Runnin’ :: The fourth step

การแสดงของงานโรงเรียนเริ่มแล้ว....เรียกเสียงกรี้ดจากบรรดาสาวๆ ได้มากทีเดียว เก้าอี้นั่งในหอประชุมเต็มทุกที่ จนบางคนถึงกับต้องยืนดู และเพราะมัวแต่โอ้เอ้อำลาเจ้าชาย จึงทำให้ฮิโรกิไม่ได้นั่งข้างหน้าอย่างที่หวังไว้ แต่ก็ยังโชคดี ที่เพื่อนๆ ในห้องเค้าจองที่ไว้ให้ถัดไปจากแถวหน้าอีกสามสี่แถว แถมยังเป็นกลุ่มใหญ่ที่คอยส่งเสียงเชียร์อากิระอีกด้วยสิ

“เจ้าหญิง......ข้าเพียงรักมั่นในตัวท่าน เหตุใดต้องหลอกข้าด้วย??” อากิระพูดไปตามบท เมื่อเจ้าชายรู้แล้วว่าเจ้าหญิงหลอกพระองค์

“ข้าขอโทษ...ข้าไม่ได้ตั้งใจ” สาวน้อยในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีเหลืองอมส้มพูดได้เพียงแค่นั้น ก็ต้องคุกเข่าลง มือเล็กทั้ง 2 ข้างยกขึ้นมาปิดหน้าร้องไห้ เมื่อเจ้าชายได้จากไปแล้ว

.......ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ.....ประโยคนี้ช่างตรงกับเรื่องราวของฮิโรกิเสียจริงๆ
.............................................
..........................
“วู้ๆๆๆๆๆ !!!!” การแสดงจบลงอย่างสวยงาม เรียกเสียงกรี้ดและเสียงปรบมือได้มากมายจากทั่วทั้งหอประชุม ทุกคนในหอประชุมยืนขึ้นให้กับความสำเร็จของห้อง D.......ฮิโรกิปรบมือพลางยิ้มอย่างเป็นสุข นักแสดงทุกคนยืนเรียงกันหน้าเวที กอดกันอย่างดีใจ....อากิระได้รับดอกไม้จากสาวๆ เพียบ ทำเอาเพื่อนๆ ในห้องต้องตะโกนแซว

“เฮ้ย....ไอ่อากิ...ดอกไม้เยอะขนาดนั้นไม่กลัวสุดที่รักหึงเหรอวะ!!!!.....วู้!!!.........” ทุกคนในห้องต่างก็ชี้ๆๆๆ ให้อากิระมองมาทางฮิโรกิที่ตอนนี้ได้แต่หัวเราะไปกับเพื่อนๆ ในห้อง อากิระสบตาฮิโรกิ พลางขยิบตาให้ ร่างบางจึงโบกมือกลับ....เพียงแค่นั้น ฮิโรกิก็ละจากกลุ่มเพื่อนๆ เพื่อไปหาอากิระ ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงละตัวออกไปทางหลังเวที

ร่างสูงยืนรออยู่ที่ข้างๆ ทางออกด้านหลังทั้งๆ ที่ยังใส่ชุดเจ้าชายอยู่อย่างนั้น มองซ้ายขวาหาร่างบาง เหล่านักเรียนที่เดินผ่านไปมาเห็นอากิระแล้วก็ต้องอมยิ้มให้กับความเท่ห์......ไม่นานนักอากิระก็เห็นฮิโรกิเลี้ยวมาตรงหัวมุม ท่าเดินที่เริ่มเขยกนิดๆ เพราะอาการปวดข้อเท้าจากการเดินดูงาน ทำให้ร่างสูงต้องรีบเดินไปประคอง

“เริ่มไม่ไหวแล้วล่ะสิ...ขอฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ แล้วเรารีบกลับบ้านกัน” อากิระพาฮิโรกิเดินเข้าไปหลังเวที

“ขอคุยก่อนซักแป๊บสิ” ร่างบางขืนตัวไว้ไม่เดินตาม

“เข้าไปนั่งข้างในก่อนสิ”

“ก็แป๊บเดียวสิ......อากิระ” ยังคงไม่ทำตามคำขอของอากิระอยู่ดี ทำให้ร่างสูงสงสัยหนัก.....มีเรื่องอะไรสำคัญนักหนา

“ว่ามาสิ....” ร่างสูงยืนเท้าเอว ตั้งใจฟังอย่างอดทน....ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญนะ โดน!!!

