เสียงโทรศัพท์มือถือดังติดต่อกันหลายครั้ง แต่ชายหนุ่มไม่คิดจะใส่ใจรับเนื่องจากเอกสารงานตรงเบื้องหน้ายังเคลียร์ไม่หมด

เขารู้แล้วล่ะว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา ในเมื่อพูดกันตอนนี้ไม่รู้เรื่อง เขาก็ได้แต่รอให้อีกฝ่ายใจเย็นก่อนแล้วค่อยคุยกันใหม่

จากวินาทีกลายเป็นนาที....
จากนาทีเคลื่อนผ่านเป็นหลายชั่วโมง...
จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงห้าทุ่ม

"อื้มมมม.." ยูสุเกะบิดขี้เกียจเมื่อเซ็นเอกสารกองโตจนหมด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดสายด่วนถึงอีกคนหนึ่งที่เมมชื่อไว้เป็นรูปหัวใจทันที

ชายหนุ่มรอสายอยู่นานจนกระทั่งสายตัดเป็นบริการรับฝากข้อความ ทำไมเจ้าตัวดีถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์ฟร่ะ

ยูสุเกะขมวดหัวคิ้วหงุดหงิดขึ้นมาทันที สงสัยจะงอนเขาอีกล่ะสิ เมื่อไหร่จะโตสักทีนะ (-*-)

ลองกดเรียกสายซ้ำอีกสักพักเมื่อไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะรับสายร่างสูงจึงตัดสินใจหยิบสูทตัวนอกที่พาดไว้บนเก้าอี้บุนวมอย่างดีขึ้นมาสวมพลางเดินออ

กจากห้องทำงานประธานบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์

อิซากิ ยูสุเกะ ชายหนุ่มร่างสูง โครงหน้าคมเข้ม จมูกโด่งรับกับริมฝีปากบาง ผิวพรรณขาวมีสกุล

ถอดแบบความเพียบพร้อมราวกับเจ้าชายญี่ปุ่นในอดีตหลุดมายังโลกปัจจุบัน

ร่างสูงเดินมายังลานจอดรถพิเศษสำหรับผู้บริหาร ในมือยังคงกดเรียกสายถึงคนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหมือนเดิม...ไม่ยอมรับสาย... เขาจะทำยังไงกับอากิระดี ดื้ออย่างนี้เดี๋ยวก็ไม่รักซะเลย (-*-)

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดสายตาคมราวเหยี่ยวก็เหลือบไปเห็นเจ้าตัวดีนอนหลับกอดเข่าคู้ตัวอยู่ข้างๆ รถสปอร์ตเปิดประทุนของเขาเอง

ยูสุเกะเดินเข้าไปหาพลางนั่งยองๆ บนปลายเท้าเขาอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้ายามหลับของอากิระ ใบหน้านวลพริ้มเพรา พวงแก้มยุ้ยแดงระเรื่อ

ทั้งๆที่ยังหลับอยู่แต่คิ้วบางกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ท่าทางจะโกรธเขามากเลย

อันที่จริงวันนี้เขานัดกับเด็กหนุ่มไว้ว่าจะไปดูหนังรอบดึกด้วยกัน แต่เพราะมีงานด่วนเข้ามา เขาจึงจำเป็นต้องเลื่อนนัดอากิระออกไป

ไม่ว่าเขาจะพูดให้เหตุผลยังไงไอ้เด็กแสบนี่ก็ไม่ฟัง ตั้งหน้าตั้งตาเถียงฉอดๆ อย่างเดียว

เขาจึงตัดสินใจไม่รับสายจะได้ดัดนิสัยเอาแต่ใจตัวเองไปด้วยเลย ที่ไหนได้กลับแอบมาหาเขาถึงที่บริษัท ไม่รู้ยามปล่อยให้เข้ามาได้ยังไง (=*=)

อ้าว.. แล้วนั่นอะไรน่ะ?? ยูสุเกะเหลือบไปเห็นถุงคอนนิเวียสโตนวางอยู่ข้างๆ เจ้าตัวแสบ ด้วยความอยากรู้ชายหนุ่มจึงเปิดถุงดู

...สีสเปร์ย....

มันสมองระดับอัจฉริยะของคนหล่อรีบประมวลผลอย่างฉับไวพลางสาวเท้าไปข้างรถอีกฝั่งหนึ่งทันที

"อะ..อะ.. ไอ้เด็กแสบ" =[]= ยูสุเกะอ้าปากพะงาบๆ เมื่อเห็นข้อความสีชมพูแปร๋นๆ ตัดกับสีของตัวรถที่เป็นสีดำสนิท

....คนบ้า คนหลอกลวง คนโกหก .... นี่คือข้อความที่เจ้าตัวแสบฉีดไว้

ฮึ่มๆๆๆ ทำไมไอ้เด็กนี่มันพยศนักฟร่ะ เลี้ยงเด็กมาก็หลายคน ไม่เคยมีใครดื้อกับเขาเหมือนกับอากิระเลย ฮึ๋ย..เดี๊ยะ..เดี๊ยะ..

ยูสุเกะนึกถึงเมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา ตอนนั้นระหว่างที่เขากำลังเบื่อและเซ็งกับเด็กคนเก่าที่ออดอ้อนฉอเลาะจนน่ารำคาญ

เขาก็มาเจอกับอากิระเด็กแก่นที่นั่งกอดเข่าอยู่หน้าร้านบะหมี่เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แถมยังทำท่าหิวโซแบบสุดๆ อีกด้วย
พอไอ้เด็กนี่เห็นเขาเท่านั้นหล่ะก็รีบลุกมาเกาะแขนเขาทันที "นี่ลุงๆ ช่วยเก็บผมไปเลี้ยงหน่อยสิ" (--*--)

"ลุงแต่งตัวดี ขับรถหรูขนาดนี้เก็บผมไปเลี้ยงหน่อยเด้ เร็วสิๆ หิวจะตายอยู่แล้ว" (-[]-)
นั่น.... มีการบังคับแถมยังเร่งยิกๆ อีก แต่ในตอนนั้นอะไรก็ไม่รู้ดลใจให้เขาตัดสินใจรับเลี้ยงอากิระทันที คงเพราะสงสารแล้วก็สมเพชมั่ง (เหรอ!)

"โหยยย..อิ่มๆๆๆ" เมื่อเด็กหนุ่มเขมือบบะหมี่หลายสิบชามจนหมด เจ้าตัวดีก็ตีพุงตัวเองแปะๆ ดูแล้วน่ารักน่าชังไม่น้อยเลย

"นี่ลุงชื่อไรอ่ะ"

"เสียมารยาท ฉันอายุแค่ 28 เองนะ ก่อนจะถามคนอื่นหัดแนะนำตัวเองซะก่อนสิ แล้วเธอล่ะชื่ออะไร อายุเท่าไหร่"

"ชื่ออากิระ อายุ 13 แล้วลุงล่ะชื่อไรอ่ะ" อุตส่าห์บอกไปแหม่บๆ ว่าอายุ 28 มันยังจะเรียกว่าลุงอีกแหนะ (-*-)

"ยูสุเกะ"

"แล้วจะเลี้ยงผมจริงๆ เหรอ"

"อื้มใช่" ในเมื่อไอ้เด็กนี่เสนอตัวอย่างเต็มใจอะไรๆ ก็เลยเถิดไม่มีเบรคจนถึงปัจจุบันนี้

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มอย่างนึกขัน จะว่าไปแล้วไอ้เด็กนี่ก็แสบเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

ไม่มีวันไหนที่ไม่ก่อเรื่องกวนใจเขาเลย พอกำลังนึกอะไรเพลินๆ เด็กหนุ่มก็ขยับตัวปลี่ยนท่านอนพอดีมันน่าตีตูดสักป๊าบจริงๆ

"อากิระ ตื่นๆ" ชายหนุ่มเขย่าตัวเด็กหนุ่มเล็กน้อย
อากิระทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วปัดมือเขาออก

เฮ้อออ..ทำไมเขาถึงตามใจอากิระขนาดนี้นะ คงเพราะอากิระอายุห่างจากเขา 15 ปีมั่ง เลี้ยงต้อยมาก็หลายคนแต่ไม่มีใครอายุต่ำกว่า 17 ปีเลย

แถมไอ้แสบนี่ก็แสบตลอดศก เวลาโมโหจากแมวน้อยน่ารักกลายเป็นนางเสือไปเลย (-- --") ตูละกลุ้มใจจริงๆ

"จะตื่นไม่ตื่น ไม่งั้นจะทิ้งไว้ตรงนี้นะ" เขาขู่ แลัวก็ได้ผลเมื่อไอ้ตัวดีค่อยๆ ปรือตาสลึมสลือขึ้นมา

"ลุงบ้า ลุงขี้โกหก" พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มเปิดปากด่าทันที (--*--)
ยูสุเกะทำเป็นไม่สนใจเขาเดินไปไขกุญแจรถแทน

"ไอ้ลุงบร้าาาาา"
"ไอ้คนหลอกลวง"
"ไอ้คนสับปลับ"
"ลุงบ้า..บร้าๆๆๆๆๆๆ" พอเห็นท่าทีเฉยๆของเขา อากิระก็เริ่มตะเบงเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เอาแต่ใจจริง..จริ๊งงง

ชายหนุ่มสตาร์ทรถพร้อมกับเข้าเกียร์ "ขึ้นรถเดี๋ยวนี้อากิระ ไม่งั้นจะทิ้งไว้ตรงนี้จริงๆ นะ"
เด็กหนุ่มยืนนิ่งไปนานคงกำลังชั่งใจอยู่น่ะสิ ยูสุเกะจึงค่อยๆ เคลื่อนรถ และก็ได้ผลอีกครั้งเมื่อเด็กหนุ่มรีบวิ่งมาเปิดประตู
.
.
.
.

