Runnin’ :: The fifth step

............................................
...................................
“ฮิโรกิ...ฟังก่อนสิ”

“ไม่ฟังๆๆ” คนถูกง้อ ยกมือขึ้นปิดหู พลางก้าวขายาวๆไปตามทางเดิน เรียกความสนใจจากนักเรียนแถวนั้นได้มากทีเดียว เพราะตั้งแต่คบกันมา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทั้ง 2 คนทะเลาะกัน

“ฮิโรกิ!!” อากิระดึงแขนให้คนตัวเล็กกว่าหันกลับมา แต่เค้าก็ยังปิดหู หลับตาปี๋ไม่มองหน้าเหมือนไม่อยากรับรู้

“ฉันมีธุระจริงๆ....เจ้าเท็นเท็นมันไม่สบายจริงๆ นะ” ร่างสูงพยายามดึงมือที่ปิดหูออก แล้วพูดเร็วๆ อยากจะอธิบายให้เข้าใจว่าทำไมเค้าถึงไม่ไปตามนัด

“อาทิตย์ที่แล้วก็เท็นเท็น อาทิตย์ก่อนก็เน็นจิ...นายจะรอให้แมวที่บ้านป่วยครบทุกตัวก่อนแล้วค่อยมาใช่มั้ย??” ตัดพ้อออกมา ฮิโรกิลืมตาขึ้นจ้องคนตรงหน้าเขม็งเหมือนจับผิด แต่ 2 มือเล็กยังคงปิดหูอยู่ อากิระได้แต่ถอนใจพลางยกมือขึ้นลูบหน้า...จะให้บอกได้ไงว่าเค้ากำลังโกหก เพราะไม่อยากให้รู้ว่าจริงๆ แล้ว เค้าวุ่นตระเวนหาของขวัญวันเกิดของฮิโรกิ จนลืมที่จะไปเที่ยวตามที่นัดไว้ถึง 2 อาทิตย์ติดต่อกัน

“ฉันขอโท.....”

“ไม่เอา...ไม่อยากฟังแล้ว!!” พูดจบ ฮิโรกิก็เดินกระแทกเท้าปึงปัง ทำให้อากิระต้องวิ่งตามมาลากแขนไว้

“ฮิโรกิฟังก่อนได้มั้ย......” ร่างสูงจับแขนไว้ได้ทันก่อนที่ฮิโรกิจะวิ่งหนีลงบันไดไป คนตัวเล็กพยายามจะสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม คนแรงเยอะกว่าก็ไม่ยอมปล่อยซักที อันตรายจะตายไปที่จะมาทะเลาะกันที่ขั้นบันไดแบบนี้ แล้วอันตรายที่เค้าคิดอยู่นั้นก็เกิดขึ้นจริงๆ เมื่อฮิโรกิสะบัดแขนแรงจนหลุดจากมืออากิระจนได้ ทำให้มือที่เกาะราวบันไดนั้นหลุดตามไปด้วย เค้ากำลังจะหงายหลังตกบันได!!!

“ฮิโรกิ!!!!!” อากิระเอื้อมมือไปคว้าไว้ได้ทัน อากิระกอดฮิโรกิไว้แน่น ทั้งคู่กลิ้งลงมาเรื่อยๆ

~~ ปึกก ~~
“โอ้ยย!!” ข้อเท้าซ้ายของฮิโรกิเข้าไปติดอยู่กับแท่งเหล็กตรงราวบันได เจ็บ.....เจ็บจนน้ำตาไหล
ส่วนอากิระกลิ้งตกลงไปจนถึงทางเดิน

“อากิระ ระวัง!!!.......โอ้ย!!” ฮิโรกิพยายามดึงเท้าออกจากราว สายตาหันไปเห็นตอนหัวอากิระกระแทกกับพื้นอย่างแรง เค้าเตือนไม่ทันแล้ว อากิระนอนนิ่งอยู่ที่พื้นจนน่าใจหาย ฮิโรกิพยายามจะดึงเท้าออก แต่เพราะความกระวนกระวาย เป็นห่วงคนที่ยังนอนนิ่งอยู่ ทำให้เค้าดึงเท้าไม่ออกซักที

~~ แปล๊บบบ ~~
“โอ้ยย!!!” ร่างบางดึงเท้าออกมาได้แล้ว รู้สึกปวดหนึบๆ ที่ข้อเท้า

“ทั้งสองคน เกิดอะไรขึ้น!!” อาจารย์ซาโต้วิ่งลงบันไดมาประคองฮิโรกิไว้

“ฮึกก อาจารย์ฮะ....ช่วยอากิระด้วย....ช่วยเค้าที!!” อาจารย์ค่อยๆ ประคองฮิโรกิให้ลงบันไดมา ตอนนี้เค้ารู้สึกปวดข้อเท้าซ้ายมาก แต่ใจกลับเป็นห่วงคนรักมากกว่า

