Part 5

“ฮิโรกิ!!!!” รุ่งเช้าของวันใหม่
แขกผู้มาเยือนตอนเช้าทำเอาฮิโรกิต้องตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียๆ
ด้วยอาการที่ยังไม่ค่อยจะสร่างเมาเท่าไหร่นัก
“คุณฮิโรกิครับ...มีคนอยากพบครับ”
สักพักคนรับใช้ประจำบ้านก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“ท่าทางไม่ค่อยดีเลยครับ จะให้ผมไล่ไปดีมั้ยครับ?”
พูดไปมองไปที่หลังประตูอย่างกังวลใจ
“ปล่อยให้เข้ามา” พูดเสียงนิ่งๆ ทั้งยังเดินไปยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง
คิดอะไรเงียบๆอยู่สักพัก
“ไอ้ฮิโรกิ....!!!!”
ชินยะทันทีที่เข้ามาได้แล้วก็เดินไปกระชากเสื้อฮิโรกิแล้วก็ปล่อยหมัดใส่อย่างแรง
จนฮิโรกิที่ยังไม่ทันตั้งตัวถึงกับล้มไปกองบนพื้น ชินยะมองอย่างโกรธสุดขีด
มุ่งเดินหน้าเข้าหา
กะจะซ้ำอีกครั้ง...อยากจะอัดไอ้คนที่ทำให้เคตจังต้องมีสภาพแบบนี้
ส่วนเคตะที่มาพร้อมกับชินยะ
รีบเดินเข้าไปล็อคตัวเพื่อนรักเอาไว้ ไม่ให้ทำรุนแรงมากไปกว่านี้
“ปล่อยชั้น...ไอ้เคะ!!ไอ้เนี่ยมันทำร้ายเคตจัง...มันทำร้ายอากิจัง...ชั้นจะอัดมันให้ตายเลย!!!”
ชินยะพยายามดิ้นให้หลุดจากตัวของเคตะ สายตาจ้องฮิโรกิอย่างโกรธแค้นสุดขึด
“ไอ้ชิน!!แกทำอย่างนั้นแล้วมันจะช่วยอะไรได้...สงบสติอารมณ์หน่อยสิวะ...ตอนนี้เคตจังต้องการแกนะ
แกควรจะไปดูแลเคตจัง...ไปรักษาแผลใจของเค้า...ไม่ใช่แบบนี้!!!”
เคตะกระชากเสื้อชินยะดึงเข้าหาตัว ตะโกนใส่หน้าเพื่อจะเตือนสติของชินยะ
“ฮึ่ยย!!โธ่ว้อยย...เจ็บใจนัก...” ชินยะยอมสงบลงแต่ก็กำมือเอาไว้แน่น
ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง
เคตะเดินตามไปเช่นกัน
แต่ก่อนที่จะออกจากห้องเค้าก็ค่อยๆหันมาหาฮิโรกิที่นั่งพิงโซฟา เอามือจับแก้ม
ตัวเองที่เพิ่งโดนต่อยอย่างเจ็บๆ ทั้งคู่ต่างจ้องกันอยู่สักพัก
“นายทำตัวแย่มากๆเลยนะ...
นายรู้มั้ยว่าตอนนี้เคตจังถูกรถชนนอนอยู่รพ.ยังไม่รู้สึกตัวเลยด้วย...”
เคตะพูดทิ้งเอาไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“เคตจัง....?” ฮิโรกิที่เพิ่งรู้ข่าวถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมกับน้ำตา
นี่เค้าทำอะไรลงไป
นี่เค้าทำให้คนที่
ตัวเองรักต้องร้องไห้ และก็ทำให้คนที่รักตัวเองต้องมาบาดเจ็บ ต้องช้ำใจ
เลวจริงๆ แกมันเลวมากฮิโรกิ

~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+::

