[SF] ใครเอาเนยเยอรมันผมไป....

เคะฮิโระ...  มีชินอากิเคตริวจี้นิดหน่อย

Author : Jdi

 

 

 

เรื่องการสาบสูญของเนย อาหารโปรดของฮิโรกิ  นาคาโดอิ  เกิดขึ้นที่บ้านหลังหนึ่ง  บ้านที่บรรจุคนหล่อๆไว้เยอะ  สมาชิกวงลีด และ วินส์ ( แล้วเฟลมหายไปไหน.. )

 

 

“ ละลันลัลลา..”  เมื่อหนุ่มร่างบางหน้าใสมีไฝใต้ปากเดินเข้ามา   ใบหน้าเรียววาดรอยยิ้มสระอิคว่ำโค้งยาว...  ทำให้เคตะหนุ่มรูปหล่อเสียงดีต้องเลิกคิ้วสูง

“ อะไรน่ะ...” สายตาคมของคนที่นั่งอยู่มองไปยังห่อฟอยสีเงินในมือที่ฮิโรกิถือมาด้วยความทะนุถนอม...

“ เนยแข็งไง..  “ ว่าแล้วก็กระแทกตัวนั่งลงอย่างแรง...  แต่วางเนยแข็งลงพื้นอย่างเบามือ

เคตะพ่นลมหายใจขำในท่าทางน่ารักของฮิโรกิ  เนยมันไม่มีชีวิตสักหน่อย  ถนอมอะไรหนักหนา..

“ มาดวลกันเลย... “ ฮิโรกิคว้าจอยเกมส์ขึ้นมา  ในดวงตาฉายแววนักสู้ผู้กระหายชัยชนะ...

ไม่เคยชนะวินนิ่งเคตะเร๊ยยย  วันนี้แหละ..

“ ทำท่าแบบนี้แล้วแพ้ทุกที...” ยั่วอารมณ์ไปงั้นแหละ  ชอบเวลาเห็นฮิโรกิมุ่งมั่น  น่ารักดี....

ไร้คำตอบจากคนที่ถูกสบประมาท  ฮิโรกิรวบรวมสติ  สีหน้ามุ่งมั่นเกินร้อย  ( ปกติ เกินร้อยตลอด ทุกเวลา และทุกสถานที่ 55 )

 

แล้วเกมส์เดือดก็เริ่มขึ้น ...  ถึงแม้ฮิโรกิเป็นคนซุ่มซ่าม ดูช้า แต่ในเกมส์แล้ว เค้าว่องไว  คล่องแคล่ว  สายตาคม และมือที่ขยับได้ตามใจสั่ง ทำให้การประสานงานของกองหน้าและกองกลางทีมชาติเยอรมัน  ทีมฟุตบอลที่เขาเลือก รวดเร็วและเป็นระบบ... แต่...

ที่ไวกว่า คือ หนุ่มหล่อ บ้าน ทาจิบาน่า... เหนือชั้นกว่า  การควบคุมจอยสติ๊กส์ได้ดังใจกว่า...

เคตะจะปล่อยให้กองหน้าของฮิโรกิส่งบอลต่อกันไปเรื่อยๆ แต่ท้ายที่สุด ก็จะโดนกองหลังของเคตะตัดบอลได้...

( แฮ่ๆ เข้าใจเกมส์วินนิ่งกันหรือเปล่าเคอะ ) 

“ โว้ยย...”  ริมฝีปากแดงสดขยับขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงที่แสดงความผิดหวังออกมาเมื่อโดนเคตะแย่งบอลไปอีกแล้ว

สายตาหันขวับมามองเคตะอย่างเคืองๆแล้วหันกลับไปที่จอต่อ  เคตะหัวเราะเบาๆ  ฮิโรกิน่ารักจริงๆ...  เวลาทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คาด มักจะแสดงอาการที่ดูเหมือนฉุนเฉียว  แต่กลับดูตลก และน่ารัก ... น่าหลงใหล...

