FOREVER
,
[Hiroki+Akira}
by KIFU
ผมนาคาโดอิ ฮิโรกิ เป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดาๆคนนึงที่ใฝ่ฝันที่อยากจะมีความรักเหมือนกับคนอื่นๆทั่วไป
อยากที่จะได้เดินเคียงข้างกับคนรัก.....อยากที่จะได้เดินจูงมือหัวเราะกับคนสำคัญอย่างมีความสุข
และยามที่กลับมาถึงบ้านอยากที่จะได้พูด กลับมาแล้วนะ กับคนรักที่รออยู่ที่บ้านที่จะออกมายิ้มแย้ม
ต้อนรับผมและจะได้ยินคำว่า กลับมาแล้วเหรอ
จากเค้าคนนั้น ก็เท่านี้ล่ะครับฝันที่ลมๆแล้งๆของผม
ไม่รู้ว่าวันที่ผมรอคอยนั้น จะมีทางเป็นจริงขึ้นมาได้รึเปล่านะ???
*** โรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่ง ***
สวัสดีค่ะอ.นาคาโดอิ เสียงนร.ที่ร้องทักผมในยามเช้าช่างฟังดูแล้วน่าชื่นใจมากซะจริงๆ
เพราะไม่ค่อยมีเด็กคนไหนหรอกที่จะเคารพผมอย่างนี้คงไม่แปลกที่ผมควรจะดีใจใช่มั้ยล่ะครับ......
ผมเป็นอ.ที่นี่ได้ปีนึงแล้วครับ......โรงเรียนเล็กๆที่อยู่นอกเมือง ไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจเท่าไหร่นักหรอก...ตอนแรกผมก็รู้สึกไม่อยากจะมาทำงานที่นี่
แต่พอมาจนถึงทุกวันนี้มันก็ทำให้ความเห็นผมเปลี่ยนไปเมื่อได้เจอกับเด็กคนนั้น
คางิโมโตะ อากิระ......เด็กนร.ที่ผมสอนวิชาวิทย์อยู่ เป็นเด็กผู้ชายแท้ๆแต่หน้าตากลับหวาน
ปากแดงน่าหลงใหลยิ่งนัก
เวลาอยู่ในห้องเรียน ผมก็จะอดใจไม่ได้ที่จะคอยแอบมองใบหน้าของเด็กคนนี้อยู่เสมอๆ
ยอมรับครับว่าผมแอบรักเค้าอยู่
.................................
.......................
............
มองทำไมวะ?มีปัญหาอะไรรึไง?
เพราะสายตาของฮิโรกิที่คอยจับจ้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา
ทำเอาอากิระชักรู้สึกไม่พอใจ
เอามือกะแทกโต๊ะเสียงดัง จนทุกคนในห้องต่างหันมามองที่เค้าทั้งนั้น
เปล่านี่....ชั้นก็มองพวกเธอทุกคนนี่แหละว่าเข้าใจที่สอนรึเปล่า?
โกหก....แกมองแต่ชั้นนึกเหรอว่าจะไม่รู้...ทำไมจะจับผิดอะไร อยากจะค้นตัวใช่มั้ยว่ามีบุหรี่รึเปล่า?
งี่เง่าชะมัด
อากิระที่หน้านิ่วคิ้วขมวดเดินเข้ามายืนต่อหน้าฮิโรกิทั้งยังส่งสายตาที่ไม่เป็นมิตรซักเท่าไหร่นัก
อะไรเนี่ย....ใส่แว่นซะเฉิ่มเชียว นี่มาจากโตเกียวจริงรึเปล่าเนี่ย
ดูผมดิเรียบแปล้ น่าคลื่นไส้ชะมัด อากิระพูดพลางหันไปหัวเราะ
กับเพื่อนๆในห้องอย่างสนุกสนาน
มือก็ชี้ไปที่ผมของฮิโรกิโชว์ให้ทุกคนได้ดู
คางิโมโตะซัง....กลับไปนั่งที่ไม่งั้นชั้นจะ.....
ทำไมวะ....แกจะทำไม?อ.กิ๊กก๊อกอย่างแกจะมาทำอะไรได้....อย่าสะเออะมาออกคำสั่งกับชั้น
พูดจบก็สะบัดตัวเดินออกไปอย่างไม่สนใจใคร ปล่อยให้ฮิโรกิยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนในห้องเรียนที่รู้สึกจะเห็นว่าอ.คนนี้เป็นเพียงแค่ตัวตลกเท่านั้น
นี่แหละครับ....คางิโมโตะอากิระ....เด็กน้อยที่ผมแอบหลงใหล ตลอดเวลามักจะทำให้ผมต้องอับอายต่อหน้าคนอื่นอยู่บ่อยๆ
สำหรับเค้าผมคงเป็นเพียงแค่....ตัวน่ารังเกียจ....เท่านั้น ผมรู้ตัวดีครับว่าผมเป็นได้แค่นั้น....แต่ทำไงได้ในเมื่อผมหลงรักเค้ามาก
ซะขนาดนี้
ไม่เคยที่จะปรารถนาในตัวใครคนไหนเท่าเด็กคนนี้มาก่อนเลยในชีวิต ผมต้องการเค้า!!!
......................................
.............................
.............
