Runnin’ :: The second step

~~ ปี้ดด ~~
“ดีมากอากิระ.........สถิติใหม่อีกแล้ว......” อาจารย์ซาโต้เป่านกหวีดเมื่ออากิระวิ่งเข้าเส้นชัยพร้อมกับสถิติใหม่ของเดือน ที่เค้าขยันทำขึ้นมาใหม่เหลือเกิน

“ขอบคุณมากครับ.....”

“กำหนดการออกมาแล้วนะ อีก 6 เดือนจะมีการแข่งระดับเขตแล้ว....พยายามเข้าล่ะ” อาจารย์หยิบใบกำหนดการยื่นให้กับร่างสูง เมื่ออ่านแล้วเค้าก็เอ่ยปากขออนุญาตกับอาจารย์

“เอ่อ.......อาจารย์ครับ ช่วง 2 อาทิตย์นี้ผมอาจต้อง......เอ่อ......”

“อ้อ......อาจารย์รู้แล้วล่ะ....พอเธอรับเล่นละครก็เป็นข่าวดังไปเลยนะ ยังไงก็พยายามให้ได้ดีทั้งเรื่องงานโรงเรียนแล้วก็เรื่องวิ่งด้วยล่ะ.......” อาจารย์พูดยิ้มๆ พลางหันไปทางอัฒจันทร์ที่มีใครคนหนึ่งนั่งดูอยู่แล้ว

“น่าเสียดายนะอากิระ....ถ้าฮิโรกิไม่ประสบอุบัติเหตุ ครูว่าเค้าต้องเป็นคู่แข่งของเธอได้แน่ๆ......” อากิระหันหน้ามองตามอาจารย์ไปทางร่างบางที่นั่งอยู่ที่อัฒจันทร์ชั้นล่างสุด แล้วหันกลับมามองอาจารย์อีกครั้ง

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับอาจารย์ ไม่เห็นมีใครบอกผมเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดกับเค้าเลย อาจารย์พอจะบอกผมได้มั้ยครับ??” อากิระคาดคั้นต้องการคำตอบ

“ขอโทษนะอากิระ อาจารย์บอกไม่ได้จริงๆ....ฮิโรกิเค้าบอกว่าเค้าจะเป็นคนบอกเธอเองน่ะ.......” อาจารย์ตบไหล่อากิระเบาๆ แล้วเดินไปที่กลุ่มนักเรียนที่ยังคงวอร์มร่างกายเพื่อเตรียมวิ่งกันอยู่ ปล่อยให้อากิระยังคงยืนอยู่กับที่ พลางหันไปทางอัฒจันทร์ที่คนรักของเค้ายังคงนั่งอยู่ที่เดิม เมื่อฮิโรกิเห็นว่าอากิระมองมาก็โบกมือให้เห็น พลอยทำให้ร่างสูงต้องโบกมือกลับ แล้วเดินกลับไปวิ่งต่อ พร้อมกับเรื่องของฮิโรกิที่เค้าต้องคิด

..........จะรอนะ...วันที่นายจะบอกฉันเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย.........

<><><><><><><><><><><>
“อากิระคุง.......ทางนี้ๆๆ......” เพื่อนห้อง D ตะโกนเรียนอากิระที่เดินเข้ามาในหอประชุม เมื่อร่างสูงวิ่งเหยาะๆ เข้ามาก็ทำให้สาวๆ ที่มาคอยแอบดูต่างส่งเสียงกรี้ดกร้าดกันใหญ่

“ขอโทษนะ วันนี้ต้องทำเวรห้อง เลยมาช้า......” ร่างสูงขอโทษเมื่อเดินมาถึงหน้าเวทีแล้ว พลางรับบทมาจากนักเรียนที่ชื่อ มาคามิ ที่ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับ...เค้าใส่แว่นหนาที่สุดในห้อง D เลยล่ะ

“นี่...อากิระ.....แล้วสุดที่รักฮิโรกิของนายไม่มาด้วยเหรอ??” เพื่อนนักเรียนจากห้องเดียวกันที่มาช่วยทำฉากเอ่ยแซวขึ้น ทำให้ทุกคนต่างหัวเราะออกมา รวมทั้งตัวอากิระเองด้วย

“เค้าบอกว่าจะรอดูของจริงเลยน่ะ....มาดูซ้อมเดี๋ยวจะไม่ตื่นเต้น......”