1อาทิตย์ต่อมา
เคตะเริ่มรู้สึกตัวขึ้นบ้างแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาชินยะคอยดูแลอยู่ตลอด
ทำให้เคตะเริ่มรู้สึกดีๆกับคนๆนี้
ขึ้นมาอย่างมากมาย รุ่นพี่ที่อยู่เคียงข้างมาตลอด3ปี
ตอนที่ถูกรถชนเหมือนได้ยิน ว่ารุ่นพี่บอกรัก
ทั้งๆที่ทำตัวไม่ดีเอาไว้ ทั้งๆที่ไม่เชื่อคำพูดของชินยะ แต่ชินยะก็ไม่แคร์
เรามองข้ามคนๆนี้ไปได้ยังไงกัน?
“ตื่นแล้วเหรอ?เมื่อกี๊อากิจังมา...มานอนรอตั้งนานแน่ะ”
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย
รุ่นพี่ชินยะ ที่เดินถือจานผลไม้มายื่นให้ตรงหน้า
ทำเอาเคตะถึงกับยิ้มออกมาได้
“นี่...อากิจังทำไว้ให้น่ะ” ยิ้มอย่างสดใสให้คนบนเตียง
มือที่กำลังยื่นไปหยิบผลไม้กลับชักมือลงทันที
“ผมไม่อยากกิน” ล้มตัวลงนอนต่อทันที ชินยะถึงกับส่ายหน้าอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
“เมื่อไหร่ถึงจะยกโทษให้อากิจังล่ะ...นายรู้มั้ยว่าอากิจังเสียใจแค่ไหนที่นายไม่ยกโทษให้เค้า”
“รุ่นพี่...ผมอยากนอน...ออกไปก่อนเถอะ” พูดเสียงแผ่วเบา
ชินยะจึงต้องยอมเดินออกจากห้องอย่างจำใจ
เมื่อออกมาจากห้องแล้ว ชินยะก็เดินอย่างครุ่นคิดไปที่ลิฟต์ สงสารทั้งเคตจัง
ทั้งอากิจัง
เมื่อก่อนทั้งคู่ไม่เคยโกรธกันรุนแรงขนาดนี้
อยากให้กลับมาเป็นเหมือนเก่าจังเลย
อยากเห็นภาพที่เพื่อนรัก
กลับมาอยู่เคียงข้างกันอีก ภาพที่ทั้ง2อยู่ด้วยกันจนเหมือนกะปาท่องโก๋
จะมีวันนั้นอีกรึเปล่านะ?
“ฮิโรกิ!!”
เมื่อลิฟต์เปิดออกมาทำเอาชินยะถึงกับชะงักเมื่อเห็นคนที่อยู่ข้างใน

!!! ก๊อกๆ !!!