เฮ้ย...อากิระเห็นหน้าไอ้จืดนั่นป่าววะ
ซีดเป็นไก่ต้มเลยตอนที่แกตวาดใส่อะ ฮ่าๆๆโคดจะฮาเลย ในวิชาพละชินยะ
เคตะ และ
อากิระต่างนั่งพักเหนื่อยกันอยู่ข้างสนามมองพวกเพื่อนๆนร.คนอื่นวิ่งกันอย่างสบายใจ
(มันแอบอู้กันอะ)
เหอะๆ เห็นดิวะ สมหน้ำหน้ามันว่ะ อากิระหันมายิ้มอย่างภูมิอกภูมิใจกับผลงานที่ทำลงไป
เหมือนกับว่าการที่ทำตัวเกเร
อย่างนั้นมันจะทำให้เพื่อนๆต่างชื่นชมเค้า มันจะทำให้เค้ากลายเป็นคนดังของเพื่อนๆในห้อง
แต่ว่านะ....เราสงสารอ.เค้าออก นายว่าเค้าแรงไปนะ เคตะพูดพึมพำๆออกมา จนอากิระหันมาถลึงตาใส่อย่างไม่พอใจ
อะไรกันวะ.....ตอนชั้นด่ามันแกยังหัวเราะคิกคักๆอยู่เลย อย่ามาทำตัวเป็นเด็กดีหน่อยเลยน่ะ
นี่แกอย่ามาขึ้นเสียงกะเคตะนะเฟ้ย....เดี๊ยะๆจะโดนเตะ โน่นๆดูบนระเบียงดิแฟนแกส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้แกอยู่ล่ะ
ชินยะพยักเพยิดให้อากิระดู ก็ได้เห็นฮิโรกิที่จ้องมองมาที่พวกเค้าอยู่บนระเบียงทางเดิน
ทำเอาอากิระถึงกับส่ายหน้าอย่างเซ็งๆ
แฟนห่าไรเล่า....แม่งน่าขนลุกชะมัด จ้องอยู่ได้ทุกวันๆ อากิระทำปากยื่นๆพลางลูบแขนตัวเองอย่างกลัวๆ
ฮ่าๆๆอากิระเอ๋ย แล้วนี่แกยิ่งใส่ชุดพละ กางเกงขาสั้นๆแบบนี้ เจ้านั่นคงจะชอบใจน่าดูที่ได้เห็นขาอวบๆขาวๆของแก
ไม่แน่นะ
มันอาจจะถ่ายรูปแกเอาไปไว้ช่วยตัวเองแน่ๆเลยว่ะชินยะหัวเราะอย่างขำๆ ทำเอาเคตะแอบอมยิ้มตามไปด้วย
อย่ามาพูดบ้าๆ อี๋....ชั้นน่ะรังเกียจมันจะตายอยู่แล้ว....แหวะ...สะอิดสะเอียนกะสายตามันเหลือเกินว่ะ
ชั้นไปทำกรรมอะไรไว้วะเนี่ย?
อากิระเอามือกุมขมับอย่างกลุ้มใจ ส่วนชินยะก็เลิกสนใจเพื่อนคนนี้แล้ว
เพราะตอนนี้เค้าเอาแต่นั่งส่งตาหวานให้เคตะ
เคตะ.....ไปห้องพยาบาลเป็นเพื่อนหน่อยสิ ชินยะทำเสียงอ้อนๆ
เคตะหันมามองอย่างเขินๆ นั่นก็เพราะรู้ดีว่าถ้าชินยะชวนไป
อย่างนี้ เห็นทีคงไม่พ้นเรื่องอย่างว่า ก็เพราะว่าที่ห้องพยาบาลนั้นเป็นที่ๆชินยะใช้กับเค้าประจำล่ะ
///>.<///
อือ...ก็ได้ ลุกขึ้นตามชินยะมือก็ปัดฝุ่นตรงกางเกงออก
อากิระหันมามองทั้งคู่อย่างสงสัยนัก
ทำไมพักนี้....พวกแกไปห้องพยาบาลกันบ่อยวะ? เอ่ยปากถามเพื่อนทั้งสองอย่างงุนงงแต่ชินยะกลับไม่ตอบอะไรรีบจูงมือเคตะไปทันที
อะไรของพวกมันวะ? อากิระบ่นงึมงำๆ แล้วก็หันกลับไปมองทางระเบียง.....ที่นั่น.....ฮิโรกิยังคงยืนจ้องอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน
เวรเอ๊ย.....ติดอดติดใจอะไรกูเข้าวะเนี่ย ซวยชิบเลย ยิ่งนึกคำพูดของชินยะยิ่งหวาดกลัวเข้าไปใหญ่ ว่าแล้วก็รีบเดินไปหยิบกระเป๋ามาปิดบังขาขาวๆของตัวเองไว้
บ้าเอ๊ย...มันจะพกรูปกูไว้ช่วยตัวเองแบบที่ชินยะบอกป่าววะเนี่ย???? -*-
อากิระของผม....ผิวขาวมากๆเลยครับ อาจจะเป็นเพราะความขาวใสของเค้า
ที่ทำให้ผมหลงใหลก็เป็นได้....ผมชอบมองเค้าเวลา
อยู่ในชุดพละอย่างนี้เหลือเกินครับ.....ผมชอบมองผิวกายของเค้า....มันยิ่งทำให้ผมคิดเตลิดไปไกลถึงเนื้อหนังภายใต้เสื้อผ้าของอากิระ
มันจะขาวมากแค่ไหนกันนะ.....เวลาทำให้เกินรอยแดงๆคงจะทำได้ง่ายแน่ๆเลยล่ะสิ......อ๊ะ..รู้สึกว่าเค้าจะเริ่มรู้ตัวว่าผมมองเค้าอยู่รึไงนะ
ถึงได้เอากระเป๋ามาปิดขาตัวเองไว้เนี่ย.......บ้าชะมัด!!!