“อากิระ อากิระตื่นสิ....ฮึกก” ฮิโรกิค่อยๆ คลานมาหาคนรัก ยกหัวอากิระขึ้นแต่ก็ต้องชักมือกลับ เพราะว่าเค้าสัมผัสได้ถึงของเหลวข้นอุ่นๆ ที่เริ่มไหลออกมามากขึ้น......เลือด

อากิระค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อฮิโรกิวางหัวเค้าไว้บนตักแล้ว อาจารย์ซาโต้สั่งให้นักเรียนที่เริ่มมามุงดูไปเรียกอาจารย์ที่ห้องพยาบาลมา แล้วเรียกรถพยาบาลให้ด้วย

“อากิระ....นายไม่เป็นไรนะ ฮึกก ดีจัง!!” น้ำตาฮิโรกิไหลลงมามากกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าคนที่นอนหนุนตักอยู่ส่งยิ้มมาให้ เลือดอุ่นๆ ไหลซึมเข้าไปตามเนื้อผ้า จนขาเค้าชื้นแฉะไปด้วยเลือด

“อย่าร้องไห้....อย่างนั้นสิ ฉัน.....ไม่เป็นไร ซ....ซักหน่อย” ร่างสูงพูดออกมาอย่างยากลำบาก เค้ารู้ตัวดีว่าเริ่มไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังพูดปลอบให้คนรักวางใจ

“ถ้า....ถึงโรงพยาบาลแล้ว...อย่าลืมปลุก..นะ......ฮิโรกิ”

“อย่าหลับสิอากิระ.....ลืมตา!! ลืมตามองฉันเอาไว้!! ฮือออ” ดวงตาที่คอยมองฮิโรกิอย่างรักใคร่มาเสมอ ตอนนี้กำลังจะปิดแล้ว

.........อย่าทำให้ฉันกลัวสิอากิระ อย่าเป็นอะไรไปนะ.......

<><><><><><><><><><>
“ปลอดภัยแล้วครับ ต้องขอบคุณอาจารย์ด้วยที่ปฐมพยาบาลมาก่อนอย่างถูกวิธี ตอนนี้คางิโมโต้ยังไม่ฟื้น แต่ผมว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ” คุณหมอพูดกับอาจารย์ด้วยรอยยิ้ม พลางเปิดชาร์ตไปตามเคสของคนไข้

“ส่วนนาคาโดอิ.....เอ่อ...รายนี้ต้องผ่าตัดข้อเท้าซ้ายนะครับ เอ็นข้อเท้าขาดเนื่องจากผลของการกระชากแรงๆ”

“แล้วจะเดินได้เป็นปกติมั้ยคะ??” อาจารย์ห้องพยาบาลถามขึ้น เพราะเค้ารู้ดี......เอ็นข้อเท้าขาดน่ะ ไม่ใช่ปัญหาเล็กๆ อย่างที่คิดเลย

“ต้องขึ้นอยู่กับการบำบัดหลังการผ่าตัดนะครับ เปอร์เซ็นต์หายเป็นปกติมีสูง แต่คงต้องใช้เวลา” อาจารย์ซาโต้ที่ยืนฟังอยู่ด้วยรู้สึกใจหาย ฮิโรกิที่เป็นนักกีฬาจะรู้สึกอย่างไร

......ถ้าตัวเองรู้ว่า จะวิ่งไม่ได้อีกแล้ว....

<><><><><><><><><><>
การผ่าตัดของฮิโรกิผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ตอนนี้เค้าย้ายมาพักฟื้นอยู่ในห้องเดียวกันกับอากิระ...ยังไม่ฟื้นเลย ตั้งแต่วันนั้นก็ 3 วันแล้วนะ.....ฉันขอโทษ อากิระ

ร่างบางนั่งมองคนที่นอนอยู่อีกเตียงริมหน้าต่าง น้ำตาแห่งความเสียใจไหลผ่านแก้มใส รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้เรื่องแย่ๆ แบบนี้เกิดขึ้น ถ้าเค้าไม่งี่เง่าให้อากิระต้องมาง้อ เรา 2 คนก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอก - - เสียใจที่ทำให้อากิระเจ็บ
และเสียใจ ที่จะไม่ได้วิ่งอีกแล้ว