รัก นาย  ฮิโรกิ 

GOAL !!! 1-0 ฮิโระซังทะลวงประตู ( ? ก๊ากก ) ใครบางคน    เพราะมัวบอกรักในใจทำให้เคตะพลาดท่าคนที่ใช้เสน่ห์หลอกล่อ( โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่า  ที่ยิงเข้า เพราะ เสน่ห์ตัวเอง )

“ เย้...” ยิ้มกว้างโคดๆๆ ... ฮิโรกิมีท่าทางดีใจสุดขีด... (  สุดขีดของฮิโรกินี่มันขนาดไหนนา  55 กร๊ากกกก )

วะ...  เผลอหน่อยเดียว  ปล่อยให้สุดที่รักนำไปซะได้...  ฮิโรกิยักคิ้วให้เล็กน้อย  ทำเอาเคตะเริ่มรู้สึกเสียหน้า  งึมๆ  คราวนี้เอาจริงแล้วนะ...เคตะถอดเสื้อแล้วเหวี่ยงไปที่มุมห้อง คว้าจอยด้วยความมุ่งมั่น ( สักที )

“ ถอดเสื้อทำไมเคตะ...” O_O  แค่ยิงเข้า นายคลุ้มคลั่งถึงขนาดอนาจารเลยหรอ

“ ร้อน...  ทำไม ? ...  มีกล้ามก็ต้องโชว์...”  เคตะยักคิ้วกลับ.. โชว์แมนคร้าบโชว์แมน  เผื่อนายจะรู้สึกอะไรบ้าง... ฮิโรกิคนซื่อ TAT

“ ไปใส่เดี๋ยวนี้...” >///< แง่มๆ ...  ทั้งส่วนสูง ทั้งรูปร่าง.. ไหนจะยังบุคลิก และน้ำเสียงบาดใจ.. ทำไมนายมันเท่ห์อย่างนี้ ทาจิบาน่า...  อิจฉา   >..< 

“ ก็ได้ๆ  ใส่ ไม่ใส่ ฉันก็ชนะนายอยู่ดี...”  เคตะลุกขึ้นด้วยความจำยอม

แปร๊ดดด...   เท้ากดแรงหนักลงไปที่ห่อเนยอย่างแรง...  เนยบางส่วนถลนออกมานอกห่อ เผยผิวเนยสีขาวเหลืองนวลออกมา   ทำร้ายจิตใจนาคาโดอิซังที่นั่งมองตาถลนด้วยความตกใจ..

“ ไอ้บ้าเคตะ !!! “ ย๊ากสสส

 

.

.

.

 

 

 

“ นายจะห่วงเนยอะไรนักหนา “  ร่างสูงเดินตามง้อฮิโรกิหนุ่มใจดีที่ตอนนี้กลับทำหน้าตาบึ้งตึง จน ริวอิจิ และเคตะน้อยที่นั่งซัดหนมอยู่ในห้องครัวมองตาค้างเพราะไม่เคยเห็น...

เคตะ ( ฟุ ) รีบสะกิดริวอิจิให้หนีออกไปข้างนอกด้วย เมื่อเห็นว่าวันนี้ ฮิโรกิดูท่าจะอารมณ์ไม่ดี แต่สาเหตุที่สำคัญกว่าคือ สายตาที่ทาจิบาน่ามีให้ ... มันหมายความว่า  พวกแก  .. ออกไปซะ!!

“ กร๊วบๆ  เออๆ ออกไปก็ได้...” ริวอิจิพึมพำแล้วย่องออกไปช้าๆ

“ มันเนยจากเยอรมัน  นายไม่เข้าใจอะไรหรอก เคตะ “ ฮิโรกิพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึงเมื่อวางเนยที่แบนบุ๋มลงไปเพราะตีนหนักของใครบางคนไว้ในตู้เย็นเบาๆ ...

“ ถ้าฉันบอกว่า ไม่ตั้งใจล่ะ.. ฮิโรกิคนใจดีจะเข้าใจฉันรึเปล่า..” ถือโอกาสฉวยแขนบางพร้อมกับทำน้ำเสียงอ้อน

ยิ่งใบหน้าคมคายที่ยื่นเข้ามาใกล้ๆ อิคนแต่งยังใจอ่อน... ฮิโรกิที่รักก็ต้องใจอ่อนด้วย  โฮ่ๆ

“ ก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอก...  มันของชอบ  ฉันก็เลยมีอารมณ์เล็กน้อยน่ะ...  นี่มันเนยอย่างดีนี่นา  เวลานายเอาไปโปะบนเฟรนฟรายแล้วเอาเข้าไมโครเวฟ ให้มันละลายพอเยิ้มๆ อร่อยมากนะ...” ฮิโรกิยิ้มแบบพริ้มๆ 

“ พูดซะจนฉันอยากกินเลย  ไปซูปเปอร์ซื้อเฟรนฟรายแช่แข็งมาทอดกินกันเถอะ...”