“อ๋ออออออออ..........ฮ่าๆๆๆ..........” เพื่อนๆ ทุกคนต่างก็ร้อง อ๋อ ออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย.......เสียงหัวเราะก่อนการซ้อมที่ดังลั่นหอประชุม ทำให้ร่างบางที่แอบอยู่กับกลุ่มนักเรียนสาวๆ ที่มาแอบดูพลอยหัวเราะไปด้วย

“รุ่นพี่นาคาโดอิ ทำไมต้องมาแอบดูอย่างนี้ด้วยล่ะคะ.....เดินเข้าไปนั่งดูเลยสิ” นักเรียนสาวที่มาแอบดูด้วยหันไปพูดกับฮิโรกิ

“ขอโทษนะ....ยังไงก็ช่วยยืนๆ บังพี่หน่อยแล้วกัน....ดันไปบอกอากิระไว้น่ะ ว่าจะรอดูวันแสดงจริงเลย.....” ฮิโรกิที่ตอนนี้ใช้ตัวรุ่นน้องเป็นที่บังพูดขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“โถ่......เป็นแฟนกันนะคะ รุ่นพี่คางิโมโต้จะกล้าว่าได้ไง” รุ่นน้องตัวเล็กยืนเท้าเอวทำหน้าบู้

“ว่าแต่พวกเธอเถอะ.....อยากเข้าไปดูแล้วมายืนแอบอยู่นี่ทำไม??” ฮิโรกิพูดหยอกล้อกับรุ่นน้อง 3-4 คนที่ยืนบังเค้าอยู่ พลางส่งยิ้มใจดีให้...นี่แหละที่ทำให้เหล่าบรรดารุ่นน้องที่เป็นแฟนคลับของทั้งอากิระและฮิโรกิกล้าที่จะเข้ามาคุยกับทั้งสองคน

“ก็แหม......มายืนบังให้รุ่นพี่อยู่นี่ไง ถ้าไม่งั้นนะ หนูเข้าไปนั่งดูแถวหน้าสุดแล้ว” เหตุผลของรุ่นน้องกลุ่มนี้ทำเอาฮิโรกิถึงกับต้องส่ายหน้ากับความช่างพูดของพวกเธอ

“อ้ะๆ เริ่มซ้อมแล้วล่ะค่ะ.......” สาวน้อยผมทองเอ่ยขึ้นพลางชี้ไปบนเวที ที่ตอนนี้อากิระเริ่มที่จะท่องบทและเดินไปเดินมาตามคำสั่งของผู้กำกับแว่นหนาแล้ว

“ทำอะไรก็เท่ห์ไปหมดเลยน้า......รุ่นพี่คางิโมโต้เนี่ยย”

“นั่นสิๆ.......นี่แค่ซ้อมนะเนี่ยยย”

“พี่เค้าทำอะไรก็ตั้งใจไปหมดนั่นแหละ.......ก็เหมือนตอนจีบรุ่นพี่นาคาโดอิใหม่ๆ ไง” รุ่นน้องกลุ่มที่ยืนบังฮิโรกิ เอ่ยชมอากิระกันไม่หยุดปาก แล้วคำพูดสุดท้ายนั่น คงไม่รู้หรอกนะว่าพูดแซวใครบางคนอยู่ พอพูดจบก็หันกลับมามองหน้าฮิโรกิ แถมยังหัวเราะคิกคักกันใหญ่

ทำไมจะไม่มีใครจำไม่ได้.......เมื่อปีที่แล้ว ตอนที่อากิระบอกใครต่อใครไปทั่วว่าเค้าชอบฮิโรกิ แล้วก็จะขอร่างบางเป็นแฟนให้ได้ โดยไม่สนว่าใครจะมองยังไง

“ฮิโรกิ.....เป็นแฟนฉันนะ!!........” อากิระเมื่อปีที่แล้วป้องปากตะโกนข้ามลู่วิ่งไปอีกฟากหนึ่งที่ร่างบางยืนอยู่....คำพูดที่ทำเอาคนที่ยืนอีกฝั่งหน้าแดง แต่ก็ยังไม่ยอมรับซักที ต้องตะโกนตอบกลับมาว่า

“เรื่องอะไรเล่า......นายยังวิ่งไม่ชนะฉันเลยนะ!!!”

