Runnin' :: The first step

..........ฉันจะต้องเดินแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่??........
..........อีกนานมั้ยที่เราจะได้เดินเคียงข้างกันไปสองคน.....เหมือนเมื่อก่อน.......

“เอาล่ะ นาคาโดอิคุง......วันนี้พอแค่นี้นะคะ” นางพยาบาลสาวเอ่ยขึ้น หลังจากที่คอยช่วยพยุงให้ฮิโรกิเดินด้วยตัวเองอยู่พักใหญ่

“ขอบคุณมากครับ” ฮิโรกิยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อ พลางโค้งขอบคุณและรับไม้ค้ำมาจากนางพยาบาล

เป็นเวลา 6 เดือนกว่าแล้วที่ฮิโรกิเดินด้วยตัวเองไม่ได้ เส้นเอ็นที่ข้อเท้าซ้าย.....ผลจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ทำให้เค้าต้องมาคอยบำบัดอยู่เสมอๆ ที่โรงพยาบาลนี้ และทุกครั้งเมื่อฮิโรกิก้าวออกมาจากห้องบำบัด ก็จะต้องเห็นรอยยิ้มของใครบางคนที่รอเค้าอยู่เป็นประจำ

“วันนี้เสร็จเร็วแฮะ....จะได้เดินปร๋อแล้วล่ะสิ” รอยยิ้มที่เผยให้เห็นเขี้ยวแมว มันทำให้ฮิโรกิสบายใจทุกครั้งที่ได้มอง

“ถ้าได้อย่างนั้นก็ดีสิ....จะได้วิ่งแข่งกับนายเหมือนตอนเด็กๆ ซักที” ฮิโรกิพูดพลางใช้ไม้ค้ำพาตัวเองออกโรงพยาบาล พร้อมกับร่างสูงที่คอยพยุงอยู่ใกล้ๆ......

“นี่อากิระ......อีกไม่นานจะแข่งระดับเขตแล้วใช่มั้ย??” ฮิโรกิถามขึ้นเมื่อเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ไม้ค้ำดูเหมือนจะเป็นอุปสรรคสำหรับเค้าเหลือเกิน

“อื้ม..แล้วอย่าลืมไปเชียร์ล่ะ!!” อากิระพูด พลางหันมาสบตากับคนที่จ้องมองตนอยู่แล้ว ทั้งสองต่างยิ้มให้กัน และเดินกลับบ้านโดยที่ไม่พูดอะไรกันอีกเลย...........

“ไปล่ะนะ......” อากิระกล่าวลาเมื่อมาส่งร่างบางถึงหน้าบ้าน....ยื่นมือไปไล้แก้มใสเบาๆ ก่อนที่จะประทับจูบไปที่กลางหน้าผากเหมือนที่ทำทุกครั้ง.....ฮิโรกิหลับตาลงรับสัมผัสบางเบานั้น พลางอมยิ้มอย่างเป็นสุข

“อื้ม....ขอบใจนะ”

“แล้วพรุ่งนี้......จะมารับนะ” อากิระกล่าวลาอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปที่บ้านของตนที่อยู่ถัดไปอีกสองหลัง ฮิโรกิมองตามจนเห็นอากิระเข้าบ้านไปแล้ว.....รางบางยกมือขึ้นสัมผัสหน้าผากตัวเอง อมยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะค่อยๆ พาตัวเองเข้าบ้านไป

............เรื่องอื่นนายอาจจะลืมไปหมดแล้ว...แต่แค่เพียงเรื่องเดียวที่ทำให้ฉันไม่ยอมแพ้ และสู้มาจนถึงทุกวันนี้ คือเรื่องที่นายไม่เคยลืมว่านายรักฉันเลย......อากิระ............

- - - อากิระ ระวัง!!! - - -
- - - อากิระ นายไม่เป็นไรนะ........ดีจัง - - -
“เฮือก..............” อากิระสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก....ฝันแปลกๆ อีกแล้ว ตลอด 6 เดือนกว่าที่ผ่านมาก็ฝันแบบนี้ตลอด......ใคร....ใครกันที่อยู่ในความฝันนั้น....ร่างสูงพยายามที่จะนึกว่าเสียงนั้นคล้ายเสียงของใคร...แต่มันช่างคล้ายเหลือเกิน คล้ายเกินไป....จนเรียกว่า -เหมือน- ได้เลยล่ะ

“ฮิโรกิ........” ร่างสูงเพ้อออกมา ก่อนที่จะล้มตัวลงนอน ปล่อยให้เวลาพาตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา.....อีกครั้งหนึ่ง

