Runnin’ :: The third step

คืนวันสุดท้ายก่อนงานโรงเรียน อากิระต้องซ้อมอย่างหนัก เค้าพยายามชวนให้ฮิโรกิมานั่งอยู่ในหอประชุมด้วยกัน เพราะคืนนี้ต้องอยู่ดึกแน่ๆ แต่ฮิโรกิก็ยังดื้อดึงไม่เข้าไปอยู่ดี เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า -เดี๋ยวจะไม่ตื่นเต้น- แล้วฮิโรกิเองก็อยากไปช่วยเพื่อนเรื่องซุ้มขายน้ำหน้างานด้วย.....อากิระจึงต้องยอมปล่อยร่างบางไป แล้วยังไม่ลืมฝากเพื่อนในห้องให้ช่วยดูแล จนถูกเพื่อนๆ แซวกันใหญ่ ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในหอประชุมเพื่อซ้อมเป็นครั้งสุดท้าย และนัดคิวต่างๆ

“เสร็จแล้ววว........” เสียงของประธานนักเรียนประจำห้องพูดขึ้น หลังจากที่หันไปติดป้ายตัวสุดท้ายเสร็จ ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงเย้และเสียงปรบมือจากเพื่อนๆ ทุกคนในห้องรวมทั้งฮิโรกิเองด้วย

“กลับบ้านได้ซักที......พรุ่งนี้จะได้มาเดท....!!” เสียงของเพื่อนนักเรียนชายในห้องพูดขึ้น ทำให้ทุกคนหัวเราะกันยกใหญ่

“ก่อนกลับเราเข้าไปดูอากิระกันมั้ย??” ประธานนักเรียนเสนอขึ้น ทุกคนต่างพยักหน้าเออออ แล้วทยอยกันเดินเข้าไปในหอประชุม เว้นแต่ฮิโรกิที่ขอตัวเดินไปที่สนามที่ตอนนี้กลุ่มนักเรียนชายและครูพละกำลังช่วยกันขนกองไม้มาวางไว้กลางสนามเตรียมพร้อมสำหรับการเต้นรอบกองไฟหลังงานโรงเรียนในคืนพรุ่งนี้

“อาจารย์ฮะ.....ให้ผมช่วยอะไรมั้ย??” ฮิโรกิเดินเข้าไปทักอาจารย์ซาโต้

“อ้าวฮิโรกิ.....ไม่มีหรอก ขืนให้ช่วยอาจารย์จะโดนอากิระดุเอาน่ะสิ.....” อาจารย์โยนกองไม้ถมลงไป พลางพูดกับฮิโรกิไปด้วย

“อาจารย์....ผมมีมือนะ ให้ผมช่วยเถอะ” ร่างบางดื้อแพ่ง

“รู้.....ว่ามีมือ แต่ขาเธอน่ะสิ....ปัญหา” อาจารย์พูดจบก็หัวเราะออกมา ทำให้ฮิโรกิหัวเราะตามไปด้วย แล้วก็ยอมเดินไปนั่งนิ่งๆ ที่อัฒจันทร์ใกล้ๆ แทน

เมื่ออาจารย์ขนไม้เสร็จก็สั่งให้นักเรียนชายทุกคนรีบกลับบ้าน แล้วเดินมาหาฮิโรกิที่ตอนนี้นั่งมองอาจารย์อยู่
“มีอะไรจะพูดล่ะเรา”

“อาจารย์รู้ได้ไงว่าผมมีอะไรจะพูด”

“หึ......ทำไมจะไม่รู้ อาจารย์อยู่กับเธอมากี่ปี มีเรื่องอะไรเธอก็สื่อออกมาผ่านสายตาหมดแหละ” อาจารย์ใช้ผ้าที่พาดคออยู่เช็ดเหงื่อ มองไปที่กองไม้เหมือนอย่างที่ตอนนี้ร่างบางกำลังมองอยู่

“อากิระวิ่งเป็นยังไงบ้างครับ??” ในที่สุดก็เอ่ยถามขึ้น หันกลับมามองหน้าอาจารย์เป็นระยะๆ

“ก็ดีนะ....รู้จักแบ่งเวลามาซ้อม หลังจากงานโรงเรียนคงเป็นของจริงแล้วแหละ ไม่กี่เดือนก็จะแข่งแล้ว”

“อาจารย์ว่าดีเหรอครับ??”