ใช่แล้ว....กฎพื้นฐานที่ฮิโรกิตั้งขึ้น......แต่อากิระยังทำไม่ได้ซักที นั่นก็คือ.......
“ถ้านายอยากเป็นแฟนฉัน....ทุกวันพุธหลังเลิกเรียนเรามาวิ่งแข่งกัน ถ้านายวิ่งชนะ......ฉันจะยอมเป็นแฟนกับนาย”
............................................
...........................
ในที่สุดก็ผ่านมาแล้ว 50 พุธ 50 รอบ.........แต่อากิระก็ยังวิ่งไม่ทันเจ้าของกฎเสียที รุ่นพี่รุ่นน้องแทบจะทั้งโรงเรียนต่างก็มารอดูทั้งสองคนวิ่งแข่งกัน ช่วยลุ้นให้ฮิโรกิใจอ่อน ล้มเลิกกฎกติกาอะไรนั่นแล้วเป็นแฟนกันเสียที

จนในที่สุด....วันพุธก่อนเข้าฤดูหนาวก็มาถึง.....อากาศเริ่มเย็นลง จนทำให้ฮิโรกิรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้ แต่ยังไงวันนี้ก็ต้องวิ่งแข่งกับอากิระอยู่ดี

“หวังว่าครั้งนี้จะเป็นพุธสุดท้ายนะ.......” ร่างสูงยิ้มเห็นเขี้ยว เมื่อมายืนข้างๆ ฮิโรกิ เตรียมพร้อมที่จะวิ่ง

“ไม่มีทางซะล่ะ” ถึงแม้ร่างบางจะส่งยิ้มบางๆ มาให้ แต่ก็ปกปิดใบหน้าซีดเผือดและริมฝีปากแห้งผาดไว้ไม่ได้.....แต่ถึงยังไง อากิระก็ยังไม่เห็นอยู่ดี เพราะว่าเค้ามุ่งมั่นที่จะเอาชนะร่างบางนี้ให้ได้อยู่ต่างหาก

“เตรียมตัว.......ระวัง........ไป!!!”

ทุกเสียงฝีเท้าที่วิ่งไปหรือแม้กระทั่งเสียงเชียร์ของคนแทบทั้งโรงเรียน......ต่างก็ไม่เข้าหูฮิโรกิสักนิด....สมองสั่งให้เท้าวิ่งไป สั่งให้อย่ายอมแพ้....แต่ร่างกาย........มันไม่ไหวแล้ว

~~ตุบ~~
“เฮ้ยยยย!!!!......”
“ว้ายยย!!!!.........”

เสียงล้มในลู่วิ่งที่เป็นพื้นยางดังขึ้นพร้อมกับที่อากิระวิ่งเข้าเส้นชัย.......ทุกคนต่างตกใจกับภาพที่เห็น ร่างบางที่ล้มอยู่บนพื้น นอนหอบหายใจ ริมฝีปากซีดแห้ง

“ฮิโรกิ!!!!!!” อากิระวิ่งกลับมา โอบประคองคนที่ล้มอยู่ขึ้นมาแนบอก ยกมือแกร่งขึ้นสัมผัสหน้าผากแล้วก็ต้องตกใจ ก่อนที่จะอุ้มร่างบางขึ้น พาไปที่ห้องพยาบาล ท่ามกลางสายตาเป็นห่วงนับร้อยคู่ของผู้คนรอบๆ สนาม

<><><><><><><><><><>
ฮิโรกิลืมตาตื่นขึ้น......เพดานห้องพยาบาลสีขาว.....รู้สึกปวดหัวตุบๆ กวาดสายตามองไปรอบๆก็ไม่เห็นใคร แต่ก็ต้องหยุดสายตาไว้ที่ใครบางคน ที่ยังนั่งเท้าคางจ้องเค้าอยู่ข้างเตียง

“ฉันวิ่งชนะแล้วนะ........ฮิโรกิ” ร่างสูงส่งยิ้มมาให้ ฮิโรกิหลับตายอมรับความพ่ายแพ้ แล้วก็ยังต้องยอมรับเจ้าหน้าแมวนี่เป็นแฟนด้วย!!!