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
ร้องส่งเสียงออกมาหน่อยสิ....เคตจัง ในห้องพยาบาลตอนนี้
เตียงริมสุดที่ชินยะและเคตะอยู่ด้วยกันตอนนี้กำลังร้อนระอุอย่างมาก
เมื่อชินยะถอดกางเกงของเคตะออกพร้อมทั้งใช้มือรูดของเคตะเข้าออก...เข้าออกอย่างช้าๆ
ปลุกอารมณ์ให้คนตัวเล็กตื่นตัวมากยิ่งขึ้น
อี๋...เดี๋ยวคนได้ยิน เคตะพยายามระงับอารมณ์
มือกำเสื้อของชินยะเอาไว้แน่น ชินยะยื่นหน้าเข้ามากระซิบริมหูเล็กอย่างแผ่วเบา
ในขณะที่มือก็ยังคงทำงานต่อไปเรื่อยๆ
มีใครที่ไหนเล่า.....ตอนนีในห้องมีแค่ชั้นกับนายเท่านั้นเองนะ....น่า....ขอฟังให้ชื่นใจหน่อยเถอะ
จากที่ช้าๆเริ่มเปลี่ยนจังหวะ
บีบรัดให้เร็วและแรงมากขึ้น ทำเอาเคตะกระตุกสะโพกเกร็งตัวอย่างทรมาณและสุขสมไปพร้อมๆกัน
อาา....ชิน...ชิ...น...ยะ เผลอตัวครางออกไปจนได้
จนชินยะอมยิ้มอย่างถูกใจ มือใหญ่เริ่มรูดซิบกางเกงของตัวเองออก แต่ทว่า....
ชู่ววว.....คนมาอะซวยชิบ ชินยะที่เห็นเงาของคนที่อยู่หน้าประตูห้องก็รีบสวมกางเกงให้เคตะอย่างรีบร้อน
อ้าว.....เป็นอะไรกันรึเปล่านาย2คนเนี่ย ดูเหงื่อออกเต็มตัวเลยนะไม่สบายเหรอ?
อ.เรียวเฮเดินเข้ามาด้วยหน้าตางงๆกะเด็กนร.ทั้ง2
เปล่าๆครับ...แค่ตอนซ้อมพละเเล้วมันร้อนน่ะฮะ ชินยะรีบยิ้มแย้มแก้ตัวอย่างรวดเร็วแต่ในใจกลับคิดว่าทำไมอ.ถึงได้รีบเข้ามา
ตอนนี้นะ คนกะลังได้อารมณ์เต็มที่เลย แมร่ง....เซ็งชิบ เลย
เออนี่....นายสองคนรู้ข่าวของมาซากิคุงรึเปล่า ตอนนี้หายตัวไปจากบ้านหลายวันแล้ว
พอจะรู้มั้ยว่าเพื่อนไปอยู่ไหน?
มาซากิคุง.....ใครกันอะ? ชินยะยืนคิดอยู่นาน
จนเคตะต้องเตือนความจำให้
ก็คนที่มาจีบอากิระไงเล่า....ไอ้ที่อากิระมันชอบไปหลอกแดกให้เค้าซื้อของแพงๆให้มันอะ....ไอ้ที่โง่ๆหน่อยจำได้ยัง?
อ้อๆๆไอ้ทึ่ม....มาพูดชื่อมาซากิอย่างนู้นอย่างนี้ใครจะไปจำได้เล่า
....หายตัวไปเหรอเนี่ย?ไอ้โง่นั่นมันคงจะไปหาของมาบำเรออากิระ
มันอยู่มั้งฮะอาจารย์.....ไปดีกว่าฮะ ผมไปคลายร้อนต่อที่อื่นดีกว่า ไปเหอะเคตจัง^^
ว่าแล้วก็ลากแขนเคตะออกไปจากห้องทันที
......................................
.............................
.............
กลับมาที่อากิระ
คางิโมโตะ.....ทำไมแกโดดซ้อมฮะ....แล้วนี่อะไรเนี่ยต่างหูบอกกี่ครั้งว่าไม่ให้ใส่มาเรียน
เสียงตวาดของอ.ฝ่ายปกครองดังลั่น
ทำเอาอากิระที่กำลังนั่งอู้อยู่มองอย่างไม่พอใจ
ไอ้เด็กเลว.....พูดไปไม่เคยเชื่อฟังใช่มั้ย?บอกให้ถอดออกไง
หนวกหูน่า.....ไม่ถอดมีอะไรมั้ย? ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอ.จอมโหด
อ.วาตานาเบ้คนนี้หาเรื่องเค้าแทบทุกวันๆ
แต่คนอย่างอากิระก็ไม่เคยที่จะเข็ดหลาบ หรือจะยอมเชื่อฟังเลยสักครั้ง
ไม่ถอดใช่มั้ย...อย่าหาว่าชั้นโหดล่ะ!! ยื่นมือเข้าไปกระชากตุ้มหูออกมาอย่างแรงจนทำเอาเลือดอากิระออกมาพร้อมกับต่างหูนั้น
โฮ๊ย....อะ...ไอ้บ้าเอ๊ยยย....เลือดออกเลยนะเว่ย อากิระหน้าตื่นตกใจอย่างมากมือกุมหูตัวเองมองอ.ฝ่ายปกครองอย่างโกรธแค้น
ชั้นพูดดีๆกะแกก็ไม่เคยเชื่อชอบให้ใช้กำลัง....เด็กเลวๆอย่างแกต้องโดนแบบนี้....เย็นนี้แกต้องอยู่ทำความสะอาดเป็นการลงโทษ!!