แค่คำพูดเพียงเล็กน้อย ประกอบกับสายสัมพันธ์รักนิดๆที่ก่อเกิดภายในใจมานานแล้ว  ฮิโรกิก็หายโกรธ

แล้วไปซุปเปอร์กับทาจิบาน่า ราวกับคู่สามีภรรยาไปเลือกของมาทำอาหารค่ำ

โดยหารู้ไม่ว่า  เนยที่โดดเดี่ยวอยู่ในตู้เย็นที่ไร้การป้องกันจะมีอันเป็นไปในไม่ช้า...

.

.

.

 

 

 

 

 

แว๊กกกกกสสสสสสส   เสียงตะโกนก้องในใจเมื่อกลับมาแล้วพบว่า....

เนยหายไป.....................................................................................

เนย.............

สสารแข็งๆ..................

สีเหลือง.........

นวลๆ........

อาหารที่อุดมด้วยโปรตีน.................

และไขมัน..........

ห่อฟอยสีเงิน.........................

มีรอยบุ๋มเพราะเท้าเคตะเหยียบ.....................

วางในตู้เย็นโตชิบ่า........

วางไว้ในชั้นสี่........

อยู่ในนี้.......

มันหายปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย..............................

 

 

 

 

เฮืออกกกก... เนยก้อนนั้นอยู่ไหน 

“ ไม่รู้...” ชินยะตอบอย่างไม่ใส่ใจเมื่อฮิโรกิมาคาดคั้น ยามที่กำลังจะนอนหลับ...  ดูฮิโรกิทำหน้าเข้าสิ  ทำอย่างกับลูกหาย... กระวนกระวายเหลือเกินกับของที่มันบูดได้ เน่าได้  กินแล้วก็ขี้ออก... -*-

“ ออกไปโว้ยยย...  ฉันจะนอน... “ ชินยะส่งสายตาไล่ฮิโรกิ นี่ถ้าไม่เกรงใจไอ่เคตะ  ผมถีบมันออกไปแระ...

 

.

.

 

 

“ อาราย  แหวะ  เนยอะไร ฉันเกลียดจะตาย... ไป ชิ้วว ”   อากิระส่งสายตาจิก  คนอาราย  วุ่นวายกับเนยก้อนเล็กกว่ารองเท้าได้ทั้งวัน  หายก็ไปซื้อใหม่เด้....

 

 

 

“ เฮ่ย  ฉันไม่ใช่หนูนะ จะได้แทะเนย...” ริวจี้ตอบด้วยสีหน้ารำคาญมากกว่าที่ชินยะมีให้  ทำไมวันนี้หน้าตาฮิโรกิมันดูน่ารำคาญกว่าทุกวันวะเนี่ย -*-  ดีนะที่ไม่ได้อยู่วงเดียวกับฮิโรกิ... 

 

.

.

.

 

“ ไม่กินหรอก  มันแพงไม่ใช่หรอ  อีกอย่าง ฉันไม่มีปัญญาที่จะเอาเนยนั่นไปประกอบอาหารอะไรกินได้หรอก 

อย่ารบเร้ามากได้มะ... ฮิโรกิไม่ใช่คนเซ้าซี้นี่นา...”  เคตะ (ฟุ )ยิ้มกว้างทั้งที่เหมือนออกปากไล่

.

.

.

 

 

 

“ ฮึ่มมม...”  ฮึ่มมม รอบที่ยี่สิบแระ  เคตะ ( ทาจิ ) นั่งอมยิ้มเมื่อเห็นฮิโรกิที่นั่งขมวดคิ้วแน่น...

ครุ่นคิดหาวิธี...  ที่จะได้เนยก้อนนั้นกลับมา

“ ฮิโรกิ...  ซื้อใหม่ก็ได้...” เคตะพูดเสียงนุ่ม แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างบางที่มีสายตาครุ่นคิด
” มันไม่เหมือนกันหรอก เคตะ... นั่นมันเนยที่พี่สาวฉันซื้อมาฝากนะ...  นานๆทีพี่จะกลับญี่ปุ่นด้วย...