“ดีสิ.....ทำไมเหรอ” อาจารย์หันมาสบตาฮิโรกิอีกครั้ง ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ผมว่า ตอนนี้เค้าต้องคิดเรื่องที่ผมปิดบังเค้าอยู่แน่เลย....ถึงไม่พูดแต่ผมรู้นะ หมู่นี้มีแต่คนพูดถึงเรื่องขาของผม ผมว่าเค้าต้องคิดบ้างแหละ ว่าทำไมไม่มีใครบอกเค้าเลย......เรื่องนี้น่ะ” ฮิโรกิพูดยืดยาว อาจารย์จึงได้แต่ยิ้ม ส่ายหน้าให้กับความเจื้อยแจ้วที่ไม่เปลี่ยนไปเลย

“คิดมากน่า......เวลาของอากิระก็ออกจะดี เอาไว้มาดูใหม่ตอนหลังงานโรงเรียนสิ” อาจารย์ยุ

“...............................” เมื่อฮิโรกิเงียบ อาจารย์จึงพูดต่อ

“ฮิโรกิน่ะ.......”

“ครับ??”

“อยากวิ่งหรือเปล่า.....ตอนนี้น่ะ??” อาจารย์ถามขึ้น ในใจแล้วเค้ารู้สึกเสียดายนักวิ่งดีๆ อย่างฮิโรกิไปเหมือนกัน แต่ในเมื่อตอนนี้ ร่างบางยังคงมีความสุขเหมือนตอนที่ยังวิ่งได้อยู่ อีกทั้งยังมีกำลังใจดีๆ เท่านี้อาจารย์ก็เบาใจแล้ว

“ไม่อยากครับ......”

“เห??.......ทำไมล่ะ???”

“อาจารย์ต้องรอให้ผมเดินได้ก่อนสิครับ หลังจากนั้นผมถึงจะวิ่งได้” คำตอบที่ให้ ทำให้อาจารย์ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง

<><><><><><><><><><>
“มานั่งอยู่นี่เองฮิโรกิ.....หาให้ทั่วเลย” อากิระวิ่งมานั่งข้างๆ ฮิโรกิที่ตอนนี้ยังคงนั่งอยู่ที่อัฒจันทร์.......อาจารย์กลับไปนานแล้ว ตอนนี้สนามกีฬาไม่มีคน เหลือแต่เพียงอากิระและฮิโรกิเท่านั้น

ฮิโรกิเพียงแต่ส่งยิ้มให้ แล้วหันกลับไปมองกองไม้เบื้องหน้าเหมือนเดิม อากิระมองตาม จึงเอ่ยถามขึ้น

“อยากเต้นรอบกองไฟเหมือนปีที่แล้วอีกหรือเปล่าฮิโรกิ??” ฮิโรกิขมวดคิ้ว หันไปมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ เป็นเชิงสงสัย

“ตอนเดินมาหาก็เห็นจ้องกองไม้อยู่ได้ นี่มานั่งด้วยแล้วก็ยังจ้องอีกนะ จ้องหน้าฉันไม่ดีกว่าเหรอ??” ฮิโรกิหลุดขำออกมาในที่สุด....เสี่ยวจริงๆ เลยให้ตายสิ

“เต้นรอบกองไฟปีที่แล้วคนเยอะเนอะ”

“ช่าย........เยอะจนอึดอัดเลย คู่รักโรงเรียนเรานี่เยอะจริงๆ เลยน้า” อากิระพูดพลางยืนขึ้น ยื่นมือไปให้ร่างบาง

