิถึงมาอยู่ในบ้านของอากิระ…แล้วทำไม???
ในตอนนี้ในหัวของเคตะมีแต่คำว่า ทำไม…ทำไม…และทำไม????
“อา….อากิระล่ะ??” เดินผ่านตัวฮิโรกิเข้าไปในห้องนอน
ขออย่าให้ไอ้ที่กังวลอยู่เป็นจริงเลย
มือเล็กๆหมุนกลอนประตูอย่างช้าๆ….
“อากิจัง!!!!!” ตะโกนขึ้นอย่างสุดเสียง
ภาพที่เห็นคืออากิระที่นอนอยู่บนเตียงที่ยับยู่ยี่
ไร้เสื้อผ้าปกคลุม
มีเพียงแต่ผ้าห่มสีขาวที่คลุมอยู่ตรงช่วงเอวเท่านั้น
ร่องรอยเต็มไปด้วยรอยแดงๆ มันทำให้เคตะถึงกับ
น้ำตาไหลเอ่อล้นออกมาอย่างรวดเร็วทันที
“อือ…อ๊ะ…เคตจัง!!!” เมื่อรู้สึกตัว และเห็นร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าประตู
ทำเอาอากิระถึงกับหน้าซีด
“ทำไม…ถึงทำแบบนี้…ฮึก…อากิจัง…ทำไม?” เจ็บปวดอย่างสุดขีด….เพื่อนรัก…กับ…แฟน
มาหักหลังกันได้ลงคอ…ไม่นึกเลยว่าอากิระจะทรยศกันได้…เจ็บปวดเหลือเกิน
“ไม่ใช่นะ…เคตจัง…ฟังชั้นก่อน”
รีบใส่เสื้อผ้าอย่างลวกๆแล้วก็รีบวิ่งไปหาเคตะที่ยืนร้องไห้ไม่หยุด
“อากิจัง…อึก…ทำกะชั้นแบบนี้ได้ไง…ฮือๆ…” ดวงตาใสที่เต็มไปด้วยน้ำตา
มองไปที่ฮิโรกิและอากิระ
อย่างเสียใจ ทั้งที่ไว้ใจมาตลอด…แต่ดันกลายเป็นแบบนี้ไปได้
“เคตจัง…ชั้น…” อากิระเข้าไปจับแขนเคตะเอาไว้
ส่วนฮิโรกิยืนกอดอกมองอยู่เฉยๆเท่านั้น

**เพียะ!!**

“คนทรยศ…นายไม่ใช่เพื่อนชั้น…ฮึก…ชั้นไม่เคยมีเพื่อนอย่างนาย…ฮือ”
หลังจากที่ฝากรอยนิ้วมือ
ไว้ที่แก้มอากิระอย่างแรงแล้ว เคตะก็วิ่งออกไปจากบ้านทั้งน้ำตา
“เดี๋ยว…เคตจัง…ฮือ…เคตจัง” วิ่งออกไปถึงหน้าประตูแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว
ทรุดลงนั่งร้องห่มร้องไห้
อยู่บนพื้น มือจับไปที่แก้มที่โดนตบเมื่อกี๊ สมควรแล้วใช่มั้ย
สมควรแล้วที่ต้องโดนแบบนี้
“เคตจัง…ฮือ…ชั้นขอโทษ…ฮือ” อากิระยังคงร่ำไห้อย่างไม่ยอมหยุด
ฮิโรกิที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆนั้นได้แต่ถอนหายใจ…เค้าควร
จะสมน้ำหน้าอากิระไม่ใช่เหรอ…แต่ทำไมพอเห็นน้ำตาของคนๆนี้แล้วถึงกับปวดใจเหลือเกิน
“อากิระ…ชั้น” ย่อตัวลงหวังที่จะเช็ดน้ำตาให้
แต่กลับถูกปัดมือออกอย่างรวดเร็ว
“อย่ามายุ่งกับผม…ฮึก…สะใจคุณแล้วใช่มั้ยล่ะ…ทำผมเจ็บได้แล้ว…พอใจรึยัง…ออกไป…
ออกไปจากบ้านผม…ได้โปรดเถอะ…ฮือๆ…ผมเกลียดคุณ…ออกไป!!!!”
ก้มหน้าฟุบลงไปกับพื้น ไม่เงยขึ้นมามองคนตรงสักนิด
ฮิโรกิก้มหน้าเงียบๆก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน
อย่างช้าๆเดินไปที่ประตู
แล้วก็ค่อยๆหันมาที่ร่างอากิระที่สั่นเพราะแรงสะอื้นนั้น
“…ขอโทษ…” พูดเสียงแผ่วเบา แล้วก็เดินออกจากบ้านไป อากิระค่อยเงยหน้าขึ้นมา
เมื่อกี๊ได้ยินคำว่า’ขอโทษ’ ต้องการอะไรกันแน่ ฮิโรกิ??