“อึก ฮึกก ฮืออ.....” กลั้นไม่ไหวแล้ว ความรู้สึกทั้งหมดที่มาจุกอยู่ที่ลำคอ ร่างบางร้องไห้ออกมาเสียงดัง มือก็พลอยปาดน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆ

“เดินไม่ได้แล้ว...วิ่งไม่ได้.....ฮึกก ไม่ได้อีกแล้วว ฮืออ” มือซ้ายตีลงไปที่ผ้าก็อตที่พันอยู่ที่ข้อเท้าไม่ยั้ง ตีให้เจ็บ...เจ็บให้มันสาสมกับที่เค้าทำไว้ เจ็บให้เท่ากับคนที่ตอนนี้ยังไม่ฟื้น.....เจ็บให้เท่าอากิระ

“ฮืออ.....ฉันขอโทษ อากิระ...ฮึก ขอโทษ” จะได้ยินหรือเปล่า อากิระ....เสียงสะอื้นไห้ของคนที่นั่งกอดเข่าอยู่อีกเตียงข้างๆ กัน ฟื้นมากอด มาปลอบฉันที......อากิระ

<><><><><><><><><><>
วันนี้ครอบครัวของอากิระมาเยี่ยม อากิโกะ...น้องสาวของอากิระนำผลไม้ที่ปอกแล้วมาให้ฮิโรกิ พ่อของอากิระนั่งอยู่ข้างเตียง พลางลูบหัวลูกชาย ที่วันนี้ก็ยังไม่ฟื้น

“พ่อกับแม่ลงไปรอข้างล่างนะ อากิโกะ” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าอากิโกะยังคงนั่งมองพี่ชายของตนอยู่ ฮิโรกิก้มหัวให้เป็นเชิงบอกลา สาวน้อยเพียงแต่หันไปยิ้มให้ แล้วกลับมามองพี่ชายแบบเดิม

“......................”

“พี่น่ะ เป็นคนรักของพี่ชายหนูเหรอคะ??” อากิโกะเอ่ยขึ้น หลังจากเงียบกันไปนาน พลางลุกขึ้นเดินไปนั่งตรงกลางระหว่างทั้ง 2 เตียง ยิ้มให้ฮิโรกิบางๆ ที่ตอนนี้ได้แต่เกาจมูกแก้เขิน

“พี่น่ะ...เป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเลย...”

“เห??” ฮิโรกิในตอนนี้เริ่มงงหนัก.....กำลังจะบอกอะไรอย่างนั้นเหรอ?

“เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน พี่ชายเค้ามาถามหนูค่ะ ว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญแฟนดี.....หนูยังงงเลยว่าพี่เค้าแอบไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?” อากิโกะคิดถึงพี่ชายเค้าที่เดินเข้ามากระซิบถามด้วยความอาย แล้วก็ต้องยิ้มออกมา ฮิโรกินั่งตัวตรง เอียงคอนิดๆ ด้วยความสงสัย อากิระเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนเหรอ?

.......นั่นมันครั้งแรกที่อากิระไม่มาตามนัดนี่!!......

“พอหนูซักไซ้พี่ชายก็ไม่ตอบ แต่พอหนูบอกว่าจะให้อะไรแฟนดีก็รีบวิ่งออกจากบ้านไปเลยค่ะ กว่าจะกลับบ้านมาอีกทีก็ดึกแล้ว หนูสงสัยมากเลยว่าหาของขวัญให้แฟนมันยากมากนักเหรอ...แต่พี่ชายเค้าตอบว่าอะไรรู้มั้ยคะ?” ฮิโรกิที่นั่งฟังอยู่ได้แต่ยิ้มๆ แล้วก็ส่ายหน้า

“พี่เค้าตอบว่า...........”

อากิโกะกลับไปแล้ว ภายในห้องมืดมิด....คนที่นั่งนิ่งอยู่ที่เตียงยังคงนั่งมองคนที่หลับใหลอยู่อย่างนั้น มองความรักที่มีให้ มองให้เห็นว่าคนๆ นี้รักเค้ามากขนาดไหน......ถ้านายตื่นมา ฉันจะกอด จะบอกนายว่ารักนายมากขนาดไหนนะ อากิระ

.......ยากสิ....พี่อยากจะให้เค้ารู้ว่าของขวัญชิ้นนั้นมีความรักของพี่อยู่ด้วย ไม่ได้แค่ให้ตามโอกาสนะ แต่พี่อยากให้ของขวัญชิ้นนั้นเป็นตัวแทนบอกเค้าว่า คุณเป็นคนรักคนแรกและจะเป็นคนเดียวในชีวิตผม...จากนี้และตลอตไป........