“งานโรงเรียนปีนี้ห้องเราจะจัดบูธเกี่ยวกับอะไรดี??” ประธานนักเรียนประจำห้องเอ่ยถามขึ้น อีกไม่กี่วัน...งานโรงเรียนก็จะเริ่มแล้ว

“บ้านผีสิงอย่างปีที่แล้วไม่เอานะ......อย่างหลอนอ่ะ.....” นักเรียนหญิงในห้องคนหนึ่งตะโกนบอก....พลางทำท่าขนลุกขนพองจนทำให้ทุกคนในห้องหัวเราะกันใหญ่

“ขายเครื่องดื่มดีมั้ย??...ฉันได้ข่าวมาว่าห้อง D เค้ารับแสดงละครของปีนี้ล่ะ.......ถ้าได้ขายเครื่องดื่มหน้าทางเข้าหอประชุมต้องขายดีแน่.....” ฮิโรกิที่ตอนแรกนั่งรับฟังความคิดเห็นของเพื่อนๆ เสนอขึ้น พลอยทำให้ทุกคนพยักหน้าตามไปด้วย

“ฮิโรกิเนี่ย....มีความคิดดีๆ เสมอเลยนะ เหมือนเมื่อตอนม.ปลายปีสองเลย....ที่นายต้องคอยวิ่งรอกงานให้เพื่อนน่ะ”

“ช่ายๆๆ......ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น...พวกเราว่านายต้องได้วิ่งๆๆๆ.......คอยช่วยงานเพื่อนๆ เหมือนเดิมแน่ๆ เลย.....” เพื่อนคนหนึ่งในห้องพูดไปก็ทำท่าวิ่งๆๆ เลียนแบบฮิโรกิเมื่อสมัยก่อนไปด้วย

“ทุกคน...........” เสียงฮิโรกิค้านขึ้นในที่สุด พลางส่งสายตาเป็นเชิงห้าม ไม่ให้เล่าเรื่องเก่าๆ นี้.........เพราะอะไรน่ะเหรอ.....ก็ใกล้ๆ เค้ามีใครบางคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจฟังอยู่น่ะสิ.............

“...................................................”

“เอาล่ะๆ.........ตกลงปีนี้เราขายเครื่องดื่มนะ.......ใครพอที่จะช่วยอะไรได้ก็ให้มาลงชื่อหน้าชั้นนะ.........” ประธานนักเรียนประจำห้องเอ่ยขัดความเงียบขึ้น......เพื่อนๆ ทุกคนก็ต่างเดินไปหน้าห้องเพื่อลงชื่อ มีเพียงแต่อากิระและฮิโรกิเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่กับที่........ร่างบางได้แต่หลบสายตา ไม่หันไปมองทางอากิระ เพราะเค้ารู้ว่าตอนนี้ร่างสูงกำลังใช้แววตาเฉียบคมคาดคั้นเรื่องที่พูดกันเมื่อกี๊อยู่..........

~ ครืดดด ~
“นักเรียนจ้ะ...นั่งที่ก่อน พอดีประธานนักเรียนห้อง D เค้ามีเรื่องจะมาวานให้ห้องเราช่วยหน่อยน่ะจ้ะ.....” อาจารย์มิโยะเดินเข้ามาพร้อมกับประธานนักเรียนหญิงจากห้อง D
ประธานนักเรียนห้อง D เดินไปเขียนบนกระดานว่า “My Last Breath” พลอยทำให้ทุกคนในห้องสงสัยในสิ่งที่เขียน แต่สักครู่ ประธานก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ปี้นี้ห้อง D ของเรา รับเรื่องงานแสดงในหอประชุมมา...แล้วเราก็ได้เรื่องที่จะทำมาแล้ว ชื่อว่า -My Last Breath- แต่สิ่งที่สร้างปัญหาให้กับเราก็คือ....เรายังขาดผู้ช่วยเรื่องฉากอีก 5 คน แล้วก็...พระเอกอีก 1 คน...........”

“ไอ่ผู้ช่วยเรื่องฉากห้องเราก็พอช่วยได้อ่ะนะ......แต่ว่าห้องเธอไม่มีคนหน้าตาดีถึงขั้นจะเป็นพระเอกได้เลยเหรอ?....” นักเรียนชายในห้องเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนในห้องต่างหัวเราะกันใหญ่

“จะว่ามีมันก็มีนะ อิเคดะ.......แต่ว่าเราต้องการคนที่จะทำให้งานแสดงของเราขายออก ถ้าเราได้คนที่มีชื่อเสียงมาเล่นน่ะ.........อย่างเช่น.........คางิโมโต้.....” สิ้นเสียงประธานนักเรียน ทุกคนต่างก็หันไปมองอากิระที่ตอนนี้ได้แต่เหม่อมองไปเรื่อยเปื่อย......พลอยทำให้อากิระหลุดจากภวังค์ไปด้วย

“ฉันเนี่ยนะ.......” อากิระชี้หน้าตัวเองพลางทำหน้าเอ๋อ.......ฮิโรกิจึงหลุดขำออกมา......