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำเอา เคตะถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมา
“....ฮิโรกิ?....”
เมื่อเห็นร่างของคนที่เดินเข้ามาทำเอาเคตะถึงกับหน้าเปลี่ยนสีไปทันที
“หายดีแล้วสินะเคตจัง...” ถอดแว่นออกแล้วก็นั่งลงข้างเตียงคนไข้
ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้คนตรงหน้า
“ฮิโรกิ ฮึก...ฮึก ผม...ผม” จู่ๆน้ำตาของเคตะก็เริ่มไหลออกมา
เมื่อได้เห็นหน้าคนๆนี้
“อย่าร้องเลย...อย่าร้องไห้เพราะคนอย่างชั้นเลย...ชั้นมันเลว...ทำร้ายความรู้สึกของนาย...ใช้นายเป็นเครื
่องมือ
ชั้นทำร้ายนาย...ชั้นมันเลวจริงๆ”
ฮิโรกิยื่นมือไปปาดน้ำตาให้เคตะอย่างนุ่มนวล
“ฮึก...ฮือ...ฮิโรกิ...ฮือ” ยิ่งฮิโรกิทำดีด้วยเท่าไหร่
มันยิ่งทำให้น้ำตายิ่งเจ่อนองออกมามากขึ้นๆ
“นายเป็นเด็กน่ารักนะ...ขี้อ้อน...ใสซื่อ...จนชั้นเกือบจะเผลอใจให้นายอยู่เหมือนกัน
แต่ไม่ว่ายังไง
ชั้นก็
ทำใจให้เลิกรักอากิระไม่ได้...”
ฮิโรกิเอื้อมมือไปลูบหัวเคตะที่สั่นเพราะแรงสะอื้นเบาๆ
“ตอนที่คบกับอากิระ
เค้ามักจะพูดถึงนายตลอดเลยล่ะ...จนชั้นสงสัยว่าชั้นหรือเคตจังกันแน่ที่อากิรัก
ตอนที่รู้ว่าชั้นคบกับนายนะ เจ้านั่นเป็นห่วงนายมากเลยนะ
กลัวว่าชั้นจะทำร้ายนาย ... เจ้านั่นน่ะ
รักนายมากๆ ชั้นเคยถามว่าถ้าเกิดต้องไปเกาะที่แสนไกล เกาะที่เงียบเหงา
ถ้าให้พาคนไปด้วยจะเลือกใคร
เจ้านั่นตอบอย่างไม่ต้องคิดเลยว่าต้องเป็น
เคตจัง!!เพราะอย่างงี้ไงชั้นถึงเลือกที่จะใช้นายมาทำร้ายอากิระ”
ฮิโรกิถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย
ยิ่งเห็นเคตะร้องไห้ก็ยิ่งทำให้เค้ารู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น
“ผมก็รักอากิจัง ฮึก...ผมรักอากิจัง” เคตะเอามือปาดน้ำตาออกจากตาคู่สวย
ก่อนจะส่งยิ้มให้ฮิโรกิ
“ฮิโรกิรักอากิจังมากเลยเหรอ?” จ้องมองฮิโรกิ
ที่ค่อยๆฝืนยิ้มออกมาอย่างเจื่อนๆ
“อืม...รักมาก...ชีวิตชั้นมีแต่เค้าคนเดียวเท่านั้นแต่ตอนนี้เค้าเกลียดชั้นแล้วล่ะ...หมดหวังแล้วทุกอย่า
ง
ไม่อยากจะฉุดรั้งไว้อีกแล้ว...ชั้นจะถอดใจจากอากิระแล้ว” ฮิโรกิลุกขึ้นยืน
ยื่นมือมาลูบหัวเคตะอีกครั้ง
“อาทิตย์หน้า ชั้นก็จะไปอเมริกาแล้ว คงไม่ได้เจอหน้านายอีกแล้วนะ เคตจัง
ดูแลตัวเองดีๆนะ”
ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน และจริงใจ
เป็นรอยยิ้มที่เคตะไม่เคยได้รับจากคนๆนี้มาก่อนเลย
“ผมรักฮิโรกินะฮะ...” ส่งยิ้มหวานตอบเช่นกัน
ถึงแม้จะถูกทำร้ายจิตใจอย่างมากมาย แต่ก็ไม่รู้สึก
โกรธเกลียดคนๆนี้อีกแล้ว ไม่เคยรู้สึกเสียใจเลย ที่ครั้งนึงเคยหลงรักฮิโรกิ!!
“ขอบใจนะ” ยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป เคตะได้แต่มองตามหลังไป
ลาก่อนฮะ ฮิโรกิ...

~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+::

“อากิจัง...มีคนมาหาแน่ะ” เสียงของเพื่อนร่วมงานตะโกนดังขึ้นมา
ทำเอาอากิระรีบวิ่งออกมาทันที
แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อพบว่าเป็นคนที่ไม่อยากจะเจอหน้ามากที่สุด
“มาทำไม?กลับไปซะ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว” พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
แล้วก็ทำท่าจะหันไป
“เดี๋ยว...ขอเวลาให้ชั้นได้คุยกะนายแค่แป๊บนึงได้รึเปล่า?”
เอื้อมมือออกไปจับแขนของคนตรงหน้าไว้
ขอแค่เศษเสี้ยวเวลาเล็กๆของนายเท่านั้น
อากิระ...แล้วชั้นจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกแล้ว
“ไม่...ผมไม่อยากจะพูดจะคุยกับคุณอีกแล้ว”
สะบัดแขนออกแล้วก็เดินเข้าไปในร้านทันที
ไม่ได้เห็นแววตาของฮิโรกิที่มองตามเลยสักนิด
ว่าตอนนี้สายตาคู่นั้นมันฉายแววเสียใจมากแค่ไหน
/ / / 1ชม.ต่อมา / / /