พูดจบก็โยนต่างหูที่กระชากมาปาเข้าใส่หน้าอากิระ แล้วก็เดินจากไป
ฮึ่ย....ไอ้บ้าเอ๊ย....เมื่อไหร่แม่งจะตายไปซักทีวะ....แก่แล้วยังจะไม่เจียมอีก...โอ๊ย....เจ็บว้อยยย
อากิระร้องโวยวายลั่น มือกุมที่หู
อย่างเจ็บปวด และภาพเหตุการณ์ในครั้งนี้อยู่ในสายตาของฮิโรกิตลอดเวลา
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
เฮ้ย.....โชคดีนะชั้นกลับก่อนล่ะ เสียงของชินยะเพื่อนรักและเคตะต่างพากันร่ำลาอากิระและก็พอกันเดินจากไป
ปล่อยให้
อากิระที่มีชะตากรรมเลวร้ายต้องนั่งหง่าวถือไม้กวาดทำความสะอาดโรงยิมอยู่ตามลำพัง......กวาดไปก็บ่น
ด่าแช่ง อ.โหดนั่นไปอย่าง
เคืองแค้นแบบสุดๆ ที่หูแทนที่จะมีต่างหูเท่ๆสวยๆประดับไว้กลับกลายเป็นพลาสเตอร์ปิดแผลไว้แทน
....หลังจากที่ตั้งหน้าตั้งตา
ทำความสะอาดโรงยิมตามคำสั่งจนเรียบร้อย อากิระก็เดินกลับไปที่ตึกเรียนเพื่อกลับไปเอากระเป๋าเรียน
ในเวลานี้เริ่มมืดแล้ว
ในโรงเรียนมันช่างว่างเปล่า เงียบเหงายิ่งนัก ทั้งตึกเรียนก็มืดสนิท
ทำเอาอากิระที่ใจกล้าถึงกับเริ่มปอดๆขึ้นมา รีบเดินไปที่ห้อง
ให้เร็วที่สุด จะได้รีบกลับบ้านซะที
***ครืดด .....ครืดด***
ในอาคารเรียนที่เงียบสนิทแบบนี้
แต่กลับมีเสียงลากของอะไรบางอย่างดังขึ้น ทำเอาอากิระชักเสียวสันหลังวาบขึ้นมา
ค่อยๆเดินย่องไปตามเสียงนั้น ก็ได้เห็นภาพของผู้ชายคนนึงที่กำลังพยายามลากถุงดำใบใหญ่
ดูท่าทางชายคนนั้นก็ดูลุกลี้ลุกลน
อากิระที่ช่างสงสัยเดินตามไปจนถึงหน้าห้องวิทยาศาสตร์ เพราะความมืดทำให้มองไม่เห็นว่าชายคนนั้นเป็นใคร
พยายามเพ่งมองจนไฟในห้องถูกเปิดเค้าจึงได้เห็นหน้าชัดๆว่าเป็นฮิโรกิ อ.สอนวิทย์ของเค้านี่เอง
ชิ....ไอ้โรคจิตนี่เองเรอะ....ทำยังกะเป็นฆาตกรโรคจิตเลยแฮะรึว่าในถุงนั่นจะเป็นศพคนกันนะ
อากิระยังคงจ้องฮิโรกิไม่วางตา
ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องซึ่งพอฮิโรกิเห็นว่าผู้ที่มาเคาะเป็นใครหน้าก็เริ่มซีดขึ้น
คางิโมโตะ....เธอทำไมยังไม่กลับบ้านอีก
ตอนนี้เค้าล็อคกุญแจไว้หมดแล้วนะ มานี่เดี๋ยวชั้นพาเธอออกไปเอง ฮิโรกิพยายามกันไม่ให้
อากิระที่อยากรู้อยากเห็นเข้าไปในห้อง
อะไรกัน....ทำเป็นมาขับไล่ผม ความจริงอ.น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ
ที่ได้อยู่กับผมตามลำพังแบบนี้น่ะ อากิระทำเป็นส่งยิ้มยั่วๆ
นิ้วมือ
ลูบไล้ไปที่แผ่นอกของฮิโรกิเบาๆ ทำเอาฮิโรกิยืนตัวแข็งทื่อกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเหลือเกิน
ผมรู้นะว่าอ.แอบมองผมบ่อยๆ หลงรักผมอยู่รึไง? กระซิบเบาๆด้วยเสียงที่หวานหู ฮิโรกิยืนหน้าแดงอย่างอายๆ
ผมมาให้อ.กินถึงที่แล้ว....จะไม่คว้าเอาไว้รึไงครับ อ.นาคาโดอิ?
คะ...คางิโมโตะ.....เธอพูดอะไรน่ะ?อย่ามาล้อเล่นแบบนี้
ต้องการอะไรของเธอกันแน่? ฮิโรกิดันตัวอากิระออกห่างสายตามองไปที่
อากิระอย่างไม่ไว้วางใจ
คำพูดจาก็ดูสุภาพนุ่มนวลอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกทีเอาแต่ด่า เสียดสีสารพัดๆ
แต่ทำไมวันนี้กลับ...?
คือว่า....ผมพูดตรงๆลยละกันตอนนี้ผมต้องการเงินน่ะฮะ....ถ้าอ.มีเงินให้ผมก็ยินดีจะบำเรอความต้องการของอ.นะฮะ.....