จากที่คิดว่าอากิระจะเข้ามาแว้ดๆๆ ในรถแต่ผิดคาด คราวนี้กลับนั่งเงียบทำหน้าคว่ำ หัวคิ้วขมวดเป็นปม เห็นแล้วมันน่าเอานิ้วจิ้ม จึ๊กๆ นักเชียว

"เดี๋ยวคืนพรุ่งนี้นะพาไปดูหนังนะ"
.
.
....เงียบ.......
.
.
.
"แล้วจะพาไปกินไอติมด้วย"
.
.
...เงียบ...
.
.
.
เอ้า..งอนเข้าไป ชักหงุดหงิดเหมือนกันรุ้ย (--*--) พูดด้วยก็ทำเป็นไม่พูดด้วย

"ไปดิสนีย์แลนด์" ร่างบางพูดงึมงัม

"หื๋อ..อ้อ ก็ได้ เดี๋ยววันอาทิตย์จะพาไป ทำตัวให้เรียบร้อยด้วย"

"คร้าบบบบบ" เจ้าตัวแสบยิ้มหน้าบานแฉ่งเลยทีเดียว ( ^v^ ) เฮ้อออ..ตูล่ะเหนื่อยจริงๆ

เมื่อขับรถมาถึงลานจอดรถของแมนชั่นหรูใจกลางเมือง ยูสุเกะก็ลงจากรถแต่อีกคนยังนั่งในรถเหมือนเดิม

"ขี่คอๆๆ"
เอ้า..เอาเข้าไป ทำไมเอาแต่ใจอย่างนี้ฟร่ะ แต่ก็ยอมให้ขี่คอจนได้ เห็นกินเยอะขนาดนั้นทำไมตัวไม่หนักขึ้นเลย เอาไขมันไปเก็บไว้ที่ไหนโหม้ดด

"ดีๆ สิลุงเดี๋ยวผมตก" น่าน..ยังมาสั่งอีกแหนะ ถ้าพนักงานบริษัทมาเห็นเขาในสภาพนี้คงหมดความนับถือไปเลย (-_-")

พอรูดคีย์การ์ดเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มก็ทำท่าจะปล่อยอากิระลงบนโซฟา
"ไม่เอาๆ ไปส่งถึงห้องนอนเลย"

เมื่อเข้ามาในห้องนอนยูสุเกะปล่อยตัวเด็กหนุ่มให้ไหลลงบนเตียง เมื่อยตัวชะมัดเลยวันนี้ อยากอาบน้ำเหลือเกิน เหนียวตัวไปหมดแล้ว

ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไปไหน เจ้าตัวดีก็เกาะขาเขาหมับ

"มีอะไรอีกอากิระ" ชายหนุ่มหันมาถาม

"พี่ยูสุ....." เด็กหนุ่มทำเสียงออดอ้อน นัยน์ตาเชื่อม "..นะ..."

"ไม่ได้คืนนี้ดึกแล้ว" ยูสุเกะเหลือบมองไปดูนาฬิกาบนผนัง "ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเรียนไม่ใช่เหรอ?"

"ช่างสิ นะ..น้าาา" อากิระยังคงออดอ้อนเหมือนเดิม จากที่เกาะขาเขาเฉยๆ ก็ค่อยๆ เคลื่อนมือลูบไล้ไปเรื่อย แถมยังลุกขึ้นนั่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

อีก

ใบหน้าขาว พวงแก้มยุ้ยๆ เหมือนแป้งฟูนุ่มๆ น่านวดคลึง ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่เผยอน้อยๆ พอได้เห็นอย่างนี้ก็ชักจะเริ่มเคลิ้ม

"นะ.. น้าาา" ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าตอนนี้อากิระน่ารักที่สุดเลย สะลัดคราบเด็กแก่นแก้วแก่นกระโหลกจนแทบไม่เหลือเคล้าเดิม

"เธอนี่มันเอาแต่ใจจริงๆ" ชายหนุ่มบ่นพึมพัมแล้วค่อยๆ โถมตัวทาบทับร่างบาง
.
.
.
.
.

เพราะอย่างนี้ล่ะมั่ง หนุ่มหล่อสุดเฟอร์เฟคอย่างอิซากิ ยูสุเกะถึงได้หลงรักเด็กสุดแสบอย่างคางิโมโต้ อากิระหัวปลักหัวปลำ

...END...