“เพราะฉะนั้น......ปีนี้เรามาชิงเต้นกันก่อนมั้ย???” ร่างบางยังคงนั่งนิ่ง สงสัยในสิ่งที่อากิระกำลังจะทำ

“แต่......ขาฉัน” เมื่อเห็นว่าฮิโรกิยังไม่ยื่นมือมา อากิระจึงเอื้อมมือไปหยิบไม้ค้ำที่อยู่ในมือเล็กออก จ้องเข้าไปในดวงตา

“คืนนี้เปลี่ยนจากไม้ค้ำมาเป็นมือฉันแทนได้มั้ย?? ฮิโรกิ” คำพูดที่ทำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น ยิ่งได้จ้องตาที่แสนจริงจังนั้น ก็ทำให้ต้องยอมยื่นมือเล็กไปให้โดยดี

อากิระค่อยๆ พาฮิโรกิเดินไปใกล้ๆ กองไม้กลางสนาม ร่างบางจับมือแน่น พยายามจะเดินโดยปราศจากไม้ค้ำ เมื่อเดินเข้าไปใกล้จนได้ระยะแล้ว ร่างสูงจึงจับมือเล็กไว้ทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆ ก้าวขาเป็นจังหวะ......หมุนตัว......แล้วเดินไปข้างหน้า ถึงแม้จะไม่มีเพลง ถึงจะก้าวขาผิดบ้าง แต่เสียงหัวเราะที่ดังมาให้ได้ยิน.....รู้ได้เลยว่าทั้งสองคนต้องมีความสุขมากแน่ๆ

<><><><><><><><><><>
เช้าวันใหม่ กับงานโรงเรียนที่แสนจะคึกคักเหมือนกับทุกๆ ปี แต่ปีนี้เสียงอื้ออึงที่ดังมาให้ได้ยินบ่อยๆ นั่นคือ...บ่ายโมงตรงที่หอประชุมจะมีการแสดงของอากิระคนดังที่ห้ามพลาดไปดู ร่างบางที่ยังเดินดูงานโดยรอบพร้อมกับใครอีกคนที่เห็นเป็นภาพจนชินตา ทำเอานักเรียนที่เดินผ่านไปมาต่างก็ส่งเสียงให้กำลังใจเป็นระยะๆ

“รุ่นพี่อากิระ วันนี้พยายามเข้านะคะ!!!”

“รุ่นพี่คะ วันนี้อย่าลืมแวะมาที่ห้องปีสองของหนูนะ ไปลองชิมทาโกยากิ หนูมีส่วนลดให้ค่ะ!!!”

“รุ่นพี่........รุ่นพี่.........รุ่นพี่.......และรุ่นพี่.........”

อีกมากมายที่คอยจะเรียกให้ทั้งสองคนเดินเข้าบูธของห้องตน ทำเอาทั้งอากิระและฮิโรกิยิ้มกันหน้าบาน เมื่อทั้งสองหลุดพ้นออกมาจากตึกเรียนได้แล้วก็เดินพากันไปใต้ต้นไม้ข้างสนามที่ตอนนี้ปูพื้นไว้ให้นั่งพักผ่อนตามอัธยาศัยหลายจุด อากิระคอยช่วยประคองให้ร่างบางนั่งลงได้ พลางถอดรองเท้าข้างซ้ายออกให้ หมุนและนวดเบาๆ เพื่อให้กล้ามเนื้อข้อเท้าได้ผ่อนคลาย

“สบายขึ้นแล้วนะ....บอกว่าอย่าเดินมาก เดี๋ยวก็ปวดข้อเท้าอีกหรอก”

“ขอบใจนะ” ร่างบางตอบเพียงแค่นั้น ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด แต่รู้มั้ยยิ่งทำอย่างนี้ มันยิ่งทำให้ร่างสูงเดือด!!