ฉันก็เลยอยากจะแบบ.. ค่อยๆคิด  อยากให้นายกินด้วยนะ...” น้ำเสียงแบบว่า เสียใจสุดๆ

ยิ่งประโยคท้ายนี่  ทำให้เคตะหัวใจพองโต...  รัก ฮิโรกิ ที่สุดเร๊ย >..<

“ ฮิโรกิ...  อย่าคิดมากเลยนะ  ฉันจะหาให้นายใหม่  ต่อให้เป็นเนยจากดาวอังคาร ฉันก็หาให้ได้นะ.. เพราะฉัน  ฉัน...”

“ โฮะ !! ฉันคิดวิธีออกแล้ว  คนที่ขโมยต้องเป็นคนในบ้านนี้แน่... วันนี้แหละ  ฉันจะฉีกหน้ากากโจรออกมา...”
ลุกพรวด พร้อมกับพ่นคำพูดเป็นชุดๆ แล้วก็วิ่งออกไปเลย

 

อ๊ากกสสสส   เพราะ ฉัน  ฉัน... ฉันรักนายยยย....  จะฟังก่อนได้มั๊ยเนี่ย...

เคตะนั่งน้ำตาตกในเพียงลำพัง

.

.

.

 

 

 

“ ฉันอิ่มแล้ว “   ชินยะวางช้อนลงอย่างมารยาทแต่ก็ต้องสะอึก เมื่อฮิโรกิจ้องหน้าเขม็ง  อาหารค่ำวันนี้  ฮิโรกิสอดส่ายสายตากวาดมอง จ้อง  ถลึง ไปทั่วโต๊ะอาหาร...

“ ทำไมถึงอิ่ม..” ฮิโรกิถามเสียงแข็งอย่างที่ไม่เคยเป็น

“ เอ้า..  ฮิโรกิ  ก็คนมันยัดอะไรเข้าไปในท้อง มันก็ต้องอิ่มดิ่..” ชินยะหัวเราะเบาๆ ไอ่นี้เริ่มบ้าหนักแฮะ สงสัยเป็นโรคยอมรับความเสียใจจากการที่เนยหายไม่ได้  แต่ฮิโรกิกลับตีหน้าสงสัยใส่

“ นายยัดเนยของชั้นเข้าท้องไปใช่มั๊ย  ชินยะ...” ฮิโรกิเริ่มทำหน้าถมึงทึงใส่แระ...

“ เฮ้ยย  บ้ารึไง ฉันไม่ใช่พวกยัดอะไรเข้าปากไปทั่วนะ...  ถ้านิสัยแบบนั้น ก็คงเป็นเคตะ ( น้อย )  ไม่ก็ริวโน่น...” ชินยะโบ้ยไปด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ทำเอาเคตะน้อยสะดุ้ง

“ ฉันไม่ใช่หนู ที่จะชอบกินเนย..” ก๊ากกกกก  ริวจี้กระทบฮิโรกิที่ไม่รับรู้อะไรแล้ว  ตอนนี้มันอาฆาต พยาบาทสุดขีด

“ ฮิโรกิ เพลาๆหน่อย  เพื่อนๆกลัวกันหมดแล้ว... “ เคตะสะกิดฮิโรกิที่รักเบาๆ

“ คืนนี้แหละ เคตะ ... คืนนี้จะได้รู้กัน...  นายต้องช่วยฉันนะ...”

 

.

.

.

 

 

แอดดดด  เสียงเปิดประตูตู้เย็นอย่างเบามือ เปิดเผย เนยก้อนเล็กที่วางอยู่ตรงกลางชั้นสาม

“ แชแดบ...แชแดบ..  เนยๆ คิกๆ  “  มือเรียวคว้าเนยออกมา  ในความมืดมิดภายในห้องครัว  มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่..

ฮิโรกิ  หลบอยู่ในความมืด  จ้องมองดูขโมยที่เข้ามาติดกับ ...