“ตอนนี้เธอกำลังดังเลยนะ.....อีกไม่นานก็จะได้ไปแข่งระดับเขตแล้วด้วย ทุกคนต่างก็รู้จักนาย....ในฐานะนักวิ่งคนดัง...” ประธานนักเรียนพูดยิ้มๆ ร่างสูงได้แต่เกาหัวเขินๆ

“ตกลง........นายรับเล่นนะ.......รับรองว่าไม่กระทบถึงการซ้อมของนายแน่ๆ......” ทุกคนในห้องต่างก็เห็นด้วยกับคำพูดของประธาน......รวมทั้งตัวฮิโรกิเองด้วย ที่ตอนนี้พยักหน้าหงึกหงัก เป็นเชิงขอร้องให้อากิระเล่น

“เล่นเถอะนะ......พวกเราทุกคนอยากเห็นนายในอีกบทบาทนึง.....” ฮิโรกิพูดขึ้น ทำให้เพื่อนๆ ทุกคนปรบมือกันเกรียวกราว

“เอางั้นก็ได้......แต่ถ้าเล่นห่วยก็อย่ามาว่ากันนะ........”

“ขอบคุณมากคางิโมโต้......เรื่องเวลาซ้อมเราจะนัดกันอีกทีนะ.........อ่อ......ใครที่พอช่วยเรื่องฉากได้ก็ตามฉันไปที่ห้องเลยนะ........” ประธานนักเรียนเอ่ยเป็นครั้งสุดท้าย พลางหันไปโค้งขอบคุณคุณครู ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับเพื่อนนักเรียนชายอีก 5-6 ที่อาสาจะช่วยงาน

“ฮ่าๆๆ.......อย่างฉันเนี่ยนะ ฮิโรกิ????”

“อื้มมม........อย่างนายแหละ เหมาะสุดแล้ว........” ร่างบางลากเสียง -อื้มมม- ยาวๆ เป็นเชิงเห็นด้วยเต็มที่ ทำให้อากิระทำหน้าจ๋อย หยุดหัวเราะไปทันทีทันใด.....

“เฮ้อออ......ต้องออกมาห่วยแน่ๆ เลย..........” ระหว่างทางเดินกลับบ้าน.....ทั้งสองเดินไปพลางก็พูดถึงเรื่องงานโรงเรียนไปพลาง......อากิระที่เดินนำหน้าไปไม่กี่ก้าวถอนหายใจออกมา ทำให้ร่างบางหยุดเดิน มองแผ่นหลังของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรัก

“........................................” เมื่อเกิดความเงียบ ไร้เสียงเดิน หรือแม้แต่เสียงของไม้ค้ำ......นั่นก็ทำให้อากิระหันกลับมามองคนที่ยังยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง

“...............เป็นอะไรไปฮิโรกิ??.............”

“.......นายยังติดใจ......เรื่องเมื่อตอนบ่ายอยู่ใช่มั้ย??.......” อยู่ๆ ร่างบางก็เอ่ยถามขึ้นมา สบตาร่างสูงนิ่ง......

“....................................”

“......เรื่องอุบัติเหตุที่เกิดกับฉัน ที่ไม่เคยมีใครบอกนาย...........ใช่มั้ย??......”

“..........หึ......ช่างมันเถอะฮิโรกิ....เรื่องที่เครียดกว่านั้นของฉันตอนนี้คือเรื่องงานแสดงนะ........” ร่างสูงยิ้มออกมา อยากจะทำให้ฮิโรกิสบายใจ

........ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามันลำบากใจที่จะบอก ฉันก็ขอไม่รู้อยู่อย่างนี้ต่อไปดีกว่า.......

“รีบเดินเร็วๆ ฮิโรกิ ฉันหิวข้าวแล้วนะ......วันนี้จะไปฝากท้องบ้านนายด้วย......เร็วๆๆๆ” ร่างสูงเดินกลับมา พลางดันหลังฮิโรกิเบาๆ ให้เดินไปข้างหน้า ส่งยิ้มให้เป็นเชิงบอกว่า -ฉันไม่เป็นไรหรอก-

to be continued.