“อ้ะ...ขอโทษๆๆ.....ก็อยากเดินดูทั่วๆ นี่ งานโรงเรียนทั้งที” ร่างบางรีบพูด เมื่ออากิระทำท่าเหมือนจะจูบกลางที่สาธารณะ....ให้ตายเถอะ ตั้งแต่คบกันมาสองคนนี้เค้าจูบกันนับครั้งได้เลยนะ!!

“แล้ว...นายไม่ต้องไปที่หอประชุมเหรอ???” ฮิโรกิถามขึ้นมาเมื่อเห็นอากิระล้มตัวลงนอน

“เค้านัดตอน 10 โมงครึ่งน่ะ อีกตั้งเกือบชั่วโมง รีบไล่กันจังเลยนะ นายไม่อยากอยู่กับฉันแล้วล่ะสิ จะหนีไปเดินเที่ยวคนเดียวอีกแล้วใช่มั้ย??” อากิระกระเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง ทำหน้าจริงจังจนทำเอาร่างบางอดหัวเราะไม่ได้......คิดได้ไงเนี่ย อากิระ

“บ้า....ใช่ที่ไหนเล่า ฉันกลัวว่านายจะไปไม่ทันการแสดงเค้าต่างหาก แล้วอีกอย่าง ตอนนี้ฉันเดินไม่ไหวแล้วด้วย” ร่างบางกลั้นขำเต็มที่ เมื่อยังเห็นว่าอากิระยังคงทำหน้าขรึมอยู่อย่างนั้น แถมยังจ้องหน้าเค้าเหมือนกับจะจับผิดอย่างนั้นแหละ

“นอนไปเถอะ เดี๋ยว 10 โมงครึ่งจะปลุก” ฮิโรกิหยิกแก้มร่างสูงเบาๆ ให้เลิกทำหน้าบู้ อากิระจึงล้มตัวลงนอน

“นี่.......ฮิโรกิ”

“หืมม?”

“หมู่นี้ฉันฝันล่ะ”

“ฝันว่าอะไรล่ะ??” ร่างบางนั่งคุยเป็นเพื่อน เหมือนจะช่วยกล่อมให้อากิระรีบหลับเอาแรงก่อนการแสดง

“ฝันว่า......นายประสบอุบัติเหตุ” พูดได้แค่นี้ ร่างสูงก็ลืมตามาดูปฏิกิริยาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฮิโรกิพยายามปั้นสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วตั้งใจฟังเต็มที่.......แต่ในใจแล้วมันรู้สึกหวิวๆ ยังไงไม่รู้

“ฝันว่า.....นายช่วยชั้น นายพูดว่า -ดีจัง- อะไรนี่แหละ” อากิระหลับตาลง เมื่อเห็นว่าร่างบางยังคงทำเป็นไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

“แล้ว.....ไงต่อล่ะ อากิระ....เฮ้ อากิระ นายยังเล่าไม่จบเลยนะ” ฮิโรกิหันไปถาม แต่อากิระหลับไปแล้ว ปล่อยให้ความรู้สึกคั่งค้าง......เหมือนทุกๆ ครั้งไป

........คงถึงเวลาที่ต้องบอกแล้วแฮะ.........

<><><><><><><><><><>
“พร้อมนะทุกคน.......งานแสดงครั้งนี้ ขอให้ทำให้เต็มที่นะครับ” ผู้กำกับแว่นหนา มาคามิขยับแว่นไปมา แถมยังโดนกดให้ไปอยู่กลางวงประสานมือซะนี่

“ทุกคน วันนี้ขอให้ทำให้เต็มที่นะ”
“โอ้อออ.........”

“พยายามเข้านะทุกคน!!”
“โอ้อออ!!!”

“พวกเรา.........สู้!!!!!!!!!” เมื่อทุกคนยกมือขึ้นแล้ว ก็ต้องขำกับผู้กำกับที่หัวยุ่ง แว่นเบี้ยวไปหมด ก่อนที่จะแยกย้ายไปประจำตำแหน่งกัน เป็นความวุ่นวายเล็กๆ ที่ทำเอาหลังเวทีดูยุ่งเหยิงไม่น้อย

“คิกๆ......”