ในเมื่อวันนี้  เขาตั้งใจจะจับโจรให้ได้...  เขาเลยเอาเนยเทียมมาล่อ  แผนง่ายๆ ...  แต่สัมฤทธิ์ผลโคดๆ

“ แกนี่เอง  ที่ขโมยเนยฉัน...” พูดไม่จบประโยคดี  เจ้าขโมยตัวดีก็ไหวตัว แล้วโกยอ้าวววว

 

“ ฝันไปเถอะว่าจะหนีได้  ฉันจะจับแกให้ได้เลยวันนี้...”  ฮิโรกิวิ่งตาม...

 

.

.

.

 

 

“  แฮ่กๆ ....”  ทำไมไวอย่างนี้  กับดักที่ขวางทางไว้  ไอ้โจรนั่นมันหลบหลีก ปีนป่ายอย่างกับว่าเป็นลิง...

ว่องไวมากกกกกก ..  ถ้าเป็นลิงแล้วมาขโมยเนยทำไมวะ...

ฮิโรกิวิ่งตามสุดชีวิต....  ตอนนี้เท่านั้น...นาคาโดอิ  อย่ายอมแพ้  นายไม่เคยยอมแพ้กับอะไรนะ...

และคนที่ลักขโมยของรักของคนอื่น  นายจะปล่อยไปไม่ได้ ... เพราะมันอาจจะทำซ้ำสอง และคนอื่นต้องมาพบกับความเสียใจแบบเรา ( โคดจะเป็นคนดีค่ะ ฮิโระซัง )

 

 

 

แว๊บบบบบบบบบ...
ห๊า  หายไปแล้ว เหมือนเห็นเงามืดไวๆ เข้าไปที่ประตูบานนั้น  ฮิโรกิหอบหายใจแฮ่กๆๆ

“ เคทาจิหรอกหรอ... “ นายนี่เอง  เคตะ.... ไอ้โจรร้าย  ฮึ่มมมม

 

ผลัวะ.. แรงกระแทกที่ประตูและเสียงดังของเท้าที่ย่ำเข้ามา  มือเรียวคว้าหมับที่แขนของคนที่นอนหลับนิ่งแล้วเขย่าๆอย่างไม่เกรงใจ

“ อะไรเนี่ย ฮิโรกิ ...” ร่างสูงลุกขึ้นอย่างงัวเงีย  ฮิโรกิมาหรอเนี่ย ฝันไปรึเปล่า...  ฝันดีนะเนี่ย ...

“  เคตะ  นายนี่แย่มาก ฉันไม่คิดเลยว่า นายจะทำกับฉันอย่างนี้...” ฮิโรกิทุบเข้าที่ไหล่ของเคตะ  เคตะหลบมือเล็กอย่างงงๆ แต่ก็ไม่พ้น แรงกระแทกเบาๆ ทำให้รู้ว่า ไม่ได้ฝัน  ฮ่วยยย... มาจริง  แต่มาด่า...

“ อะไร ฮิโรกิ... งงนะ..”  มือหนาฉวยข้อมือเล็กไว้  ฮิโรกิสะบัดออกอย่างแรง  ปลายเล็บไปโดนหน้าเคตะ

เหมือนจะตกใจ แต่ด้วยความโมโห และการมีฟอร์มที่เพิ่งก่อตัว ฮิโรกิไม่ขอโทษ ตบเข้าที่หน้าของเคตะอย่างแรง

ไม่คิดเลยว่า เคตะจะเป็นคนที่เห็นว่า การสูญเสียของรักของคนอื่นเป็นเรื่องเล็กน้อย

 

“ อะไรเนี่ย  แค่เรื่องเนย ทำตัวเป็นเด็ก  ไม่น่ารักเลยนะฮิโรกิ...” เคตะเสียงดังแล้วดึงรั้งร่างบางไว้  ...

ตบหรอ... ตบหรอ...  ตบก็จูบเลยเว้ยยยย... ตบจูบตามสไตล์พระเอก  โฮ่ๆ

“ เนยนายอ่ะหรอ  อยู่ในปากชั้นเนี่ย มาเอาคืนไปสิ...”  ดึงร่างเล็กเข้ามาชิดตัว ฮิโรกิเผยอปากออกเตรียมจะด่าที่ถูกกระทำรุนแรงแต่ก็ต้องถูกริมฝีปากร้อนประกบปิดอย่างแนบแน่น.. เคตะบดเบียดกลีบอ่อนนุ่มอย่างร้อนแรง