“ไม่แฟร์นี่.....วันนี้ฉันไม่สบายนะ” ร่างบนเตียงพูดขึ้นทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่ อากิระเห็นดังนั้นก็หยุดยิ้ม ยกมือขึ้นปิดตาคนที่นอนอยู่บนเตียง

“ฮิโรกิ.......ยังไม่ต้องลืมตาก็ได้ แต่ช่วยตอบคำถามฉันหน่อยนะ” อากิระทำสีหน้าจริงจังแค่ไหน...ฮิโรกิคงไม่มีวันรู้ได้เลย.......เค้าทำได้เพียงรับคำเบาๆ เท่านั้น

“นายชอบที่ฉันคอยตามตอแยนายมั้ย???”
“....................................”

“ตอบสิ....ฮิโรกิ.....”
จะให้ตอบยังไงล่ะ.....เหมือนกำลังสับสนในใจ ไม่รู้ว่าทุกครั้งที่เห็นหน้าอากิระแล้วทำไม หัวใจเต้นแรง

........อาการแบบนี้เรียกว่าชอบได้หรือเปล่าล่ะ.........

“ช...ชอบ.......”

“แล้วนาย....ชอบกินข้าวกลางวันกับฉันมั้ย??”
“.......ชอบ”

“ชอบวิ่งแข่งกับฉันหรือเปล่า???”
“.....ชอบ”

“แล้วฉันล่ะฮิโรกิ........นายชอบฉันมั้ย???”
“.....................”

ร่างสูงถอนหายใจเมื่อคำถามสุดท้ายไม่ได้รับคำตอบ.........ร่างบางลืมตาขึ้นเมื่ออากิระละฝ่ามือออกไปแล้ว
“ฉันชอบนายนะ.......ฮิโรกิ” อากิระยังคงนั่งอยู่กับที่.....จ้องหน้าฮิโรกิไม่วางตา

“ชอบนายที่เป็นนาย.......ชอบที่ตอนเด็กๆ เราได้เป็นเพื่อนกัน เดินไปโรงเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน วิ่งแข่งกัน แต่ความรู้สึกของเพื่อนเหมือนในตอนเด็กๆ มันเปลี่ยนไปตั้งนานแล้วนะ.......ตอนนี้ฉัน.......ชอบนายจริงๆ”

ความรู้สึกของอากิระที่แสนยาวเหยียด....ทำเอาร่างบางต้องหันหน้าหนี....กลัว.....กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนจริงๆ

......ถ้าเป็นอย่างนั้น...มันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ???.......

“เฮ้อออ.......ช่างมันเถอะ ฮิโรกิ...นายยังไม่ต้องเป็นแฟนฉันก็ได้ ครั้งนี้ถือว่าเจ๊าๆ ไปแล้วกันนะ แต่รับรองว่า คราวหน้าถ้านายหายป่วย.....ฉันจะต้องวิ่งให้ชนะนายให้สมกับความเป็นชายชาตรีของฉันให้ได้เลย” อากิระทำท่าเบ่งกล้าม แต่สุดท้ายก็ไม่มีเสียงหัวเราะหลุดออกมาจากคนทั้งสองให้ได้ยินอยู่ดี

“เรากลับบ้านกันนะ....ลุกไหวมั้ย....ขี่หลังฉันแล้วกัน เดี๋ยวไปส่ง” อากิระค่อยๆ พยุงฮิโรกิขึ้นจากเตียง หันหลังให้คนป่วยขี่หลัง ก่อนที่จะเดินกลับบ้าน.....โดยไร้บทสนทนาระหว่างคนทั้งสอง