“พี่เค้าบอกว่าอย่างนี้แหละค่ะ....หนูก็เลยล้อซะเลยว่า ถ้ารักมากขนาดนั้นก็ซื้อแหวนแล้วขอแต่งงานซะเลยสิ แล้วพี่เค้าก็รีบวิ่งปรู้ดออกไปเลย” อากิโกะพูดแล้วก็หัวเราะ ก่อนที่จะขอตัวกลับบ้านไป ทิ้งไว้ให้ฮิโรกิยังคงนั่งอยู่แบบนั้น หัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักจากใครอีกคน มันทำให้อยากจะมีชีวิตอยู่....แม้ร่างกายจะไม่สมบูรณ์พร้อม แต่ถ้ามีนายเดินอยู่ข้างๆ...จับมือเดินไปด้วยกัน แค่นั้นฉันก็มีความสุขแล้วล่ะ

“อืออ.....” ฮิโรกิแทบกลั้นหายใจ เมื่ออากิระเริ่มขยับตัว คิ้วที่ขมวดจนเกือบจะเป็นเส้นเดียวกัน บ่งบอกให้รู้ว่าอากิระเจ็บมากขนาดไหน อีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่เตียงข้างๆ พยายามเลื่อนตัวลงจากเตียง เท้าขวาสัมผัสพื้นห้องเย็นเฉียบ...ใช้มือทั้ง 2 ข้างค่อยๆ พาตัวเองมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดียวกับที่อากิโกะนั่งเมื่อตอนเย็น เอื้อมมือเล็กไปกุมมืออากิระที่ตอนนี้กำลังกำแน่นขึ้น

“อากิระ...อากิระ!!” เสียงแผ่วที่เรียกชื่อ มือของอากิระที่เกาะกุมอยู่ถ่ายทอดแรงบีบมาให้ คิ้วที่ขมวดแน่น....และดวงตาคู่นั้น......ที่ค่อยๆ ลืมขึ้น

“ฮืออ...อากิระ” น้ำตาแห่งความดีใจไหลผ่านแก้มใสของคนที่อยู่ข้างเตียง ฮิโรกิเรียกชื่อของคนรักอีกครั้ง ส่งยิ้มเปื้อนน้ำตาไปให้ อากิระกระพริบตาถี่ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนที่จะหยุดมองคนที่นั่งอยู่ข้างตน

“ฮิโรกิ.....” คำแรกที่อากิระพูด เรียกน้ำตาของเจ้าของชื่อได้มากโข...ฮิโรกิร้องไห้ดีใจที่เห็นคนที่ตัวเองรักปลอดภัย

“ร้องไห้ทำไมเหรอฮิโรกิ...โอ้ย...ทำไม...ปวดหัว??” รอยยิ้มที่มีบนใบหน้าเหือดหายไปเหมือนเช่นน้ำตา ฮิโรกินึกสงสัยว่าทำไมถึงถามแบบนี้

“อากิระ....จำ....จำได้มั้ยว่าฉันเป็นใคร??” ร่างบางถามเบาๆ ให้แน่ใจ อากิระขมวดคิ้วสงสัยพลางส่งยิ้มบางๆ ไปให้

“จำได้สิ....ฮิโรกิ...ถามอะไรแปลกๆ” อากิระพูด ยกมือขึ้นจับศีรษะที่ตอนนี้มีผ้าก็อตพันอยู่โดยรอบ

“แล้ว...จำได้มั้ยว่านายชื่ออะไร??” คำถามที่ทำเอาอากิระงงหนัก ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาคนรักของเค้าเอาแต่ถามอะไรแปลกๆ แถมตาโตๆ นั้นก็ส่องประกายในความมืดเหมือนจะลุ้นว่าถ้าเค้าตอบถูก อาจจะได้เงินล้านกลับบ้านไปด้วยก็ได้

“จะให้ฉันแจกแจงสมาชิกครอบครัวตามทะเบียนบ้านมั้ย?? ฮิโรกิ....”

“แล้ว.....”

“แล้วฉันมานอนอยู่นี่ได้ไง....ฉันเป็นอะไรเหรอ??” คำถามต่อไปที่กำลังจะเอ่ยปากต้องชะงักไป เมื่อคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงชิงถามขึ้นมาก่อน

.......จำไม่ได้จริงๆ เหรออากิระ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย กับฉัน....กับเราสองคน....

to be continued.