“คือ......เรื่อง.......เรื่อง.......อุบัติเหตุ.........”

“เฮ้.....อากิระ....อาจารย์เรียกเข้าไปข้างในน่ะ มีเรื่องจะคุยด้วย” เพื่อนห้อง D เดินออกมาบอก.....เรื่องที่มาขัดจังหวะ ทำเอาร่างบางหลับตาลง เม้มปากแน่น อุตส่าห์ทำใจกล้าแล้วเชียว

“ขอบใจนะ....” พูดยิ้มๆ แล้วหันกลับมามองร่างบางที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

“จะรอตรงนี้......หรือว่าจะเข้าไปนั่งรอข้างในดีๆ??” คำถามแกมบังคับ ที่ยังไงก็คงต้องเลือกข้อหลังอยู่ดีแหละนะ
ทั้งสองเดินเข้าไปหลังเวที อากิระหาที่นั่งให้ร่างบางได้แล้วก็เดินไปหาอาจารย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก นักเรียนทุกคนต่างยืนอยู่บนเวทีที่ตอนนี้มีม่านปิดกั้นไม่ให้ข้างนอกเห็น ความมืดบนเวทีที่มีแสงเพียงเล็กน้อย....ทำให้ทุกคนมองไม่เห็นถึงฉากไม้ที่อยู่บนหัว ที่ตอนนี้.........

............มันเริ่มจะหักหล่นลงมาแล้ว!!!!!............

ร่างบางมองตรงไปเบื้องหน้า เห็นอาจารย์กำลังกล่าวคำชมนักเรียนทุกคนถึงความสำเร็จที่ได้รับ ความเบื่อหน่ายกับการรอ ทำให้ฮิโรกิแหงนหน้าขึ้นเปลี่ยนทัศนะในการมอง....แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากฉากไม้กับความมืด แต่สัญชาติญาณสั่งให้เค้าจ้อง เพื่อสังเกตถึงความผิดปกติของฉากนั้น.......แผ่นไม้แผ่นใหญ่กำลังจะหล่นลงมา!!!!

ฮิโรกิละสายตาจากไม้ลงมามองที่กลุ่มคน เสียงที่จะตะโกนบอกถึงอันตรายหายไปไหนนะ.....ตะโกนออกไปสิฮิโรกิ!!!

~~แกร็กกก...~~
เสียงไม้ที่เริ่มหัก ไม่มีใครได้ยินแม้แต่น้อย....เพราะทุกคนกำลังโห่ร้องให้กับความสำเร็จของตน มีเพียงสายตาคู่เดียวที่กำลังจ้องมอง....แต่กลับไม่มีเสียงที่จะร้องออกไปให้ใครรับรู้ถึงอันตราย!!

ฮิโรกิยืนขึ้น....คิดจะพาตัวเองไปยังกลุ่มนักเรียนห้อง D ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย....

“อ้าว ฮิโรกิคุง.....” นักเรียนหญิงห้อง D ที่เห็นฮิโรกิกำลังเดินมาร้องทักขึ้น ทำให้ทุกคนรวมทั้งอากิระหันไปมอง ท่าทางตื่นๆ ของร่างบาง

“ฮิโรกิ...บอกให้ไปนั่งรอไง...เดินมาทำไม??” อากิระเดินเข้ามาหา จับไหล่เล็กทั้งสองข้างให้หมุนตัวกลับ แต่ร่างบางฝืนไว้

“อากิระ...อันตราย!!” ฮิโรกิเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก คนที่ตกใจแล้วจะคุมสติไม่อยู่อย่างเค้ากว่าจะพูดออกไปได้.....ช่างลำบากเหลือเกิน

“อะไรฮิโรกิ??...ใจเย็นๆ ค่อยๆพูด....” อากิระพยายามพูดให้ฮิโรกิใจเย็นลง เมื่อฮิโรกิเห็นว่าไม่ทันการแล้ว ก็ชี้มือขึ้นไปที่ฉากไม้ที่ใหญ่พอจะหล่นลงมาทับนักเรียนได้ทั้งกลุ่มเลยล่ะ.......