<><><><><><><><><><>
เย็นวันนั้น อากิระเดินขึ้นไปส่งฮิโรกิจนถึงห้องนอน ปล่อยฮิโรกิลงจากหลัง ก่อนจะผลักไหล่เบาๆ ให้ร่างบางล้มนอนลงบนเตียง กระชับผ้าห่มให้ เดินเข้าห้องน้ำไปหยิบกะละมังและผ้าผืนเล็กมาเช็ดตัว

“ลุกมากินยาก่อนนะ......” อากิระค่อยๆ ประคองคนตัวเล็กขึ้นมา ส่งยาและน้ำให้

“นอนซะนะ....พรุ่งนี้หยุดเรียนซักวันแล้วกัน แล้วฉันจะบอกแม่นายให้ว่านายป่วย” พูดจบก็ทำท่าจะลุกขึ้นเดินกลับ ฮิโรกิดึงชายเสื้ออากิระ รั้งเอาไว้ได้ทัน

“เอ่อ......อากิระ.......พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมฉันมั้ย??”

“อยากให้มามั้ยล่ะ??.....” อากิระทำหน้านิ่ง แต่สุดท้ายก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นร่างบางหน้าเสีย

“ฉันมาแน่นอนน่า.......ไปล่ะนะ”

“ดะ....เดี๋ยว.....อย่าเพิ่งไปสิ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน” ฮิโรกิอ้อน ทำให้ร่างสูงต้องผ่อนตัวลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง ขมวดคิ้วถามว่ามีอะไรหรือเปล่า คนตัวเล็กบนเตียงจะพูด แต่ก็รู้สึกเหนื่อย....อยากหลับเหลือเกิน
ดวงตาเริ่มปริบปรือ เห็นหน้าอากิระไม่ชัดแล้วสิ.....ประโยคคำถามสุดท้ายในห้องพยาบาลวนเวียนเข้ามาให้หัว มือเล็กยังคงรั้งอยู่ที่ชายเสื้ออากิระ

- - - แล้วฉันล่ะฮิโรกิ........นายชอบฉันมั้ย??? - - -

“ฉัน..........ฉัน.......” สติที่เริ่มหลุดลอย บวกกับไข้ที่เริ่มสูงขึ้น ทำให้ร่างบางเพ้อออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“...................” อากิระไม่เรียก เพราะรู้ว่าตอนนี้ฮิโรกิใกล้จะหลับเต็มทีแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เค้าต้องกลั้นหายใจด้วยความตกใจ.....เพราะคำพูดต่อมา......

“ฉัน.....ชอบนาย....นะ อากิระ........ชอบ........”
ความสุขที่ตอนนี้กำลังล้นปรี่อยู่ในหัวใจ เพียงแค่คำพูดเดียวที่อยากได้ยิน เพียงแค่เสียงของนายที่บอกรัก...เพียงแค่นี้ ฉันก็ยิ้มได้ทั้งวันแล้ว

มือเล็กที่ตอนนี้ร่วงมาอยู่ข้างตัว ร่างสูงจับขึ้นมาแนบแก้ม พรมจูบแผ่วเบาที่หลังมือ แทนคำบอกว่ารักมากมายที่นายจะได้ยินในฝัน ให้จูบนี้แทนคำสัญญาว่าจะรัก.....ภักดีต่อความรักนี้......ตลอดไป
....................................
.........................
...............

“รุ่นพี่คะ.......รุ่นพี่??” เสียงของรุ่นน้องที่หันกลับมาเรียกฮิโรกิทำให้เค้าต้องหลุดจากภวังค์

“พี่ไปนั่งพักก่อนนะ......ยืนนานแล้วปวดข้อเท้าน่ะ” ฮิโรกิยิ้มให้ ก่อนที่พาตัวเองไปนั่งพักที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใกล้ๆ กับหอประชุม เมื่อได้คิดถึงเรื่องเก่าๆ แล้วเค้าก็ต้องยิ้มทุกครั้ง ยิ้มให้กับความซื่อสัตย์ของอากิระ ที่แม้จะความจำเสื่อมจากอุบัติเหตุ แต่เค้าก็ไม่เคยลืมสัญญาในวันนั้นเลย

to be continued.