ถวิลหาความอ่อนนิ่มนี้มานานแล้วเว้ยยย...  ทาจิบาน่าบดขยี้ริมฝีปากนุ่มอย่างหนักหน่วง ฮิโรกิแทบทรุด มือเล็กจับที่หัวไหล่แกร่งแน่นเมื่อริมฝีปากถูกดูดเม้มราวกับว่า จะหลอมให้เป็นหนี่งเดียวกัน...  ลิ้นร้อนโลมเลียกลีบอิ่มก่อนที่จะรุกไล้เข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก ลิ้มรสความหวานภายใน

“ ฮ้า...”  ริมฝีปากแดงสดเผยอหอบหายใจทันทีที่เป็นอิสระ...  >///<

“ จะบอกเอาไว้นะ  ฉันไม่ได้กินเนยของนาย แต่จะกินนายแทน...” คนเจ้าเล่ห์พูดกระซิบติดริมฝีปาก ทิ้งลมหายใจอุ่นรดลงบนแก้มใส...  ริมฝีปากกดสัมผัสแนบชิดที่ซอกคอขาวเนียน ... ขบเม้มรอยแดง   มือหนาล้วงเข้าไปในลากสัมผัสสะท้านจากแผ่นอกเนียนนุ่มต่ำลงไป  ... ลงไป... ( ลงไปไหน  ? อุอุ  )

 

 

 

 

สรุป...  นาคาโดอิ ไม่สามารถตามหาเนยที่มีบ้านเกิดที่เยอรมันได้ ...  หาเจอแต่...  สวรรค์ของคนรักกันค่ะ

โฮ่ๆๆๆ  ...

 

 

ตามหาหัวจาย  ตามหาหัวใจ...

 

 

จบด้วยความเสี่ยว ประการฉะนี้แล...

 

 

 

 

#### FLASH BACK ###

 

 

 

“ อะไรในตู้เย็นเนี่ย  อากิระ เหม็นเน่า... “ เคตะน้อยทำหน้ายี๋ พลางยู่จมูกฟุดฟิดดมหาแหล่งที่มา 

“ เนยแข็งของฮิโรกิมั้ง “ อากิระตอบแบบส่งๆขณะที่เคี้ยวปลาเส้นแหย็บๆ  เคตะส่งสายตาโทษไปที่ห่อฟอยสีเงินปิดมิดชิด
” หืมม  เนยเห่ยๆ รึเปล่า  เอาออกไปจากตู้เย็นซะดีกว่า “  ว่าแล้วเคตะก็เหวี่ยงห่อที่ไม่มีค่าในสายตาของตัวเอง แต่มีค่ามากในสายตาของนาคาโดอิออกนอกหน้าต่างด้วยความซกมกเฉพาะตัว..

“ เฮ้ยยย  เคตะ  นายพลาดแล้ว นั่น เนย  อาหารที่ฮิโรกิชอบกินมาก...  และนั่นก็เป็นเนยที่อิมพอร์ตมาจากเยอรมัน...  แล้วทาจิบาน่าคุงก็บอกให้พวกเรารักษาเนยของฮิโรกิไว้ให้ดี “ เคตะหน้าซีด...  และซีดยิ่งกว่า เมื่อได้ยินคำว่า  ทาจิบาน่า.. ผู้รักและหวงแหน ฮิโรกิอย่างกับอะไรดี

 

.

.

.

 

“ โทษฐานที่ทำฮิโรกิ  สุดสวาทของฉันเสียใจ แล้วก็วุ่นวายใจในการตามหาเนยเยอรมัน... ฟุรุยะ  นายต้อง.... “

เคทาจิยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์...

 

สรุป คนที่วิ่งเข้าห้องของเคตะ ทาจิ  ก็คือ เคตะนั่นแหละ  แต่เป็นเคตะ ฟุ  ที่ต้องจำยอมตามทำคำสั่งของคนหล่อบางคนให้วิ่งหลอกล่อเจ้าหนูหวงเนยอย่างฮิโรกิให้ตามมาที่ห้องของทาจิบาน่า  แล้วก็...  เคี๊ยกกสสส

 

ทีนี้รู้แล้วใช่มั๊ยคะ ว่า ทำไม โจรขโมยเนยปลอมถึงไวอย่างกับลิง  กร๊ากกกกกก