นักเรียนทุกคนรวมทั้งอากิระเงยหน้าขึ้นมาตามมือฮิโรกิ ฉากไม้ที่จะหล่นลงมาอยู่มะรอมมะร่อ....แต่ก่อนที่ทุกคนจะวิ่งได้ทัน..........ไม้ค้ำฉากก็หล่นลงมาแล้ว!!!!!!!!

~~โครมมม!!!!~~
“กรี้ดดดดดดดดด!!!!!!”
“ว๊ากกกกกกกกก!!!!!”

ไม้ค้ำที่หล่นลงมาเฉียดกลุ่มนักเรียนไปเพียงไม่กี่เมตร ทำให้ทุกคนต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ก่อนที่จะแหงนหน้าขึ้นดูอีกครั้ง.....

“ทุกคนอันตราย....รีบหลบไปเร็วๆ!!!!” อาจารย์สั่งให้ทุกคนวิ่งหลบออกไปให้หมดก่อนที่ฉากไม้จะหล่นลงมาจริงๆ

“อ้ะ....แว่นตาผม......” เจ้าผู้กำกับบทดันทำแว่นตาหล่นไว้ ระหว่างการวิ่งหนีเอาชีวิตรอดของนักเรียนทั้งห้อง

“ช่างมันน่า......เร็วๆๆๆ” เพื่อนอีกคนรีบเข้ามาฉุดไว้ได้ทัน ก่อนที่ซีกไม้เล็กๆ จะหล่นลงมา!!!

อากิระที่เห็นเหตุการณ์ คงคาดคะเนไว้อย่างดีแล้วว่าเค้าคงวิ่งไปเก็บแว่นให้ได้ทัน....แต่การทำอย่างนี้

.........มันไม่คิดสั้นไปหน่อยเหรอ??............

“อากิระจะทำอะไร!!!!?????” อากิระปล่อยมือจากฮิโรกิเพื่อวิ่งไปเก็บแว่น ตลอดเวลาที่เค้าซ้อมการแสดง เค้ารู้ดีว่าแว่นตาอันนี้สำคัญต่อคนใส่ขนาดไหน.......ร่างสูงได้ยินเสียงไม้ลั่นก้องอยู่ในหู ภาวนาขอให้เค้าวิ่งกลับไปทันก่อนที่ฉากไม้ใหญ่จะหล่นลงมาทับ

.......แล้วอากิระจะรู้มั้ย?? ว่ามีใครบางคนพยายามใช้ไม้ค้ำเดินตามมาเพราะรู้ว่า........

“อากิระ.....ระวัง!!!!!!!!”

~~แอดดดดดดดด.......โครมมมมมมม!!!!!!!!~~
“อากิระ!!!!!!!!!!!!!”
“ฮิโรกิ!!!!!!!!!!!!!”

เสียงฉากไม้ล้มลงมาคงไม่ทำให้หลายคนตกใจ เท่ากับใครอีก 2 คนที่นอนอยู่ใต้กองไม้.....อากิระที่ไม่ได้ระวังตัว กับฮิโรกิที่เข้าไปปกป้องคนที่รัก

“ทั้ง 2 คน.....เป็นอะไรหรือเปล่า??” อาจารย์และเหล่านักเรียนเดินกลับเข้ามาช่วยกันค้นกองไม้ออก ภาพที่ทุกคนเห็น....อากิระที่นอนกอดฮิโรกิเอาไว้ ให้ศีรษะและใบหน้าของร่างบางซุกอยู่กับอก.......กับเลือดสีแดงสด ที่ไหลเลอะคนทั้ง 2 โดยที่ไม่รู้ว่าเลือดนั้นเป็นของใครกันแน่

“ตายแล้ว.....ตายแล้ว....ทุกคน.....รีบมาช่วยกันเร็วๆ เข้า....ใครก็ได้ไปเรียกอาจารย์อัตสึโกะที่ห้องพยาบาลมาด้วย บอกให้อาจารย์เอาเครื่องมือปฐมพยาบาลมาด้วยนะจ้ะ........” อาจารย์รีบร้อนบอก พยายามเดินเข้าไปหาอากิระกับฮิโรกิที่ตอนนี้เริ่มขยับตัวแล้ว.......