ทำเป็น
โกหกไปอย่างนั้นแหละความจริงกะจะแกล้งให้ฮิโรกิอารมณ์ค้างและจะได้เอาไปประจานในวันพรุ่งนี้
และอีกเป้าหมายนึงอยากจะรู้
ว่าข้างในถุงนั่นมันเป็นอะไรกันแน่???
อ้อ...อย่างนี้เองสินะเธอถึงได้มาทำพูดจาดีกับชั้น......เพราะอยากได้เงิน.....กลับไปเถอะถ้าอยากได้เงินเดี๋ยวชั้นให้แต่ไม่ต้องทำแบบนี้
หันหลังให้ล้วงกระเป๋าขึ้นจะหยิบเงินให้
แต่อากิระกลับเข้ามากอดเค้าเอาไว้แน่น
ความจริงอ.นาคาโดอิ หล่อจังเลยนะฮะ ถ้าไม่หวีผมเรียบๆแบบนี้น่ะ
อากิระยื่นมือไปยีผมฮิโรกิจนมันยุ่งๆ ซึ่งก็ทำให้ดูหล่อ เท่ขึ้นมา
เลยทีเดียว มือก็ดึงแว่นของชายหนุ่มออกยิ่งเผยความหล่อมากยิ่งขึ้น
โห....หล่อจริงๆด้วย.....อย่างนี้ผมยอมฟรีๆเลยก็ได้นะครับ ถ้าเป็นอ.เท่ๆแบบนี้.....
เป็นฝ่ายซุกไซ้ฮิโรกิซะเอง หวังปลุกอารมณ์ดิบ
ของอ.หนุ่มคนนี้ขึ้นมา
จับดูสิฮะ...ตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงมากเลย....รึว่าผมจะหลงรักอ.เข้าแล้วเนี่ย.....ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะครับ
จับมือ
ของฮิโรกิมาทาบไว้ที่หน้าอกของตัวเอง มือของฮิโรกิสั่นอย่างเห็นได้ชัดทำเอาอากิระแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ฮิโระคุง.....ผมเรียกแบบนี้ได้มั้ยครับ ช้อนตาขึ้นมองอย่างอ้อนๆ
ตอนนี้อากิระปลุกอารมณ์ฮิโรกิได้สำเร็จแล้ว จากที่ไม่ยอมให้เข้ามา
ในห้องแต่ตอนนี้ฮิโรกิกลับดึงร่างของอากิระเข้ามาในห้องซะเอง จับกดให้นอนลงบนโต๊ะทันที
เด็กที่หลงรักเข้ามาอ่อยถึงขนาดนี้ จะให้
อดใจไหวได้ยังไงล่ะ.....มือไม้เริ่มดึงกระดุมเสื้อของอากิระออกพรมจูบไปทั่วใบหน้าขาวหวานและผิวอกนุ่มๆอย่างรวดเร็ว
อือ...ฮิโระ.... เจ็บหลังฮะ....หาอะไรมารองให้ผมไม่ได้เหรอฮะ....นี่เป็นครั้งแรกของผมนะ
ทำให้ผมได้มั้ยครับ อากิระทำเป็นดึง
มือของฮิโรกิที่ลูบไล้ผิวตัวเองออกก่อนจะทำเสียงและส่งสายตาอ้อนๆ เห็นอย่างนี้มีเหรอที่ฮิโรกิจะไม่ยอมทำให้
เค้ารีบหันไปหา
สิ่งของที่นิ่มๆพอจะมารองได้ อากิระใช้โอกาสนี้รีบถลาตัวเข้าไปเปิดถุงที่วางอยู่มุมห้องอย่างรวดเร็วทันที
ไอ้โง่เอ๊ย....ไหนดูซิซ่อนอะไรเอา.......อะ......อ.วาตานาเบ้!!!!!!!!
ทันที่ที่เห็นของในถุงอากิระก็เข่าแทบอ่อนไปเลย ก็ในนั้น
มันเป็นศพของอ.ที่เพิ่งมีเรื่องกับเค้าเมื่อตอนกลางวัน
สภาพศพที่ตัวแข็งทื่อ ตาค้าง และนั่นทำเอาอากิระแทบช็อค
อ๊ะ...เจอผ้าแล้ว......อากิระ!!!!! ฮิโรกิที่หันมาหาพร้อมกับผ้าในมือ
แต่เค้าก็ต้องตกใจเมื่อเห็นอากิระเปิดถุงดูแล้ว
เปิดดูข้างในแล้วรึไง?เห็นหมดแล้วใช่มั้ย?
เสียงเย็นๆเอ่ยถามขึ้นมาจนทำให้อากิระสะดุ้งอย่างไม่ตั้งใจ
เห็นแล้วล่ะสิ.....เจ้านั่นมันชอบหาเรื่องเธอนี่อากิระ....วันนี้ก็ทำให้เธอเจ็บตัว.....เธออยากให้มันตายไม่ใช่เหรอไง...อากิระ?
ฮิโรกิแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น ยืนกอดอกมองอากิระที่ในตอนนี้หน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว
นะ...นะ....นาย...ฆ่าเค้าเหรอ? ค่อยๆหันมาหาฮิโรกิอย่างกล้าๆกลัวๆ
ปากคอที่พูดก็สั่นไปหมดเเล้ว
เพื่อเธอไง.....ชั้นทนไม่ได้ที่เห็นมันคอยมาทำร้ายเธอ เป็นไงล่ะ ฆ่ามันซะต่อไปนี้ก็ไม่มีใครมากวนใจอากิระอีกแล้วไง
นาย....นายฆ่าคนตายนะ......บ้าไปแล้วรึไง?