+ + + + + + + + + + + + + +

ช่วงพักกลางวัน บนดาดฟ้า
“เฮ่…อากิจังทำไมมานั่งกินข้าวอยู่คนเดียวล่ะ...แล้ว...แล้วเพื่อนรักนายล่ะ?”

ชินยะที่เพิ่งจะเดินเข้ามา
เห็นอากิระนั่งกินข้าวอยู่เพียงตามลำพังจึงเกิดอาการอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา
“ผม...ผมทำเรื่องเลวร้ายเอาไว้!!เคตจังไม่ให้อภัยผมแน่ๆ”
นึกขึ้นมาน้ำตาก็ไหลล้นขึ้นมาอีก
“เรื่องฮิโรกิ...แฟนเคตจังใช่มั้ย?”
ชินยะถามเสียงเรียบๆมันไม่น่ามีเรื่องอะไรที่จะทำให้ทั้งคู่ต้องมาโกรธกันนี่นา
“ฮึก...ผม...ผมเลวมาก...เคตจังเกลียดผมแล้ว...เคตจังเกลียดผม”
ชินยะมองร่างที่สะอึกสะอื้นด้วยความสงสาร
ค่อยๆดึงอากิระเข้ามากอดแล้วก็ลูบหัวเบาๆ
“มีอะไรก็เล่าให้ชั้นฟังก็ได้”
และแล้วบนดาดฟ้าอากิระก็ตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ชินยะได้รับรู้

+ + + + + + + + + + + + + + +

ตอนเย็นในบ้านฮิโรกิ
“สุดยอดเลยว่ะ...แกนี่เลวได้ถึงใจจิงๆ”
ริวอิจิเพื่อนสุดซี้ตบไหล่ฮิโรกิที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่จำนวนมาก
“ว่าแต่ว่า...แกก็ทำให้เด็ก2คนทะเลาะกันได้...แสดงว่าแกนี่เสน่ห์แรงมากๆเลยนะฮิโระ!!”