“อึกก.....โอ้ย!!” อากิระร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ปวดตุบๆ ที่หัว เหมือนไม้จะหล่นมาโดนหัวเค้า ร่างสูงลืมตาขึ้น พลางก้มหน้าลงไปดูฮิโรกิที่ตอนนี้ขยับตัวเมื่อรู้ว่าตนปลอดภัย.....คนในอ้อมกอดลืมตาขึ้นมาทั้งน้ำตา ยันตัวขึ้นนั่ง มองไปที่อากิระที่ตอนนี้นอนเอามือกุมหัวอยู่ ตามร่างกายโดนเศษไม้บาดเสื้อผ้าจนลึกไปถึงเนื้อ....เอาอีกแล้ว...เหมือนตอนเกิดอุบัติเหตุเลย

“อากิระ....อากิระ” ฮิโรกิใช้มือเล็กตบแก้มอากิระเบาๆ เรียกให้ร่างสูงลืมตามามองตนไว้ เพราะเค้ารู้ว่า ถ้าไม่ทำอย่างนี้ อากิระจะต้องสลบไปแน่ๆ

“ฮึก.....อากิระ......ทำใจดีๆ ไว้......ฮึก” เลือดที่ไหลลงมามากขึ้น ทำให้ร่างบางต้องช่วยเอามือไปกดแผลไว้ น้ำตาไหลเพราะความสงสารคนรักเหลือเกิน.......ปกป้อง......จนไม่เคยคิดถึงอันตรายที่จะเกิดกับตัวเองเลย

(((((อากิระ....ระวัง!!!)))))เสียงในโสตประสาท.....ปวดหัวเหลือเกิน....ทำไมปวดหัวอย่างนี้

“อากิระ....ฮึกก.....นายไม่เป็นไรนะ”
(((((อากิระ นายไม่เป็นไรนะ........ดีจัง)))))

~~แปล้บบ.....~~
“โอ้ยย!!” เสียงร้องเพราะความเจ็บปวดเรียกน้ำตาของฮิโรกิได้มากโข

“อากิระ....อย่าหลับตา ลืมตาไว้ มองหน้าฉันไว้นะ ฮึกก” ฮิโรกิประคองศรีษะคนรักเอาไว้ พลางใช้มือช่วยกดแผลที่ตอนนี้เลือดไหลออกมามากเหลือเกิน

“ทำไมต้องทำแบบนี้...ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้าง!!! ฮือออ” น้ำตายังคงไหลไม่หยุด ตำหนิคนที่ทำอะไรไม่เคยคิด

......ไม่เคยคิดถึงใจเค้าเลยซักนิด.....

ร่างสูงที่นอนหนุนตักอยู่ ดวงตาเริ่มปริบปรือเต็มที ส่งยิ้มอ่อนๆ มาให้เมื่อได้ยินคำตำหนิที่มาพร้อมกับน้ำตาของความห่วงใย

“ข...ขอโทษ” อากิระพยายามจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลเปรอะแก้มใส ฮิโรกิจับมือนั้นไว้แนบแก้ม เพื่อนๆ ทุกคนรอบๆ เค้าทั้ง 2 พยายามที่จะช่วยเคลียร์กองไม้ออกไปให้พ้นทาง เพื่อที่จะให้อาจารย์เข้ามาถึงได้ และพาอากิระไปโรงพยาบาล

“อากิระ!! ลืมตาสิอากิระ!!!!!...ฮืออ อย่าหลับนะ!!!! อากิระ!!!” ฮิโรกิเรียกพลางเขย่าตัวคนในอ้อมกอด อากิระสลบไปแล้ว พร้อมกับที่อาจารย์อัตสึโกะเข้ามาถึง และให้นักเรียนชายช่วยอุ้มคนเจ็บไปโรงพยาบาล
.....................................................
......................................

to be continued.