ไม่เห็นต้องตกใจเลย.....กะอีแค่เศษสวะคนเดียวไม่สิสองคนมากกว่ามั้งถ้ารวมมาซากิคุงไปด้วย
หึๆ ฮิโรกิหัวเราะในลำคอเบาๆ
มาซากิคุง?นี่...นายก็.....
ก็เด็กนั่นมันชอบมาเกาะแกะเธอนี่....ชั้นไม่ชอบเลย......ชั้นไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับอากิระของชั้น
ยักไหล่ขึ้นทำท่าเหมือนเรื่องที่ทำไปเป็นเรื่องสมควร
และเป็นเรื่องปกติ ใบหน้าหล่อที่เย็นชามองดูแล้วทำเอาอากิระขนลุกไปหมดเเล้ว
นาย....นายมันโรคจิต......ฆ่าคนตายได้หน้าตาเฉย........ ฮิโรกิกระตุกริมฝากนิดๆก่อนจะค่อยเดินเข้าหาอากิระที่ยืนตัวสั่นอยู่
ถึงจะเป็นคนใจกล้าเข้มแข็ง แต่มันก็แค่ภายนอกที่อากิระทำโชว์เพื่อนๆคนอื่นไปอย่างนั้น
ความจริงแล้วอากิระไม่ได้กล้าอย่างที่เห็นซักนิด
อย่าไปพูดถึงคนอื่นเลย.....มานี่มา...ลูกเเมวน้อย.....มาให้ชั้นกอดหน่อยสิ
ยื่นมือเข้ามาจะแตะตัวของอากิระแต่กลับโดนผลักออกอย่าง
เต็มแรงจนเซไปชนกำแพงอากิระรีบใช้โอกาสนี้วิ่งออกไปจากห้อง.....ไม่ไหวแล้ว......เจ้านี่มันโรคจิตฆ่าคนตายแล้วยังไม่รู้สึกอะไรอีก
รีบวิ่งอย่างสุดชีวิตไปที่ประตูของอาคารเรียนนี้แต่มันกลับถูกล็อค....ใช่เมื่อกี๊มันบอกไว้นี่นาว่ามันล็อคอยู่
กุญแจก็อยู่ที่มัน....โธ่เว้ย...
จะทำไงดีวะเนี่ย.....มือถือ....ใช่มือถืออยู่ในห้องต้องกลับไปเอา......คิดได้อย่างนั้นอากิระก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องเรียนของตัวเอง
เมื่อมาถึงจึงคลำหากระเป๋าอย่างรีบร้อน....แต่ด้วยความมืดของห้องทำให้เค้าหาอย่างลำบาก.....ใจจริงเค้าอยากจะเปิดไฟแต่ถ้าทำ
อย่างนั้นไอ้ฆาตกรนั่นมันต้องรู้แน่ๆว่าอยู่ไหน.....
***TULULULU~~~TULULULU***
มือถือของอากิระมีคนโทรเข้า จึงเห็นไฟกระพริบทำให้มองเห็นได้ชัดขึ้น.....โชคยังดีที่เค้าปิดเสียงเอาไว้ไม้งั้นมันต้องได้ยินแน่ๆ
โหล....ครับตอนนี้ผมอยู่ในโรงเรียนมีฆาตกรอยู่ในนี้....ช่วยผมด้วยฮะ......มาช่วยผมที
เมื่อถึงตัวเครื่องแล้วอากิระกดรีบสายอย่าง
เร็วและไม่รีรอให้ฝ่ายตรงข้ามพูดอะไรเลยสักนิด
อากิระ.....ชั้นมาหาเธอแล้วไง......ตอนนี้ชั้นอยู่หน้าห้องเรียนเธอแล้ว....ไม่ต้องกลัวนะ
คนดี เสียงจากปลายสายทำเอาอากิระ
ตัวสั่น ค่อยๆหันมองไปที่หน้าประตูห้องเงาของฮิโรกิยืนอยู่หน้าประตูนั้น
มือขาวๆรีบอุดปากตัวเองไว้อย่างตกใจ
ชั้นจะเข้าไปหาเธอแล้ว....รอชั้นนะ ไม่ไหวแล้ว
ฮิโรกิ น่ากลัว อากิระรีบคลานออกไปที่ประตูหลังอย่างเร็ว ในขณะเดียวกับที่
ฮิโรกิเปิดประตูข้างหน้าเข้ามา อากิระไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วโดยที่
ฮิโรกิหันไปมองแล้วก็ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ
เดินตามไปอย่างช้าๆ ......ไม่มีทางที่จะหนีชั้นพ้นหรอก
อากิระ......