“ยังรออากิจังอยู่อีกเหรอ?” ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมา
ฮิโรกิยังคงนั่งรอคนที่รักอยู่ข้างนอกร้าน
อย่างไม่ลดละ หวังเพียงได้พูด ได้บอกลาก็เท่านั้น
“อืม...น่าทุเรศเนอะ...ทั้งที่ถูกเกลียดแล้วยังคงมาหน้าด้านรออยู่อย่างนี้”
ฮิโรกิยกมือขึ้นมาเป่าเบาๆ
เพื่อให้ความอบอุ่นกับมือที่เย็นเฉียบแล้ว
“ไม่หรอก...ชั้นรู้ว่านายรักอากิจังมาก...เหมือนที่ชั้นรักเค้า...ถ้าเป็นชั้นก็คงทำเหมือนนายนี่แหละ”
ยื่นชากระป๋องอุ่นๆให้ฮิโรกิ ที่นั่งตัวสั่นไปหมดแล้ว
“ทาจิบานะ” ฮิโรกิเงยหน้ามองคนตรงหน้า ที่ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้
ทำไมถึงมาทำดีกับคนอย่างชั้นนะ
ทั้งๆที่นายเป็นแฟนอากิระอยู่ แต่ชั้นกลับทำเรื่องแย่ๆลงไป
นายนี่เป็นคนดีมากจริงๆเลยนะ
ชั้นสู้นายไม่ได้เลยจริงๆ ทาจิบานะ มันก็ควรแล้วล่ะ
ที่คนที่อากิระเลือกควรเป็นนาย...!!
“หึ...ขอบใจนายมากนะ” ฮิโรกิยิ้มตอบให้เคตะ ยอมแพ้แล้ว ชั้นยอมแพ้นาย
ทาจิบานะ
“จะบอกอีกอย่าง...อากิจังน่ะไม่ได้เกลียดนายหรอกนะ...คนที่เค้ารักน่ะ...คงมีแต่นายเท่านั้นแหละ”
เคตะเงยหน้าขึ้นมองหิมะที่ร่วงหล่นลงมา
ก่อนจะหันมาโบกมือลาให้ฮิโรกิแล้วเดินจากไป
“พยายามเข้าล่ะ” คำพูดสุดท้ายที่เคตะทิ้งไว้ให้ก่อนจะเดินจากไปจนลับสายตา
หึ...รักเหรอ?
นายคิดผิดแล้วล่ะ...เจ้านั่นน่ะหมดรักชั้นไปตั้งนานแล้ว...คงมีแต่ชั้นเท่านั้นแหละที่ยังคงรักอยู่ฝ่ายเด
ียว!!
............................................................
.....................................
......................
............
“นี่...กลับไปได้แล้ว!!”
เสียงใสๆของอากิระดังขึ้นมาจนทำเอาฮิโรกิที่ผลอยหลับลืมตาขึ้นมาทันที
“อากิจัง...ในที่สุดนายก็ยอมออกมา” ฮิโรกิเริ่มยิ้มออกมาได้
เมื่อได้เห็นหน้าของคนที่รอมานาน
“รุ่นพี่เค้าบอกให้ออกมาหรอก...ผมก็แค่มาบอกให้กลับไปได้แล้ว”
พูดจบก็ทำท่าจะเดินหนีไป
“เดี๋ยว...ขอร้องล่ะ” ดึงมือเอาไว้อีกครั้ง
มือที่เย็นเฉียบของฮิโรกิทำให้อากิระถึงกับหยุดชะงัก
“ขอโทษ...ขอโทษกับทุกๆสิ่งที่ชั้นทำกับนายเอาไว้...ขอโทษที่ไม่เคยเอาใจใส่นาย...ขอโทษที่
ไม่เคยอยู่เคียงข้างในเวลาที่นายเหงา...ขอโทษที่ทำให้นายเจ็บ...ขอโทษ...ฮึก...ชั้นขอโทษ”
น้ำตาที่ไม่เคยคิดว่าจะไหล แต่จู่ๆมันดันไหลออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
น้ำตาของผู้ชายตรงหน้า
น้ำตาของฮิโรกิที่เค้าไม่เคยได้เห็นมาก่อน
ถึงกับทำให้อากิระรู้สึกสับสนอย่างมากมาย
“ขอโทษ ฮึก...ฮึก แต่รู้มั้ยว่าที่ชั้นทำลงไปทุกอย่าง...นั่นก็เพราะ
‘ชั้นรักนาย’ เท่านั้นจริงๆ”
มือเย็นเฉียบที่บีบมือของอากิระไว้แน่นเริ่มสั่นอย่างเห็นได้ชัด
พยายามที่กลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้
ไม่อยากที่จะร้องไห้ให้อากิระได้เห็น สมเพชตัวเองจริง ๆ
ทำไมต้องมาร้องไห้ด้วย
“ฮิโรกิ...” อากิระพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ควรทำยังไงดี
ตอนนี้มันสับสนไปหมดแล้ว
ยอมรับว่ารักฮิโรกิมาก ตอนนี้ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่สิ่งที่ฮิโรกิทำ
จะยอมให้อภัยได้เหรอ?
และอีกอย่าง ..........รุ่นพี่ทาจิบานะ..........
จะทำให้รุ่นพี่เสียใจไม่ได้เด็ดขาด
“ฮึก...ไม่ต้องพูดหรอก...ชั้นรู้ดีว่านายเกลียดชั้น...ทาจิบานะเป็นคนดีมากๆเลยนะ...นายคิดถูกแล้วล่ะ
ที่เลือกเค้า......รักษาตัวให้ดีนะ...ลาก่อน...อากิระ”
พูดจบก็ดึงตัวเข้ามากอดไว้อย่างแน่น กอดครั้งนี้ถือเป็นครั้งสุดท้าย
ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆ
“ฮึก...ฮิโรกิ...” และในตอนนี้น้ำตาของอากิระก็ได้ไหลออกมาเช่นกัน
มือทั้ง2ข้างโอบรอบเอวฮิโรกิไว้
รักฮิโรกิ...รัก...ยิ่งรู้ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้อยู่ในอ้อมกอดนี้...น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาอย่าง
ไม่ขาดสาย
หิมะยังคงตกอยู่ท่ามกลางร่างของคน2คนที่โอบกอดกันอย่างแน่น
และเต็มไปด้วยน้ำตา