“ขำอะไรฮิโรกิ?? ไม่เหมาะเหรอ?” อากิระเดินมาหาฮิโรกิที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก้มลงสำรวจเสื้อผ้าของตัวเองเมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังหัวเราะเค้าอยู่

“มิบังอาจหรอกเจ้าชาย ท่านออกจะสง่าขนาดนี้” ฮิโรกิยิ้มๆ พลางจับเสื้อผ้าของอากิระไปด้วย

“ตื่นเต้นเป็นบ้าเลย” อากิระพูดขึ้น พลางเหลือบมองออกไปนอกม่านกั้นเวที

“คนเริ่มมากันแล้วนะ ฉันไปรอดูข้างล่างแล้วกัน” ฮิโรกิหมุนตัวจะเดินออกไปหลังเวที แต่ก็ถูกอากิระรั้งไว้

“อะไร??” ร่างสูงดึงมือเล็กให้เดินเข้ามาใกล้ๆ ตัว พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้

“จะไม่มีกำลังใจให้เจ้าชายหน่อยเหรอ??” เห?? อากิระคุง.....รู้สึกจะอินกับบทเจ้าชายมากเกินไปหรือเปล่า??

“อืม.....พยายามเข้านะ” พูดจบฮิโรกิก็ทำท่าจะเดินหนีไปอีกรอบ ทำให้ร่างสูงต้องรั้งเอาไว้อีก

“แค่นี้เหรอ??”

“แล้วจะเอามากแค่ไหนล่ะ??” ฮิโรกิถาม แต่ก็ต้องหน้าแดงเองเมื่ออากิระ ยื่นแก้มป่องๆ มาใกล้ๆ หน้าเค้า

“............................”

“เร็วสิฮิโรกิ เดี๋ยวใครเดินมาเห็นนะ” ว่าแล้วก็ทำแก้มป่องอีกรอบ ฮิโรกิได้แต่ทำสายตาลอกแลกไปมา เขินจะแย่อยู่แล้ว.....แต่เมื่อกล้าขอก็กล้าให้ล่ะนะ!!!

“จะเอาแค่นั้นจริงๆ เหรอ??”

“อื้มๆ” ยังไม่หยุดทำแก้มป่อง จนฮิโรกินึกหมั่นไส้อยากหยิกแก้มเหลือเกิน

“ถ้าให้มากกว่านั้นจะเอาหรือเปล่า??” ไม่รอคำตอบ ไม่ปล่อยให้อากิระได้สงสัย หรือเอ่ยปากถาม ฮิโรกิก็ใช้มือดันให้ร่างสูงหันหน้าตรงมาหา พลางเขย่งปลายเท้าขวาขึ้น จุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากของอากิระ

“ไปนะ......” ส่งยิ้มหวานให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะใช้ไม้ค้ำพาตัวเองเดินออกไปยังที่นั่งหน้าเวที ปล่อยให้อากิระที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

“อ่อ.....งานแสดงจบแล้วฉันจะมาหานะ มีเรื่องจะบอก” ร่างบางเดินกลับเข้ามาอีกที ก่อนที่จะชูสองนิ้วเป็นกำลังใจให้อากิระ

“ฮิโรกิ!!”

“อะไรอีกล่ะ......เดี๋ยวฉันก็ไม่ได้ที่นั่งข้างหน้าพอดี” เริ่มมึนแล้วนะ หมุนกลับไปกลับมาแบบเนี้ย

“ฉันก็มีเรื่องจะบอกนายเหมือนกัน.....แล้วเจอกันนะ” อากิระพูดแล้วก็ชูนิ้วสู้ตายส่งกลับไปให้บ้าง ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินแยกไป

to be continued.