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
ไม่รู้จะไปซ่อนตัวที่ไหนแล้ว ในที่สุดอากิระก็เข้ามาแอบอยู่ในห้องน้ำ.......ตอนนี้ตัวเค้าสั่นจนหยุดไม่ได้......กลัวฮิโรกิขึ้นมาจับใจ
จากตอนแรกที่คิดว่าเป็นไอ้จืดธรรมดาๆแต่กลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้.......รอยยิ้มของฮิโรกินั้นมันยังคงติดตาอยู่เลย....รอยยิ้มที่
เยือกเย็นแบบนั้น.......กลัว......ไม่ไหวแล้ว.......เมื่อไหร่จะมีคนมาช่วยเราออกไปซักที.......อากิระนั่งกอดเข้าอยู่ในห้องน้ำห้องริมสุด
ในห้องน้ำที่เงียบสงัดที่มีเพียงเสียงของหยดน้ำที่อ่างล้างหน้า.....แต่ตอนนี้กลับมีเสียงลากเท้าดังขึ้น....ดังมากขึ้น.....จนเหมือนกับว่า
อยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำแล้ว.....อากิระกอดตัวเองให้แน่นขึ้นกว่าเดิม......เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา
เมี้ยววว~~เมี้ยวๆ.....ลูกแมวน้อย
ออกมาสิครับ....อากิระชั้นมารับแล้ว เสียงร้องเรียกพร้อมกับเสียงฮัมเพลงดังขึ้น
แอบอยู่ไหนเอ่ย?ห้องนี้รึเปล่า.....?
เสียงเปิดประตูห้องแรกดังขึ้น
ว้า....ไม่มีเหรอ?เมี้ยวววๆๆ ออกมาเถอะคนดี
ฮิโรกิยังคงร้องเรียกอย่างอารมณ์ดีเปิดประตูห้องน้ำห้องต่อไปเรื่อยๆ
จนตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่ห้องก็จะถึงห้องที่อากิระอยู่แล้ว หัวใจของอากิระตอนนี้แทบจะเต้นออกมาอยู่ข้างนอกแล้ว
มือต้องปิดปากตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เผลอร้องออกมา....ตอนนี้ฮิโรกิยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำเค้าแล้ว
น้ำตาอากิระตอนนี้ไหลคลอ
ออกมาเต็มสองเบ้าตา......
อากิระ..........ออกมาสิ....ชั้นรู้นะว่าอากิระอยู่ในนั้น......อากิระ
....................................
เป็นเวลาไม่นานเสียงทั้งหมดก็เงียบลง........ก่อนที่จะ.....................................
***โครมมมม โครมมมม***
บอกให้ออกมาไงเล่า!!!!ทำไมต้องชอบให้ใช้กำลัง!!!!!!อากิระ อากิระ อากิระ!!!!!!!!!!!
อากิระ......ชั้นต้องการเธอ.....ออกมาเดี๋ยวนี้......เธอเป็นของชั้นคนเดียว.....อากิระ!!!!!!
เสียงโวยวายของฮิโรกิมาพร้อมกับเสียงของขวานที่จามหน้าประตูห้องน้ำ ทำเอาอากิระแทบช็อคไปแล้ว
น้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุด เสียงสะอื้นดังลั่นไปทั่วห้องน้ำ
เจอแล้ว......อากิระของชั้น......ร้องไห้ทำไม? ฮิโรกิที่มองลอดผ่านรอยแยกของประตูก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือ
มาปลดล็อคแล้วก็เดนเข้ามาที่ตัวอากิระที่นั่งกองหมดแรงอยู่กับพื้น ทั้งเนื้อตัวสั่นไปหมดแล้ว
ดวงตาคู่เรียวสวยในตอนนี้เหม่อลอย
มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ฮิโรกิลงนั่งคุกเข่าดึงตัวอากิระเข้ามาซุกไว้ที่แผ่นอกตัวเองลูบแผ่นหลังเบาๆ
หยะ...อย่าเข้ามา....ฮึก....ฮือ....ผม...ผมกลัวแล้ว....ผม....ขอโทษ.....ฮือๆ.....ปล่อยผม....ฮึก
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ
ในเมื่อเราสองคนรักกันจะไม่มีใครแยกเราสองคนได้ ก้มลงจูบซับน้ำตาให้อย่างนุ่มนวล
ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอขาวนั้นอีกครั้งอย่างโหยหามานานหลือเกิน........ และหลังจากวันนั้นก็ไม่มีใครได้พบเจออากิระอีกเลย
/ / / 4วันผ่านไป / / /
เฮ้อ.....แย่จังเลยนะฮะช่วงนี้ ทั้งเรื่องมาซากิคุงที่หายตัวไปกับเรื่องอ.วาตานาเบ้ที่เพิ่งเสียชีวิต
เรียวเฮบ่นงึมงำๆในห้องพัก
แล้วไหนจะคางิโมโตะคุงอีก....โดดเรียนมาหลายวันแล้วเด็กคนนี้นี่ยังไง.....แถมพ่อแม่ก็อยู่เมืองนอกไม่รู้จะไปตามตัวมา
ยังไงดี.....ผมนี่คงเป็นที่ปรึกษาที่แย่มากเลยนะเนี่ย?
ไม่หรอกครับ.....อ.จิบะทำดีที่สุดเเล้วนะ เด็กนั่นก็คงหนีไปเที่ยวมากกว่าน่ะเด็กวัยกำลังท้าทายก็แบบนี้แหละฮะ
ฮิโรกิยิ้มให้เพื่อนร่วมงานอย่างอ่อนโยน
ผมไปสอนก่อนนะครับ แล้วคุยกันใหม่ พูดจบก็หันไปเตรียมแฟ้มเอกสารก่อนจะเดินออกจากห้องพักครูไป
อ.นาคาโดอิน่ะ อ่อนโยนจังเลยนะ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่บ้านแตกมีปัญหาย่ำแย่แบบนั้นตอนเด็กๆโดนพ่อแม่ทุบตี
ทำร้ายร่างกายบ่อยๆจะเป็นคนอ่อนโยนได้ขนาดนี้เลยนะ อ.เรียวเฮหันไปซุบซิบกับอ.ริวอิจิ
นั่นสิ...อยากรู้จริงๆว่าอย่าอ.นาคาโดอิเนี่ย
จะเคยโกรธแค้นใครบ้างมั้ยนะ?