~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+::

~~Tululululul Tululululu~~

“อืมม...เคตจังเหรอ?” เสียงโทรศัพท์ในยามเช้า
ปลุกให้อากิระที่นอนหลับอยู่ต้องตื่นมารับอย่างงัวเงีย
ก็เมื่อคืนมัวแต่ร้องไห้ทั้งคืน ร้องจนปวดตาไปหมดเลย
“อากิจัง...วันนี้ฮิโรกิจะไปแล้วนะ”
เสียงของเพื่อนรักในโทรศัพท์ทำเอาอากิระถึงกับขมวดคิ้วอย่างงงๆ
“หือ?พูดอะไรนะ”
“ฮิโรกิจะไปอเมริกาวันนี้แล้ว...อากิจังไม่รู้เหรอ??”
เสียงตะโกนของเคตจังทำเอาอากิระถึงกับชะงัก
“ละ...แล้วไงล่ะ?ก็ช่างเค้าสิ” พูดออกไปอย่างนั้น
แต่จริงๆในใจมันกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“จะไม่ไปส่งเค้าเหรอ...ฮิโรกิรักอากิจังมากนะ” เสียงใสๆของเพื่อนตัวดี
ทำเอาน้ำตาของอากิระ
เหมือนจะเริ่มเอ่อๆออกมา แต่ก็ยังคงพยายามพูดออกมาอย่างปกติ
“ฮ่าๆแล้วจะให้ทำไงล่ะ...ชั้นคบ2คนไม่ไหวหรอกนะ เคตจัง”
แสร้งหัวเราะออกไปทั้งๆที่น้ำตาเริ่ม
เจ่อนองออกมาจากดวงตาคู่สวยแล้ว
“อากิจัง รักใครกันแน่ รุ่นพี่ หรือว่าฮิโรกิ” เสียงของเพื่อนรักเข้มขึ้น
รู้ดีว่าอากิจังไม่ได้หัวเราะเหมือน
กับที่พูดหรอก รู้ดีว่าตอนนี้อากิจังกำลังร้องไห้อยู่แน่ๆ
“รักรุ่นพี่”
“อากิจัง!!”
“ก็บอกว่ารุ่นพี่” อากิระเถียงออกไปทั้งที่เสียงสั่นเครือ
“เอาล่ะๆ แล้วแต่อากิจังนะ ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องกับชั้นได้ ชั้นเป็นห่วงนะ”
“อืม รู้แล้วน่า ชั้นไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย”
“อืมๆงั้นแค่นี้นะ...คุณหมอเข้ามาตรวจแล้ว” ทันทีที่วางสายไป
ร่างของอากิระก็ทรุดตัวลงนั่งลง
กับพื้นปลดปล่อยให้เสียงสะอึกสะอื้นที่กักเก็บเอาไว้ดังออกมาอย่างไม่ต้องกลัวให้ใครได้ยิน
………………………………..
…………………………
……………..
“อากิจัง.....มานี่เร็ว” จู่ๆประตูก็ถูกเปิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทำเอาอากิระรีบปาดน้ำตาออกไม่ทัน
“รุ่นพี่...ปะไปไหน?” เมื่อถูกเคตะดึงแขนให้ลุกทำเอา อากิระถึงกับงง