ริวอิจิยังคงพล่ามต่อไป ส่วนฮิโรกิก็ยังคงรินเหล้าดื่มต่อไปอย่างไม่ยอมหยุด
“เฮ้ย...นี่แกจะไม่พูดอะไรบ้างรึไง??”
ริวอิจิชักรำคาญในทีท่าขรึมๆของฮิโรกิขึ้นมาแล้ว
**ปึง!!!!** เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นมาพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเล็ก
ทำให้ริวอิจิหยุดโวยวาย
“เคตจัง...ชั้นบอกให้นายกลับไง!!” ชินยะพยายามดึงแขนเคตะออกนอกห้อง
แต่ร่างเล็กกลับดิ้น
เต็มแรงที่จะเข้ามาให้ได้
เมื่อตอนกลางวันหลังจากที่ชินยะได้ฟังเรื่องราวต่างๆจากอากิระจึงอยากจะ
ให้เคตจังและอากิระได้ปรับความเข้าใจกัน
แต่ยิ่งทำให้เคตะอยากจะมาฟังความจริงจากฮิโรกิมากกว่า!!
“ฮิโรกิ...เค้าบอกว่าฮิโรกิเป็นแฟนกับอากิจังมาก่อน...เป็นเรื่องจริงรึเปล่า?”
เคตะพยายามเดินเข้าหา
ฮิโรกิที่นั่งกอดอกมองอย่างเรียบเฉย
“อ้อ...เนี่ยเหรอเคตจัง...น่ารักจังเลยแฮะ...เรื่องฮิโระกับเด็กนั่นน่ะชั้นตอบแทนก็ได้...มันเป็นเรื่องจ
ริง
ทั้งคู่คบกันอยู่นานแล้วทั้งๆที่ฮิโระมันเพียบพร้อมทุกอย่างแต่เด็กนั่นดันบ้าทิ้งไอ้ฮิโระ...เจ้านี่ก็เล
ยใช้
นายเป็นเครื่องมือแก้แค้นไง...ความจริงฮิโระมันไม่ได้รักนายเลยซักนิด!!!คนที่มันรักมีแต่เด็กอากิระนั่น
คนเดียว....!!!!” ริวอิจิที่เมานิดๆพูดไปหัวเราะไปอย่างเมามันส์
“ฮึก...มะ...ไม่จริง...ไม่จริงใช่มั้ย??ฮิโรกิ...บอกผมสิว่าไม่จริง...คนนั้นเค้าพูดโกหกใช่มั้ย??ฮึก...ฮ
ิโรกิ”
เคตะวิ่งเข้าไปหาฮิโรกิน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ยอมหยุด...อยากจะฟังความจริงจากปากของคนที่รักที่สุด
ฮิโรกิหันมามองอย่างเย็นชา
สายตาที่เรียบเฉยที่มองมาทำเอาเคตะหัวใจแทบหยุดเต้น
“....ชั้นรักอากิระ....” พูดเสียงแผ่วเบา
ก่อนจะหันหน้ากลับไปสนใจขวดเหล้าที่วางเรียงรายต่อ....
“ฮือ...ฮือ...ไม่จริง...ทำไม...ฮึก...”
เคตะหัวใจแทบแตกสลายเมื่อได้ยินคำตอบของฮิโรกิ
วิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว...ทนไม่ได้ที่จะเห็นสายตาเย็นชาอย่างนั้นอีกแล้ว
“แกมันเลวมาก!!แกทำให้เคตจังเสียใจไอ้บ้าเอ๊ย!!”
ชินยะเข้ามากระชากคอเสื้อฮิโรกิก่อนจะวิ่งไป
“ชั้นมันเลวมากเลยใช่มั้ย?ริวอิจิ”
ฮิโรกิฟุบลงบนโต๊ะพึมพำอยู่เงียบๆก่อนจะผลอยหลับไป

+ + + + + + + + + + + + + + + + + +

“ฮึก...ฮึก...ฮิโรกิ...ทำไมทำกับผมแบบนี้...ทำไม??” วิ่งออกไปอย่างเร็ว
น้ำตายังคงไหลล้นออกจาก
ดวงตาคู่สวยอย่างไม่ยอมหยุด...ทำไมอากิจังถึงไม่บอกว่าเคยเป็นแฟนกับฮิโรกิมาก่อน...ทำไมต้องปิดบัง
กันด้วย?...นี่น่ะเหรอเพื่อนรัก?
((นายเชื่อในพรหมลิขิตด้วยเหรอ?))
คนโกหก...ทั้งๆที่ผมให้ความรักคุณไปหมดแล้ว
แต่ทำไมถึงต้องทำแบบนี้กับผม...เพราะอะไร??
“เคตจังระวังงงง!!!!!!!!!!!!”
เสียงเรียกที่ดังมาจากข้างหลังทำเอาเคตะถึงกับสะดุ้ง แสงไฟจากรถที่ส่อง
สะท้อนเข้าใบหน้า และแยงตาทำให้เคตะหลับตาปี๋

----------- เปรี้ยงงงง!!!!!! ------------

“เคตจังงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!”
ชินยะตะโกนเสียงดังเมื่อเห็นร่างเล็กถูกกะแทกจนตัวลอย
รีบวิ่งเข้าไปประคองร่างเล็กที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นมาอย่างรีบร้อนทันที!!!
“เคตจัง...เคตจัง...นายต้องไม่เป็นอะไรนะ!!!!มัวยืนเฉยทำไมรีบไปโรงบาลเร็วเข้าสิ”
อุ้มร่างเล็กเข้าไปในรถที่ชน แล้วก็เร่งให้ขับไปอย่างรวดเร็ว
นายจะเป็นอะไรไม่ได้นะ เคตจัง!!!!
นายต้องอยู่กับชั้น...ชั้นรักนายเคตจัง......รัก...รักมาตลอด3ปี...ห้ามจากชั้นไปนะ...!!!ชั้นรักนาย

to be continued.