ไม่หรอก.....เห็นเอาแต่ยิ้ม ใครว่าอะไรก็ยิ้มรับ น่ารักดีเนอะ
ว่าแล้วทั้งสองอ.ก็ยังคงนั่งเมาส์เรื่องอื่นๆกันต่อไปอย่างหนุกหนาน
......................................
.............................
.............
ผมนาคาโดอิ ฮิโรกิ เป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดาๆคนนึงที่ใฝ่ฝันที่อยากจะมีความรักเหมือนกับคนอื่นๆทั่วไป
อยากที่จะได้เดินเคียงข้างกับคนรัก.....อยากที่จะได้เดินจูงมือหัวเราะกับคนสำคัญอย่างมีความสุข
และยามที่กลับมาถึงบ้านอยากที่จะได้พูด กลับมาแล้วนะ
กับคนรักที่รออยู่ที่บ้านที่จะออกมายิ้มแย้ม
ต้อนรับผมและจะได้ยินคำว่า กลับมาแล้วเหรอ
จากเค้าคนนั้น ก็เท่านี้ล่ะครับฝันที่ลมๆแล้งๆของผม
แต่ในวันนี้ ฝันของผมก็กลายเป็นจริงแล้วนะครับ ถึงแม้มันจะไม่เป็นเหมือนอย่างที่ฝันไว้ทั้งหมดก็เถอะ
กลับมาแล้วครับ หลังจากที่ผมกลับมาจากที่โรงเรียน
ในบ้านของผมที่ไม่ใหญ่ไป ไม่เล็กไป พอสำหรับที่จะอยู่กันสองคน
ผมกับอากิระ ไงครับ
......รู้มั้ยครับว่าผมคลั่งไคล้เด็กคนนี้มากแค่ไหน ถ้าได้มาเห็นบ้านผมแล้วจะรู้
ทั้งบ้านมีเพียงแต่รูป
ของเค้าคนนี้ติดอยู่ทุกที่ ทุกซอก ทุกมุม
ทุกรูปล้วนแต่เป็นภาพแอบถ่ายทั้งนั้น หนึ่งปีที่ผ่านมาทำให้ผมหลงเค้าจนแทบบ้าแล้ว
รู้สึกว่าเค้าจะชอบให้มทำทรงผมยุ่งๆหน่อย ไม่ให้หวีเรียบไป พอกลับมาหาเค้าผมก็จะทำตามแบบที่เค้าชอบ
หล่อ เถื่อนๆใช่มั้ยล่ะ?
พูดสิ...พูดว่ากลับมาแล้วเหรอกับชั้นไง....อ้อๆพูดไม่ได้สินะก็ชั้นยังไม่เอาผ้าออกนี่
ฮิโรกิก้มลงจูบหน้าผากเด็กหนุ่มเบาๆ
อากิระที่ในตอนนี้นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงที่มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้บนหัวเตียง
ความจริงแล้วฮิโรกิเป็นคนที่รักความสะอาดมาก
แต่ว่าคราบเลือดบนผ้าปู ที่เกิดจากการที่เค้าร่วมรักกับอากิระนั้น ซักเท่าไหร่มันก็ยังคงเกิดคราบขึ้นอยู่เสมอๆจนเค้าเริ่มขี้เกียจแล้ว
อากิระขาวมาก.....ฮิโรกิได้รับรู้แล้ว....แต่ร่างกายที่ขาวใสตอนนี้กลับมีแต่ร่องรอยช้ำ
เป็นจ้ำๆแดงๆอยู่เต็มไปหมด ร่องรอยรัก
ที่เค้าทำเอาไว้ ย้ำให้รู้ว่าอากิระเป็นของเค้าคนเดียว
เอาล่ะ....อย่าตะโกนอีกนะ ไม่งั้นชั้นตัดลิ้นอากิระออกมา
ซึ่งชั้นไม่อยากจะทำเลย ฮิโรกิทำหน้าเศร้าๆก่อนจะดึงผ้าที่ปิดปากอากิระ
ออกมา จูบเบาๆที่แก้มเนียนใสอย่างรักสุดซึ้ง
พูดสิ คนดี อากิระของชั้น สายตาที่เยือกเย็นมองสบตาของอากิระ
จนน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับไหลรินออกมาอีกครั้ง
...กะ...กลับมาแล้วเหรอฮะ.......ฮือๆ...... กลั้นใจพูดออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น
ฮิโรกิยิ้มอย่างพอใจก่อนจะก้มลงจูบ ขบเม้ม
ไปทั่วร่างขาวใสนี้อย่างกระหายนัก
เท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอสำหรับฮิโรกิคนนี้
เห็นมั้ยครับ.....ในที่สุดวันที่ผมรอคอยก็เกิดขึ้นจริงๆ....ในเมื่อผมรักเค้า
และเค้าก็รักผม ดังนั้น.....จากนี้ผมกับเค้าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
จะไม่มีใครที่จะเอาเค้าไปจากผมได้.............ผมกับอากิระจะรักกันไปตลอดกาล......เชื่อมั่นในความรักของเรารึเปล่าล่ะครับ?
--- จบอย่างโรคจิต เหอะๆๆฮิโระน่ากลัวมั้ยอะ??ขอโทดแฟนๆฮิโระด้วยเลยละกัน ที่ดันมารับบทโรคจิตแบบนี้^^---