“สนามบิน” ยังคงพยายามลากตัวรุ่นน้องคนนี้ขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดอยู่หน้าบ้าน
“ฮึก...ผมไม่อยากไป..รุ่นพี่...ผม”
เมื่ออยู่บนรถอากิระก็ฟุบหน้าพิงหน้าต่างปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา
อย่างไม่สนใจเคตะที่มองอยู่สักนิด
“ต้องไป...ไม่งั้นนายต้องเสียใจไปตลอด” เคตะได้แต่ปาดน้ำตาออกจากใบหน้านั้น
“ทำไม...รุ่นพี่ไม่รักผมแล้วเหรอ?”
ยิ่งได้ยินที่เคตะพูดยิ่งทำให้ร้องหนักเข้าไปมากกว่าเดิมซะอีก
“รัก...เพราะรักถึงได้ทำแบบนี้ไง...ชั้นรู้มาตลอดว่านายรักฮิโรกิ...นายไม่มีทางรักชั้นได้หรอก...ที่นายท
ำ
แบบนี้มันยิ่งทำให้ชั้นเจ็บนะ...เหมือนกับชั้นเป็นคนที่น่าสมเพช...นายควรอยู่กับคนที่นายรักมากกว่า”
มือลูบผมนุ่มอย่างอ่อนโยน ใช้นิ้วมือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าสวยนั้นอีกครั้ง
“ฮึก...ผมขอโทษ...ผมรักฮิโรกิ…ฮึก...” โผเข้ากอดเคตะไว้แน่น
เคตะยิ้มๆลูบแผ่นหลังอากิระอย่างเบาๆ

~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+:: ~::+:: ::+::

หลังจากที่มาถึงสนามบินแล้ว เคตะก็พาอากิระวิ่งไปทั่วเพื่อจะตามหาตัวฮิโรกิ
จนเสียงประกาศบอกให้คนที่จะไปอเมริกาเตรียมขึ้นเครื่องดังขึ้น
แต่ก็ยังไม่เจอฮิโรกิเลยสักนิด
“เฮ่...อากิระ...มาด้วยเหรอเนี่ย...นี่น่ะเหรอ แฟนใหม่นาย” เสียงของริวอิจิ
ที่เพิ่งซื้อกาแฟเดินผ่านมา
มองไปที่อากิระและเคตะอย่างสำรวจ
ทำเอาอากิระถึงกับรีบโผเข้าไปหาอย่างรวดเร็วทันที
“ฮิโรกิ...ฮิโรกิล่ะ?” เกาะแขนของริวอิจิเอาไว้แน่น น้ำตาคลออยู่เต็มเบ้า
“เฮอะ....สนใจมันด้วยเรอะ?มันก็ไปแล้วดิ...ขึ้นเครื่องไปแล้ว”
ริวอิจิลอยหน้าลอยตาตอบ
อย่างไม่สนใจอากิระเท่าไหร่นัก
คำตอบของริวอิจิทำเอาอากิระถึงกับเข่าทรุดนั่งลงไปกองกับพื้น
“ฮึก...ไปแล้ว...ฮิโระ...” เคตะที่เห็นอย่างนั้นถึงกับถอนหายใจ
สงสารอากิระเหลือเกิน
“เฮอะ...ทำมาร้องไห้ ตัวเองทิ้งมันไปเองแท้ๆ” ริวอิจิยักไหล่
แล้วก็ทำท่าจะเดินจากไป

“ริวอิจิ!!” เสียงที่ดังมาจากข้างหลังทำเอาริวอิจิหันไปมองแล้วก็ขำๆออกมา
“เอาแฟ้มมาดิวะ...เดี๋ยวชั้นก็ไปเสียเที่ยวหรอก ไอ้บ้า!!”
ชายหนุ่มที่วิ่งมาหอบแฮ่กๆ อยู่ตรงหน้า
ของริวอิจิทำเอาอากิระและเคตะถึงกับชะงัก
“อากิระ?” ฮิโรกิที่เมื่อเห็นคนที่อยู่หลังของริวอิจิถึงกับตาค้าง
ทำไมอากิระถึงมาที่นี่ล่ะ??
“ทะ...ทำไมยังไม่ไปล่ะ?” อากิระเอามือปาดน้ำตาเดินเข้าหาฮิโรกิ
แล้วก็ถามไปอย่างสงสัย
“ก็…ก็ลืมแฟ้มที่จะเอาไปประชุมน่ะ” ฮิโรกิตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก
“ละ...แล้ว..ทะ..ทำไมนายถึง?” ฮิโรกิเกาหัวอย่างงงๆ
แต่ไม่ทันไรก็ถูกอากิระโผตัวเข้ากอดแน่นทันที
“ฮึก...อย่าไปนะ...อย่าทิ้งผมไปนะ...ผมรักฮิโระ...รักฮิโระ”
ซบลงบนอกอุ่นของฮิโรกิพูดออกไปทั้งน้ำตา
“อะไรวะ?อยู่ๆก็มา...อุ๊บบ!!”
ริวอิจิที่กำลังจะอ้าปากพุดขึ้นมาก็ดันถูกเคตะเอามืออุดปากเอาไว้ซะก่อน
แล้วก็ลากตัวออกไป ก่อนที่จะถูกริวอิจิทำเสียบรรยากาศ
..........................................
..............................
..................
“ว่าไงนะ....?รักชั้นเหรอ?” ฮิโรกิเอ่ยถามอย่างงงๆ
จริงเหรอ...นี่เค้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่มั้ย?
“รัก...รักฮิโระ...อย่าไปอยู่อเมริกาเลยนะ...” เงยหน้าขึ้น
ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
“อ๋า...ชั้นไม่ได้ไปอยู่ซะหน่อย....ชั้นไปประชุมแค่2วันก็กลับแล้วล่ะ”
ฮิโรกิเอามือไปเกลี่ยเส้นผม
ที่ตกลงมาปิดหน้าหวานนั้นออก
“เอ๋...ก็เคตจังบอกว่า....” อากิระถึงกับอ้าปากค้าง
ก็เคตจังพูดเหมือนฮิโรกิไปแล้วจะไม่กลับนี่นา
“หึๆ...เคตจังคงเข้าใจผิดล่ะสิ...แต่ว่านะ
ดีใจจังที่ได้ยินคำว่ารักจากปากนายอีกครั้ง...”
โน้มหน้าลงจูบริมฝีปากนุ่มของอากิระอย่างโหยหามานาน
มือของอากิระก็ยิ่งโอบรอบเอวฮิโรกิไว้แน่น
“ชั้นรักอากิระมากที่สุด...จะไม่ทำให้นายเสียใจอีกแล้ว...ชั้นสัญญา...รอชั้นก่อนนะ...แค่2วัน...แล้ว
ชั้นจะกลับมาหานาย...จะไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว”
“อืม...ผมจะรอ...อย่าลืมของฝากนะ” เงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน
หลังจากถูกฮิโรกิจูบซับน้ำตาไปหมดแล้ว
ยิ่งเห็นรอยยิ้มหวานๆนั้น ฮิโรกิก็ยิ่งกระชับตัวร่างบางเอาไว้แน่นมากยิ่งขึ้น
ต่อไปนี้จะไม่มี
อีกแล้ว จะไม่ให้คนรักคนนี้ต้องมีน้ำตาอีกต่อไป รักมากที่สุด “คางิโมโตะ
อากิระ” และจะรักตลอดไป

 

~::+:: ::+:: THE END ::+:: ::+:~